शिवाच्या पाशुपतांचा अधिपती, म्हणजेच क्षेत्ररक्षक, भक्तीपूर्वक तयार करून आणि स्थापून, मनुष्य शिवाशी एकरूपता प्राप्त करतो. योग्य रीतीने आणि भक्तीने हे केले, तर तो शिवाच्या लोकात सन्मानित होतो. लिंग स्थापनेचे, लिंगाची प्रतिष्ठा, आणि वेगवेगळ्या प्रकारच्या लिंगांची महती मी तुम्हाला येथे सांगितली आहे. शिवाचे मंदिर मातीपासून ते मौल्यवान रत्नांपर्यंत कोणत्याही सामग्रीने बांधल्यास, मनुष्याला कोणते फळ मिळते, हे मी सांगतो. या जगात भक्ताला मुलं, पत्नी, घर अशी चिंता असली तरी, जर तो ज्ञानाने संपन्न असेल, तर अशा घरांचा त्याला काय उपयोग? तरीही, परमेश्वराचे भक्त, अगदी मातीच्या ढिगाऱ्यांनी किंवा विटांनी बांधले तरी, इंद्र, ब्रह्मा आणि इतर देवांनी सन्मानित केलेल्या रुद्राच्या दिव्य लोकात, भव्य राजप्रासादात जातात. अशा प्रकारे शंभुची पूजा करून त्या व्यक्तीचे घर रुद्राच्या स्थितीला पोहोचते. म्हणून, भक्तांनी सर्व प्रयत्न आणि भक्तीने शिवाचे मंदिर बांधावे, धर्म, अर्थ, आणि काम या प्राप्तीसाठी सर्व श्रमाने प्रयत्न करावा. केसरा, नागरा, द्राविड किंवा कोणत्याही शैलीत, जो कोणी रुद्राचे मंदिर भक्तीने बांधतो, तो शिवाच्या लोकात सन्मानित होतो. जो कोणी कैलास नावाचे परमेश्वराचे मंदिर, कैलासाच्या शिखरासारख्या राजप्रासादांसह बांधतो, तो सुखाचा अनुभव घेतो. किंवा, prescribed नियमाने, भक्तीने आणि आपल्या क्षमतेनुसार—उत्तम, सामान्य किंवा मध्यम—मंदार नावाचे शिवाचे मंदिर बांधावे. मंदार पर्वतासारखे राजप्रासाद, सर्व दिशांना तोंड करून, अप्सरांचा समूह भरलेले, जे देव आणि दानवांसाठीही अप्राप्य आहे. शिवाच्या रम्य नगरीत पोहोचून, इच्छित सुखांचा अनुभव घेत, ज्ञान आणि योगाने एकरूपता प्राप्त करून, मनुष्य गणपतीची स्थिती प्राप्त करतो. जो कोणी मेरू नावाचे परमेश्वराचे मंदिर बांधतो, तो सर्व मोठ्या यज्ञांनीही मिळू शकत नाही असे फळ प्राप्त करतो. सर्व यज्ञ, तप, दान, तीर्थयात्रा, आणि वेदांचे फळ मिळवून, तो शिवाच्या वनात दीर्घकाळ आनंदाने रमतो. जो कोणी भक्तीने निषध नावाचे मंदिर बांधतो, तो ज्ञानी शिवाच्या लोकात पोहोचून शिवाच्या वनात दीर्घकाळ रमतो. किंवा, ब्राह्मणांनो, जो कोणी उत्तम हिमशैल बांधतो, शुभ शिवनगरीत हिमशैलासारख्या वाहनांनी प्रवास करतो— ज्ञान आणि योगाने एकरूपता प्राप्त करून, तो गणपतीची स्थिती प्राप्त करतो; किंवा जो कोणी सुंदर नीलाद्रिशिखर नावाचे मंदिर बांधतो— आपल्या क्षमतेनुसार, भक्तीने रुद्र, शंभूला बांधले, त्या मृत्युला मिळणारे फळ मी सांगतो. पूर्वी हिमशैल भक्तीने बांधल्याने मिळणारे