हे सर्व घडामोडी घडत असताना, वीरभद्राने विष्णूला उद्देशून कठोर शब्दांत बोलायला सुरुवात केली. तो म्हणाला, "तू मडक्याच्या चाकासारखा चालवला जातोस, कारण पिनाकधारी प्रभूने तुला गती दिली आहे; अजूनही कूर्मरूपी असलेल्या तुझ्या कवचाचा कवटी तुझ्यावर आहे. अरे, मोहग्रस्ता, हराच्या हारात असताना, तुझ्यावर वर आलेल्या सोंडेच्या प्रकोपामुळे तू तो भाग विसरलास काय? आज, वराहरूपात असताना, तारकासुराचा शत्रू असलेल्या शंकराच्या त्रिशूळाच्या टोकावर तुझा नाश झाला. तुझ्या युक्तीमुळे विष्वक्सेनाचा विनाश झाला. दक्षाच्या यज्ञात मी तुझं शिर छाटलं, तू यज्ञस्वरूप आहेस; आणि अजूनही तुझ्या पुत्र ब्रह्माचा पाचवा शिर राहिलेला आहे. त्या शक्तीचा भाग, ती सामर्थ्य, त्याने ठरवून छाटली; आणि दधीचीकडून युद्धात तू आणि मरुतगण पराभूत झालात. तुझ्या डोक्याला खाज येत असताना, तुझ्या प्रिय चक्राची आठवण तुला कशी झाली नाही, जे खऱ्या धाडसाने मिळवले होते? तुला ते कुठून मिळाले, आणि कोणी ते घडवले, हेही विसरलास काय? मी सर्व लोकांचा ताबा घेतला असताना, तू क्षीरसागरात विश्रांती घेत होतास. तू सत्त्वगुणी कसा म्हणवशील, जेव्हा तू निद्रित अवस्थेत असतोस, आणि रुद्राची शक्ती त्या स्तंभाच्या तळापासून शिखरापर्यंत विस्तारते? जरी तू सामर्थ्यशाली आणि तेजस्वी असलास, तरीही मोहग्रस्त आहेस; तुझ्यासारखे दोघेही त्या ऊर्जेची महानता पाहू शकत नाहीत. जे लोक त्या परमस्थानाला स्थूल रूपात पाहतात—जे स्वर्ग, पृथ्वी, इंद्र, अग्नी, यम आणि वरुण यांचे स्थान आहे—त्यांना सत्य कळत नाही. अंधकाराच्या गर्भात चंद्र जन्म घेतो; तूच काळ आहेस, परमेश्वर, तू महाकाळ आहेस, काळाचा काळ, हे महाप्रभो. म्हणूनच, तुझ्या उग्र रूपाने, तू मृत्यूलाही मृत्यू देणार आहेस—धैर्याने, धनुष्य धारण करणारा, संहारक, वीर, सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ स्वामी. तुझा हात वर उचललेला आहे, तू भयंकर ताप आहेस, सोन्याचा पशू आणि पक्षी आहेस; तू संपूर्ण जगाचा दंडकर्ता आहेस—ना तू, ना चतुर्मुख ब्रह्मा. हे सर्व पाहून, आता तुझं स्वरूप स्वतःमध्ये संकुचित कर; अन्यथा, महान भैरवाचा कोप तुझ्यावर कोसळेल. स्थाणूच्या वज्रासारखा मृत्यू तुझ्यावर येईल—असं वीरभद्राने सांगितल्यावर, नृसिंह रागाने भरून गेला. त्याने प्रचंड गर्जना केली आणि वीरभद्राला पकडण्यासाठी झेप घेतली. त्या वेळी, अत्यंत भयंकर आणि शत्रूंमध्ये भय पसरवणारे, आकाश व्यापणारे, कोणाच्याही आवाक्याबाहेर असलेले, शिवाच्या ऊर्जेतून उत्पन्न झालेले, वीरभद्राचं एक अद्भुत रूप प्रकट झालं. ते रूप ना सुवर्णासारखं होतं, ना कोमल, ना सूर्यसमान, ना अग्निजन्म, ना वीजेसारखं, ना चंद्रासारखं—ते महान प्रभूचं अनुपमेय रूप होतं. सर्व शक्ती