हरि अत्यंत नम्र शब्दांत परमेश्वराची स्तुती करू लागला—"रुद्र, शर्व, महान संहारक आणि विष्णू, तुम्हांस नमस्कार." पुढे तो म्हणाला, "त्या उग्र, भयंकर, क्रोधी, रुष्ट अशा स्वरूपाला, भव, शर्व, शंकर, शिव—तुम्हांस नमस्कार. काळाचा काळ, महाकाळ, मृत्यू, वीर, वीरभद्र, वीरांचा संहार करणारा, शूलधारी—तुम्हांस नमस्कार. महान देव, बलाढ्य, पशुपती, एकाकी, नीलकंठ, गौरकंठ, धनुर्धारी—तुम्हांस नमस्कार." "अनंत, सूक्ष्म, मृत्यूच्या रौद्रतेचे मूळ, सर्वोच्च, परमेश्वर, श्रेष्ठात श्रेष्ठ—तुम्हांस नमस्कार. श्रेष्ठात श्रेष्ठ, विश्वरूप, विश्वाची मूर्ती, विष्णुपत्नीचे स्वरूप, विष्णूचे क्षेत्र, तेजस्वी—तुम्हांस नमस्कार. नाविक, व्याघ्र, महान रोग, सनातन, भैरव, शरण, महान भैरवरूप—तुम्हांस नमस्कार." "नरसिंहाचा संहार करणाऱ्या, काम, काळ, पुराचा वध करणाऱ्या, महान बंधनांचा नाश करणाऱ्या, विष्णूच्या मायेला संहार करणाऱ्या—तुम्हांस नमस्कार. त्र्यंबक, त्र्यक्षरी, सर्वव्यापी, दयाळू, मृत्यून जिंकणारा, शर्व, सर्वज्ञ, यज्ञांचा संहार करणारा—तुम्हांस नमस्कार. यज्ञांचा अधिपती, श्रेष्ठ, अग्निरूप, महानेत्र, जिव्हा, श्वास व प्राणांचे गतीमान करणारा—तुम्हांस नमस्कार." "त्रिगुणात्मक, त्रिशूलधारी, गुणांपलीकडे जाणारा, योगी, संसाराचा प्रवाह, विश्वयंत्राचा महान गतीमान—तुम्हांस नमस्कार. चंद्र, अग्नि, सूर्यरूप, मुक्तीच्या विविधतेचे कारण, वरदानी, अवतरित होणारा, सर्व कारणांचा कारण—तुम्हांस नमस्कार. कवटीधारी, उग्र, प्रभु, धर्मसम्पन्न, अचूक, अग्निनेत्र, गदाधारी, मंगलमूर्ती—तुम्हांस नमस्कार." "श्रेष्ठ वैद्य, कवटीधारी, दंडधारी, योगमूर्ती, मेघारूढ, देव, पार्वतीचे स्वामी—तुम्हांस नमस्कार. अव्यक्त, शोकशून्य, स्थिर, दृढधनुर्धारी, अचल, चर्मवस्त्रधारी, पंचार्थाचा कारण—तुम्हांस नमस्कार. वरदानी, एकपाद, अर्धचंद्रधारी, यज्ञाचा स्वामी, युगांचा अधिपती—तुम्हांस नमस्कार." "योगींचा स्वामी, सनातन, सत्य, परात्पर, सर्वांचा आत्मा, सर्वांचा स्वामी—तुम्हांस नमस्कार. एकदा, दोनदा, तीनदा, चार, पाच, दहा वेळा, हजारो वेळा—तुम्हांस नमस्कार. अनंत वेळा, पुन्हा पुन्हा, अनगिनत नमस्कार अर्पण करून, मी तुम्हांस वंदन करतो." "अशा अमर आठशे नावांनी मी तुमची स्तुती केली आणि पुन्हा नरसिंहाने शरभेश्वराची प्रार्थना केली. 