इंद्र, उपेंद्र आणि इतर देवता, मन शांत करून, त्रिशूलधारी भगवानाच्या भव्यतेने मंत्रमुग्ध झाले. त्यांनी दूरवरून त्या महान नगरीला वंदन केले. कैलासाचा प्रभू, आदिदेव, हजार सूर्यांसारखा तेजस्वी, असंख्य गुणांनी अलंकृत, मेरूच्या उतारावर असलेल्या त्या नगरीत प्रवेश केला. त्या वेळी, स्त्रिया, हत्ती, घोडे आणि रथांनी भरलेली, देवांचा शत्रू संहार करणारा भगवान, आपल्या सैन्य आणि सेनापतींसह, अज आणि हरिसोबत, पर्वतराजासारखा, महान नगरद्वाराजवळ पोहोचला. त्या नगरीत सुवर्णाचे महाल, रत्नांनी सजलेली हवामहल, विविध आकारांचे गगनमहाल आणि तटबंदी होती. शंभूच्या बाह्य नगरीला पाहून, हरि, देवता, ब्रह्मा आणि इतर सर्व आनंदित झाले आणि त्यांनी ती नगरीत प्रवेश केला. देवाधिदेवाची दुसरी नगरी महालांनी आणि प्रासादांनी भरलेली होती, उंच मनोऱ्यांनी शोभलेली, आणि चार भव्य द्वारांनी अलंकृत होती. ती नगरी हिरा, बेरिल, माणिक आणि अन्य रत्नांच्या जाळ्यांनी झाकलेली होती, झुलत्या आसनांनी, घंटा आणि यक्ष-शेंडा पंख्यांनी सजलेली होती. ती मृदंग, मुरज, वीणा आणि बासरीच्या आवाजांनी भरलेली, नृत्य करणाऱ्या अप्सरांचा समूह आणि भूतगणांनी वेढलेली होती; महाल इंद्राच्या प्रासादांसारखे, डोळ्यांना मोहक होते. तेव्हा, महालांच्या शिखरांवर हजारो नगरस्त्रिया फुलं, फळं आणि तांदळाने हात भरून उभ्या राहिल्या आणि हरिच्या डोक्यावर वर्षाव केला, जसा त्या भवासाठी करतात. त्या वेळी, विष्णूला पाहून स्त्रिया मद्यामुळे डोळे फिरवून पाहत होत्या. काही स्त्रिया रुंद कंबरेने त्वरित नाचू लागल्या, आनंदाने हलू लागल्या, आणि गाऊ लागल्या; हरिला पाहून काही स्त्रिया हलके हसल्या. काही स्त्रिया, त्यांच्या वस्त्र थोडे सैल झालेली, कंबरपट्टा खाली घसरलेली, चौथ्या, पाचव्या, सहाव्या आणि सातव्या स्वरात गाऊ लागल्या. आठवे, नववे आणि सर्वोच्च दहावे द्वार पार करून, ते शंभूच्या भव्य नगरीत पोहोचले. ती नगरी पूर्ण गोलाकार, अत्यंत उज्ज्वल, शुभ कैलास शिखरावर वसलेली, आणि सूर्याच्या गोलासारख्या चमकणाऱ्या महालांनी अलंकृत होती. ती नगरी सर्व दिशांनी पारदर्शक क्रिस्टलच्या पविलियन, सुवर्ण आणि विविध रत्नांनी सजलेल्या रचनांनी शोभलेली होती. शंभूच्या द्वारपालांच्या द्वारांवर विविध अलंकार, सर्व बाजूंनी शुभ प्रवेशद्वार, आणि ते सर्व अमूल्य रत्नांनी बनलेली होती. ती नगरी अठ्ठावीस प्रकारच्या विविध तटबंदीने वेढलेली होती, उपद्वार आणि मुख्य द्वार, सर्व दिशांनी मजबूत आणि विविध होती. गूढ कक्ष, छुपी घरे, गुहाचा भव्य निवास, आणि मोत्यांनी सजलेली, मोहक इतर उत्तम निवासस्थाने होती. गणेशाच्या लाल रत्नांनी बनलेल्या दिव्य मंदिरांनी, विविध प्रकारच्या चंदनाच्या रचनांनी, आणि सुंदर फुलांच्या बागांनी ती नगरी शोभली होती. तलाव आणि सरोवर सुवर्ण पायऱ्यांनी सजलेली होती, आणि सर्वत्र हंस, ज्यांचा सौंदर्य स्त्रियांपेक्षा अधिक होता, रमण करत होते. मोर, जलपक्षी, कोकिळा, चक्रवाक, आणि