अंधाराच्या गर्भात चंद्राचा जन्म होतो, आणि तूच काळ आहेस, तूच सर्वोच्च प्रभू, तूच महाकाळ, काळाचा काळ, हे महाप्रभू. म्हणूनच, तुझ्या उग्र रूपाने, तू मृत्यूच्याही मृत्यू होशील—धनुष्य हातात धरून, तू विध्वंसक, शूर, सर्वांना मागे टाकणारा स्वामी. उठलेल्या हाताने तू भयंकर ताप आहेस, सुवर्ण प्राणी आणि पक्षी आहेस; तू संपूर्ण जगाचा दंडक आहेस—तू आणि चारमुखी ब्रह्मा, दोघेही नाही. हे सर्व पाहून, तुझं सार स्वतःमध्ये परत घे, अन्यथा आता महाभैरवाचा राग कोसळेल. स्थाणूच्या वज्रासारखा मृत्यू तुझ्यावर कोसळेल—असा वीरभद्राने सांगितले, त्यावर नरसिंह, संतापाने भरून, गर्जना करत पुढे धावला आणि त्याला पकडण्याचा प्रयत्न केला. त्या क्षणी, अत्यंत भयंकर रूप प्रकट झाले, शत्रूंमध्ये भय निर्माण करणारे, आकाश व्यापणारे, शिवाच्या शक्तीतून उत्पन्न झालेले, ते वीरभद्राचे रूप क्षणात दिसले. ते रूप सुवर्ण नव्हते, कोमल नव्हते, सूर्य किंवा अग्नीप्रमाणे नव्हते, वीज किंवा चंद्रासारखे नव्हते—महाप्रभूचे अतुलनीय रूप होते. मग सर्व शक्ती त्या शंकराच्या रूपात विलीन झाल्या; त्यातून प्रकट झालेली महान तेजस्विता दिसू लागली. त्यावर रुद्राचे चिन्ह होते, विकृत रूप होते; मग विध्वंसाच्या रूपात, सर्वोच्च प्रभू स्पष्टपणे प्रकट झाले. सर्व देव पाहत होते, विजयाच्या घोषात आणि शुभ ध्वनीत, तो हजार हातांचा, जटा आणि चंद्रकोर शिरावर असलेला प्रकट झाला. त्याच्या अर्ध्या शरीरावर प्राणी, पंख आणि चोच होती, हे द्विज, त्याचे दात अत्यंत धारदार, मोठे, आणि त्याच्या हातात वज्रासारखी शस्त्रे होती. त्याच्या गळ्यात काळ होता, बलदंड, चार पाय असलेला, अग्नीपासून जन्मलेला, त्याचा आवाज भयंकर, खोल गर्जना, युगाच्या अंतासारखा. त्याचे रूप उग्र, तीन डोळे बाहेर वळलेले, अग्नीप्रमाणे जळणारे, दात बाहेर आलेले, खालचा ओठ मोठा, हरा गर्जना करत उभा होता. हरिने त्याला पाहताच, सर्व शक्ती आणि सामर्थ्य हरपले, वर सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, पण खाली काजव्यांच्या चमकण्यासारखे. मग, पंखांनी फिरवून, त्याने हरिला नाभी आणि पायांनी उचलले, त्याचे पाय शेपटाने बांधले, हात स्वतःच्या हातांनी वेढले. हराच्या छातीवर हातांनी प्रहार करून, हराने त्याला पकडले; मग तो देव आणि महर्षींसह आकाशात गेला. अचानक, भयाने पक्ष्याने विष्णूला उचलले, धरले आणि खाली फेकले, पुन्हा पुन्हा फेकले. उडत उडत, भगवंत, पंखांच्या प्रहाराने गोंधळलेला, हरिला घेऊन गेला, वृषध्वज स्वामी, सर्वांचा अधिपती. सर्व देव त्याचा पाठलाग करत होते, स्तुती करत होते; विष्णू, नेले जात, शक्तिहीन, उदास चेहरा आणि हात जोडून नमस्कार करत होता. हरिने सर्वोच्च प्रभूला कोमल शब्दांनी स्तुती केली: "रुद्राला, शर्वाला, महान ग्रासकाला, विष्णूला नमस्कार." "उग्राला, भयंकराला, रागीटाला, संतप्ताला; भवाला, शर्वाला, शंकराला, शिवाला, तुला नमस्कार." "काळाचा काळ, काळ, महाकाळ, मृत्यू, वीर, वीरभद्र, वीरांचा संहारक, भाला धारण करणारा, तुला नमस्कार." "महादेव, बलदंड, पशुपती, तुला नमस्कार; एकाकी, निळ्या गळ्याचा, तेजस्वी गळ्याचा, धनुष्यधारी तुला नमस्कार." "अनंत, सूक्ष्म, मृत्यूचा राग, सर्वोच्च, सर्वोच्च प्रभू, उच्चतम, तुला नमस्कार." "सर्वोच्च, विश्व, विश्वरूप तुला नमस्कार; विष्णूच्या पत्नीला, विष्णूच्या क्षेत्राला, तेजस्वी तुला नमस्कार." "नाविक, शिकारी, महान रोग, शाश्वत, भैरव, आश्रय, महाभैरव रूपाला नमस्कार." "नरसिंहाचा संहारक, काम, काळ आणि पुराचा संहारक, महान बंधनांचा नाश करणारा, विष्णूच्या मायाचा अंत करणारा तुला नमस्कार." "त्र्यंबक, त्रिलक्षण, सर्वव्यापी, कृपाळू, मृत्यूवर विजय मिळवणारा, शर्वा, सर्वज्ञ, यज्ञांचा संहारक तुला नमस्कार." "यज्ञाचा स्वामी, उत्कृष्ट, अग्निरूप तुला नमस्कार; महान नाक, जीभ, श्वास आणि उच्छ्वासाचा संचालक तुला नमस्कार." "त्रिगुणधारी, त्रिशूली, गुणांपलीकडे जाणारा, योगी, संसाराचा प्रवाह, विश्वयंत्राचा महान संचालक तुला नमस्कार." "चंद्र, अग्नी, सूर्य, मोक्षाची विविधता निर्माण करणारा, वरदाता, अवतरणारा, सर्व कारणांचा कारण तुला नमस्कार." "कपालधारी, उग्र, प्रभू, धर्मप्रसिद्ध, अचूक, अग्निदृष्ट, गदाधारी, शुभ तुला नमस्कार." "सर्वोच्च वैद्य, कपालधारी, दंडधारी, योगरूप, मेघावर विराजमान, देव, पार्वतीचा स्वामी तुला नमस्कार." "अव्यक्त, दुःखरहित, स्थिर, धनुष्यधारी, अचल, कातडी घालणारा, पाच अर्थांचा कारण तुला नमस्कार." "वरदाता, एकपाद, चंद्रकोरधारी, यज्ञाचा स्वामी, युगांचा अधिपती तुला नमस्कार." "योग्यांचा स्वामी, शाश्वत, सत्य, सर्वोच्च, सर्वांचा आत्मा; सर्वांचा स्वामी तुला नमस्कार." "एकदा, दोनदा, तीनदा, चार, पाच आणि दहा वेळा तुला नमस्कार; हजार वेळा तुला नमस्कार." "अगणित वेळा, अनंत वेळा, पुन्हा पुन्हा, आणि पुन्हा तुला नमस्कार." "अशा प्रकारे, आठशे अमर नामांनी तुझी स्तुती करून, नरसिंहाने पुन्हा शरभेश्वराला प्रार्थना केली.