त्या शंकररूपात विलीन झाल्या; त्यातून प्रकट झालेली ती महान तेजोमयता सर्वांना दिसू लागली. त्या रूपावर रुद्राचे चिन्ह होते, ते विकृत रूप होते; आणि नाशाच्या रूपात, परमेश्वर स्पष्टपणे प्रकट झाला. सर्व देवता विजयाच्या घोषात आणि मंगलध्वनीत पाहत असताना, तो हजारो भुजांनी, जटाजूटांनी आणि शिरावर अर्धचंद्र घेऊन प्रकट झाला. त्याच्या अर्ध्या देहावर पशूचे रूप होते, पंख आणि चोच होती, अत्यंत तीक्ष्ण आणि भयंकर दात होते, आणि वज्रासारखी शस्त्रे होती. त्याच्या गळ्यात काळ होता, बलवान, चार पायांचा, अग्नीपासून उत्पन्न, आणि त्याचा डरकाळा प्रलयकाळच्या मेघांसारखा भीषण होता. त्या रूपाचा आविष्कार उग्र होता, त्याचे तीन डोळे बाहेरून जणू ज्वाळा प्रकट करत होते, दात उघडे आणि खालचा ओठ पुढे आलेला, हराने प्रचंड गर्जनेसह उभा राहिला. हे पाहून, हरी—विष्णू—त्याची सर्व शक्ती आणि पराक्रम हरपला; त्याचा तेज सूर्याप्रमाणे होता, पण खाली अग्निशलाका प्रमाणे क्षीण दिसत होता. तेव्हा त्या पक्ष्याने पंख फिरवत हरीला नाभी आणि पायांनी उचललं, त्याचे पाय शेपटाने बांधले, आणि त्याच्या हातांना स्वतःच्या हातांनी वेढलं. त्याच्या छातीवर आपले हात आदळून, हराने त्याला पकडलं; मग तो देवता आणि ऋषींना घेऊन आकाशात गेला. अचानक, भीतीने त्या पक्ष्याने विष्णूला अनेक वेळा उचलून पुन्हा पुन्हा खाली फेकलं. पंखांच्या आघातांनी गोंधळलेल्या भगवंताला, वर-खाली ने-आण करत, तो सर्वांचा स्वामी, वृषध्वज हरि, त्या पक्ष्याने वाहून नेला. सर्व देवता त्याच्या मागे स्तुती करत गेले; विष्णू शक्तिहीन, खिन्न चेहर्याने आणि जोडलेल्या हातांनी पुढे गेला. मग हरीने परमेश्वराची कोमल शब्दांत स्तुती केली: "रुद्राला, शर्वाला, महाभक्ष्याला, विष्णूला नमस्कार. उग्र, भयंकर, कोपाळू, क्रुद्ध यांना नमस्कार; भव, शर्व, शंकर, शिव, तुला नमस्कार. काळाचा काळ, काळ, महाकाळ, मृत्यू, वीर, वीरभद्र, वीरसंहारक, शूलधारी यांना नमस्कार. महादेव, बलवान, पशुपती, एकांत, नीलकंठ, शुद्धकंठ, धनुर्धारी तुला नमस्कार. अनंत, सूक्ष्म, मृत्युरोष, परम, परात्पर, सर्वोच्च तुला नमस्कार. परात्पर, विश्व, विश्वरूप तुला नमस्कार; विष्णुपत्नीस, विष्णुक्षेत्र, तेजस्वी तुला नमस्कार. नाविक, व्याघ्र, महारोग, सनातन, भैरव, आश्रय, महाभैरवरूप तुला नमस्कार. नृसिंहसंहारक, मदन, काल, पुराचा संहारक, महाबंधनाचा छेदक, विष्णुमायेचा अंत करणारा तुला नमस्कार. त्र्यम्बक, त्र्यक्षर, सर्वव्यापी, कृपाळू, मृत्युञ्जय, शर्व, सर्वज्ञ, यज्ञसंहारक तुला नमस्कार. यज्ञेश्वर, श्रेष्ठ, अग्निरूप तुला नमस्कार; महाघ्राण, जिव्हा, प्राण आणि अपान चालवणारा तुला नमस्कार." अशा प्रकारे विष्णूने शिवाची अत्यंत भक्तीभावाने स्तुती केली.