सर्व देवता विजयाच्या गजरात आणि मंगलध्वनीत पाहत असताना, त्या दिव्य क्षणी तो अद्भुत स्वरूपाने प्रकट झाला—त्याच्या शरीराला हजारो भुजा, जटाजूट केस आणि शिरावर चंद्रकोर होती. त्याच्या अर्ध्या शरीरावर पशुरूप, पंख आणि चोच होती; अतिशय तीक्ष्ण, मोठे दात आणि वज्राप्रमाणे शस्त्रे त्याच्याकडे होती. त्याच्या गळ्यात काळ होता—चार पायांचा, अग्निजन्मा, प्रचंड भयंकर गर्जना करणारा, जणू युगाच्या अंताच्या वेळी मेघगर्जना होते तसा. त्याचे रूप अत्यंत उग्र होते, तीन डोळे बाहेर वळलेले, ज्वलंत ज्वाळेसारखे, दात बाहेर आलेले आणि अधर ओठ ठळकपणे दिसत होता. अशा भयकारी गर्जनेसह हराने उभा राहिला. हे दृश्य पाहून हरि—विष्णू—यांची सर्व शक्ती आणि तेज हरपली; वरच्या भागात त्याचं तेज सूर्याप्रमाणे होते, पण खालच्या भागात जणू काजव्यांची क्षीण झळ. मग त्या अद्भुत पक्षीरूपाने आपल्या पंखांनी फिरवत, विष्णूला नाभी आणि पायांनी उचलले; आपल्या शेपटीने त्याचे पाय बांधले आणि आपल्या भुजांनी त्याच्या भुजा घट्ट पकडल्या. मग त्याने विष्णूच्या छातीवर आपल्या भुजांनी प्रहार केला, आणि हराने त्याला पकडले; त्यानंतर तो देवता आणि महान ऋषींसह आकाशात गेला. भीतीने त्या पक्षीरूपाने विष्णूला उचलून पुन्हा पुन्हा खाली फेकले. पुन्हा पुन्हा उंच उडत, त्या पंखांच्या प्रहारांनी गोंधळलेल्या विष्णूला, त्या सर्वशक्तिमान, वृषध्वज, सर्वांचे अधिपती, तो घेऊन गेला. सर्व देवता त्याच्या मागे जाऊन, भक्तिपूर्वक स्तुती करू लागले; विष्णू शक्तिहीन, शोकाक्रांत चेहऱ्याने, हात जोडून उभा राहिला. तेव्हा हरिने परमेश्वराची कोमल शब्दांत स्तुती केली: “रुद्र, शर्व, महाभक्षक, विष्णू—तुला नमस्कार. उग्र, भयंकर, क्रोधी, कोपिष्ट, भव, शर्व, शंकर, शिव—तुला नमस्कार. काळाचा काळ, काळ, महाकाळ, मृत्यू, वीर, वीरभद्र, वीरांचा संहारक, शूलधारी—तुला नमस्कार. महादेव, बलवान, पशुपती, एकाकी, नीलकंठ, शोभायुक्त कंठ, धनुर्धारी—तुला नमस्कार. अनंत, सूक्ष्म, मृत्युरूप कोप, परम, सर्वोच्च, सर्वश्रेष्ठ—तुला नमस्कार. सर्वश्रेष्ठ, विश्वस्वरूप, विष्णूच्या अर्धांगिनी, विष्णूक्षेत्र, तेजस्वी—तुला नमस्कार. नावाडी, शिकारी, महा रोग, शाश्वत, भैरव, शरणदाता, महाभैरवरूप—तुला नमस्कार. नरसिंहाचा संहारक, काम, काळ, पुराचा संहारक, महान बंधनांचा नाश करणारा, विष्णूच्या मायेला समाप्त करणारा—तुला