'माझ्या अहंकाराने दूषित झालेली अज्ञान जेव्हा जेव्हा प्रकट होते, तेव्हा, हे परमेश्वरा, तुम्हीच ती दूर करा.' अशा प्रकारे शंकराला उद्देशून नरसिंह म्हणाला, 'हे विष्णू, तू आता शक्तिहीन, जीवनाच्या शेवटी पराजित झाला आहेस.'" "यानंतर, संपूर्ण रूपाचा नाश करून फक्त तोंड उरले, वीरभद्राने त्या उग्र अस्तित्वाला क्षणात शांत केले. मग ब्रह्मादि सर्व देव म्हणाले, 'वीरभद्रा, तुझ्या दर्शनाने आम्ही देव पुन्हा जिवंत झालो, जसे पावसाने झाडे ताजेतवाने होतात.'" "'ज्याच्या आज्ञेने अग्नी जळतो, सूर्य आपोआप उगवतो, वारा वाहतो, आणि मृत्यू पाचवा धावतो—तूच तो आहेस. जे अव्यक्त, सर्वोच्च आकाश, विभागांपलीकडे, सनातन शिव—ब्राह्मणज्ञानी तुजच ते मानतात.'" "'आम्ही कोण या स्थूल आणि सूक्ष्म जगतात? परमेश्वर रूप, सौंदर्य, रंग यांच्या वर्णनांनी कधीच कळत नाही. सर्व संकटांत, हे गणाधिपती, एकादशरूपधारी, आम्हांस रक्षण कर; हरा अनेक रूपांत आहे. तुझ्या असंख्य अवतारांचे साक्षीदार झाल्यावर, अंधकार कधी येऊ शकतो, पण तुझ्या ध्यानामुळे आमचे विचार शुद्ध राहतात.'" "'गुंजा पर्वतीच्या उतारांवर घेतलेल्या विविध रूपांना तू आता परत घे; तुझा मार्ग श्रेष्ठ-कनिष्ठतेने ठरत नाही. वेदज्ञ ब्राह्मण रुद्राची दोन रूपे ओळखतात—एक उग्र, दुसरे मंगल; दोन्ही आपापल्या प्रकारे अनेक आहेत.'" "'हे प्रभो, आम्हांस येथे सदैव जिंकता न येणारा आणि बलशाली, रक्षण कर; कारण संपूर्ण विश्व तुझ्या तेजाने व्यापलेले आहे. ब्रह्मा, विष्णू, इंद्र, चंद्र आणि आम्ही प्रमुख देव, तसेच सर्व देव-दानव तुझ्यापासूनच प्रकट झाले, हे महेश्वरा.'" "'ब्रह्मा, इंद्र, विष्णू, यम इत्यादींनी, देव-दानवांना जिंकून, हरिला त्यांच्या मनात 'सिंह' असे संबोधले. तू सर्व काही धारण करतोस, आपले शरीर आठ रूपांत विभागतोस; म्हणून, देवांना हवे ते वर देऊन आम्हांस रक्षण कर.'" "त्या दिव्य परमेश्वराने देवांना व ऋषींना सांगितले, 'पाणी पाण्यात, दूध दुधात, तूप तुपात मिसळते तसे—' त्यावेळी विष्णू शिवात विलीन झाला, वेगळा नव्हता; हाच नरसिंहाचा आत्मा, गर्विष्ठ व अत्यंत बलवान. नरसिंह, जो सृष्टीच्या संहारात मग्न आहे, त्याची भक्ती मिळवू इच्छिणाऱ्यांनी त्याची उपासना करावी, त्याला नमस्कार असो." "असे सांगून, बलशाली वीरभद्र सर्व प्राण्यांमध्ये अदृश्य झाला. त्या वेळेपासून शंकराने नरसिंहाचे चर्म परिधान केले; त्याचे मुख कवटिकमाळेत प्रमुख स्थानी स्थापित झाले.