दिव्य अमृतासारख्या जलाने चमकणारी जलाशये होती. संवाद आणि वाणीमध्ये निपुण स्त्रिया, सर्व अलंकारांनी सजलेली, स्तनांच्या भाराने किंचित वाकलेल्या, मद्यामुळे डोळे फिरवलेल्या, त्या नगरीत वावरत होत्या. रुद्राच्या हजारो दिव्य कन्या, गाण्यात तल्लीन, आणि अप्सरांचा नृत्यगोष्ठी—अशी संगती देवांना सुद्धा मिळणे कठीण होते. उत्तम ब्राह्मण, फुललेल्या कमळांनी वेढलेले, आणि रुद्राच्या स्त्रिया जलक्रीडेत आनंद घेत होत्या. काही उत्सव आणि सणात मग्न, काही प्रत्येक पावलावर मोहक, ग्रामजीवनाच्या आनंदात रमलेली, आणि माणिकासारखी चमकणारी होती. देवाधिदेव भवाच्या स्त्रियांच्या समूहांना पाहून, देवता सर्व बाजूंनी विस्मयाने उभे राहिले. तेथे, देवांनी रुद्राच्या असंख्य गणांचा समूह आणि हजारो शूर गणाधिपती पाहिले. त्यांनी देवाधिदेवाच्या दिव्य प्रासादांचे दर्शन घेतले, सुवर्ण पायऱ्या, हिरा, बेरिल आणि क्रिस्टलने सजलेली होती. त्यांच्या शिखरांवर कमळासारख्या डोळ्यांची, रुंद कंबरेची, आनंदी स्त्रिया, यक्ष, गंधर्व, अप्सरा, किन्नरी, किन्नर, नाग, सिद्ध कन्या, विविध वस्त्र आणि अलंकारांनी सजलेल्या इतर स्त्रिया होत्या. विविध शक्ती असलेल्या, विविध आनंद आणि सुखात रमणाऱ्या, त्या निळ्या कमळाच्या पाकळ्यांसारख्या, कमळाच्या पानासारख्या डोळ्यांनी शोभल्या. कमळाच्या केसरासारख्या वस्त्रांनी, कडे, पैंजण, हार, छत्र आणि वस्त्रांनी त्या सुंदर दिसत होत्या. अनेक अलंकारांनी सजलेल्या, सजावटीला आवड असलेल्या, देवांनी त्या दिव्य सौंदर्यांच्या समूहाला आणि गणाधिपतींना पाहून, इंद्राच्या नेतृत्वाखाली, शत्रुनगरींच्या शत्रू, गणाधिपतीच्या नगरीत पुढे गेले. हे सर्व पाहून, पुरुहूताच्या नेतृत्वाखाली देव आणि सिद्धांचा समूह, नगरीच्या मध्यभागी उभा राहिला, आणि सर्वोच्च प्रभूच्या भव्य प्रासादाचे दर्शन घेतले, जो हजार सूर्यांच्या तेजासारखा चमकत होता. तेव्हा, त्या प्रासादाच्या द्वारावर, सर्व देवांनी, इंद्राच्या नेतृत्वाखाली, नंदिन गणाधिपतीला उभा पाहिले. नंदिनला पाहून, सर्व देवांनी नमस्कार केला आणि "जय हो!" असे म्हणत त्याला अभिवादन केले. गणाधिपतीने त्यांना उत्तर दिले: "हे देवहो, अत्यंत भाग्यवान, तुमचे सर्व पाप दूर झाले आहे. तुम्ही सर्व जगांचे अधिपती येथे आलात. तुम्ही व्रतस्थ, तुमचा हेतू सांगावा." देव म्हणाले, "हमीला वरदायक देव, गजपतिसारखा तेजस्वी महेश्वराचे दर्शन घडवा, जेणेकरून आम्ही जन्ममृत्यूच्या बंधनातून मुक्त होऊ." "पूर्वी, तीन नगरे जाळण्याच्या वेळी, आम्हाला 'पशू' म्हणण्यात आले होते. त्यामुळे, हे स्थिरव्रती, आम्ही या 'पशुत्वा'बद्दल चिंतीत आहोत." "पशुपत व्रत भवाने, सर्वोच्च प्रभूने सांगितले होते. या व्रताने, हे प्राणींच्या अधिपती, 'पशुत्व' अजिबात अस्तित्वात नाही." अशा प्रकारे, देवता, त्यांच्या मनातील शंका आणि इच्छा घेऊन, शंभूच्या दिव्य नगरीत, नंदिन गणाधिपतीच्या सन्मुख आले, आणि महेश्वराच्या दर्शनाची विनंती केली.