फळ, ते सर्व मिळवून, तो सर्व देवांनी सन्मानित होतो. रुद्राच्या लोकात पोहोचून, तो रुद्रांसह आनंदाने रमतो; किंवा महेन्द्रशैल नावाचे मंदिर, रुद्राने अनुमोदित, बांधल्याने मिळणारे फळ मी सांगतो: महेन्द्र पर्वतासारख्या राजप्रासादांनी, बैलांनी अलंकृत. शिवाच्या दिव्य नगरीत जाऊन, इच्छित सुखांचा अनुभव घेत, श्रेष्ठ ऋषी, रुद्रांनी जाणलेल्या ज्ञानाची प्राप्ती करून, परत येतात. इंद्रिय विषयांना विषासारखे त्यागून, शिवाशी एकरूपता प्राप्त होते; आणि जो कोणी सुवर्णाने, रत्नांनी अलंकृत मंदिर बांधतो— द्रविड, नागर, केसरा शैलीत, किंवा prescribed रूपात, टॉवर, मंडप, चौकोनी किंवा लांबट— त्याची महती शंभर युगातही वर्णन करता येत नाही; ते जुने झाले, पडले, तुटले किंवा भंग झाले तरी— जो कोणी त्याला पूर्वीप्रमाणे दारे वगैरे सुंदर करून पुनःस्थापित करतो, द्विजांनो, मंदिर, मंडप, आवार किंवा प्रवेशद्वार— तो मूळ बांधणाऱ्यापेक्षा अधिक पुण्य प्राप्त करतो, यात शंका नाही; किंवा कोणी शिवाच्या मंदिरात उपजीविका म्हणून काम करतो— तो आणि त्याचे नातेवाईक निश्चितच स्वर्गात जातात; आणि रुद्राच्या मंदिरात स्वतःच्या आनंदासाठी काम करतो— काम करून, सुख प्राप्त करून, आनंदित होतो—म्हणून, श्रेष्ठ ऋषी, जो कोणी भक्तीने मंदिर बांधतो— कोणताही मनुष्य, महेशासाठी मंदिर बांधण्यासाठी लाकूड, विटा इत्यादी वापरतो, तो शिवाच्या लोकात सन्मानित होतो, श्रेष्ठ ऋषी. मंदिर धर्म, काम, आणि मोक्षासाठी सर्व प्रयत्न करून बांधावे; पण जर उत्तम मंदिर बांधणे शक्य नसेल, श्रेष्ठ ऋषी— फक्त झाडूने किंवा तत्सम कामानेही सर्व इच्छा प्राप्त होतात; जो कोणी सुंदर, मऊ झाडूने झाडतो— एक महिन्यात, तो हजार चंद्रायण व्रतांचे फळ मिळवतो; जो कोणी पाण्यात सुगंधित गायीच्या शेणाची लेप, कपड्याने शुद्ध करून, योग्य रीतीने लावतो— त्याला वर्षभराच्या चंद्रायण व्रताचे फळ मिळते; शिवलिंगाच्या सर्व दिशांना अर्धा क्रोशा क्षेत्र— जो कोणी सर्वात कठीण सोडण्याजोगे जीवन सोडतो, तो शिवाशी एकरूपता प्राप्त करतो; स्वयंभूचे आणि बाणाचे माप, हे पुण्यवानांनो— स्वयंभूत, तेच माप; आर्षात, त्याचे अर्धे; मानवात, त्याचे अर्धे—हे क्षेत्राचे माप, श्रेष्ठ द्विजांनो. त्याचप्रमाणे, श्रेष्ठ द्विजांनो, क्षेत्राचे माप तपस्व्यांच्या निवासस्थानाला लागू होते, रुद्रावतारात गुरु आणि शिष्याला. मानवावतारात, शिष्य आणि शिष्याच्या शिष्याला; श्री पर्वत आणि त्याच्या काठावर, द्विजांनो— जो कोणी तिथे आपले जीवन सोडतो, तो शिवाशी एकरूपता प्राप्त करतो; तसेच वाराणसीत, आणि विशेषतः अविमुक्तात.