नमस्कार. त्र्यंबक, त्र्यक्षरी, सर्वव्यापी, कृपाळू, मृत्युसंहारक, शर्व, सर्वज्ञ, यज्ञसंहारक—तुला नमस्कार. यज्ञस्वामी, श्रेष्ठ, अग्निरूप, महानास, जिभा, प्राणवायूचा वाहक—तुला नमस्कार. त्रिगुणधारी, त्रिशूली, गुणातीत, योगी, संसाराचा प्रवाह, विश्वयंत्राचा महान चालक—तुला नमस्कार. चंद्र, अग्नि, सूर्यरूप, मोक्षाच्या विविधतेचे कारण, वरदायक, अवतरणारा, सर्व कारणांचा कारण—तुला नमस्कार. कपालधारी, उग्र, प्रभू, पुण्यकीर्ती, अचूक, अग्निदृष्टि, गदाधारी, मंगलमूर्ती—तुला नमस्कार. परम वैद्य, कपालधारी, दंडधारी, योगमूर्ती, मेघारूढ, देव, पार्वतीचे स्वामी—तुला नमस्कार. अव्यक्त, दुःखरहित, स्थिर, दृढधन्वा, अचल, चर्मवस्त्रधारी, पंचार्थाचा कारण—तुला नमस्कार. वरद, एकपाद, चंद्रकोरधारी, यज्ञेश, युगांचा अधिपती—तुला नमस्कार. योगेश्वर, शाश्वत, सत्य, परम, सर्वांचा आत्मा, सर्वांचा स्वामी—तुला नमस्कार. एकदा, दोनदा, तीनदा, चार, पाच, दहा वेळा—तुला नमस्कार; हजारो वेळा तुला नमस्कार. अनंत वेळा, पुन्हा पुन्हा, अगणित प्रणाम—तुला नमस्कार. अशाप्रकारे, आठशे अमर नामांनी तुझी स्तुती करून, नरसिंहाने पुन्हा शरभेश्वराची प्रार्थना केली: “माझ्या अहंकाराने दूषित अज्ञान जेव्हा केव्हा उद्भवेल, त्या वेळी, हे परमेश्वरा, तूच ते दूर करावे.” अशा प्रकारे शंकराला उद्देशून नरसिंहाने सांगितले, “हे विष्णू, आता तू शक्तिहीन, जीवनाच्या शेवटी पराभूत झाला आहेस.” मग, त्या उग्र स्वरूपाचा संपूर्ण नाश करून, फक्त चेहरा शिल्लक ठेवून, वीरभद्राने क्षणातच त्या भयंकर रूपावर विजय मिळवला. तेव्हा ब्रह्मादि सर्व देवता म्हणाले, “हे वीरभद्र, तुझ्या दर्शनाने आम्ही देव पुन्हा जणू पावसाने झाडे ताजेतवाने होतात तसे पुनरुज्जीवित झालो आहोत. ज्या आज्ञेने अग्नि जळतो, सूर्य आपोआप उगवतो, वारा वाहतो—तूच तो आहेस; मृत्यू पाचवा म्हणून धावतो. जे अव्यक्त, सर्वोच्च आकाश, विभागांपलीकडचे, शाश्वत शिव—हे प्रभो, वेदज्ञ तुझाच स्वीकार करतात. आम्ही कोण आहोत या स्थूल जगात? परमेश्वर हा रूप, सौंदर्य, किंवा वर्ण यांच्या वर्णनाने जाणता येत नाही. सर्व संकटांत, हे गणेश्वर, एकादशरूपधारी, आम्हांला रक्षण कर. धन्य हर अनेक रूपांत आहे. तुझ्या या असंख्य अवतारांचे आम्ही साक्षीदार झालो; कधी काळोख दाटतो, पण तुझ्या ध्यानाने आमचे मन निर्मळ राहते. गुंजा पर्वताच्या उतारावर घेतलेल्या तुझ्या सर्व रूपांना तू आता आवर; तुझ्या मार्गात श्रेष्ठ-कनिष्ठतेची भेदरेषा नाही.