या जगात, चालते आणि न चालते असलेल्या सर्व प्राणी आणि वस्तू, शिवलिंगाची पूजा करून येथे स्थिर राहतात—यात काहीच शंका नाही. शिवलिंग हे सहा प्रकारचे आहे, त्याचे पदार्थानुसार भेद आहेत; त्याचे विभाग चाळीस-चार, आणि ते चार प्रकारांनी वर्णन केले आहेत. पहिला प्रकार म्हणजे दगडातून उत्पन्न झालेले लिंग, आणि ते चार प्रकारांचे आहे; दुसरा म्हणजे रत्नातून उत्पन्न झालेले लिंग, आणि ते सात प्रकारांचे आहे, हे श्रेष्ठ ऋषी. तिसरे म्हणजे धातूतील लिंग, आणि ते आठ प्रकारांचे आहे; चौथे म्हणजे लाकडी लिंग, आणि ते सोळा प्रकारांचे आहे. पाचवे म्हणजे मातीचे लिंग, आणि ते दोन प्रकारांचे आहे; सहावे म्हणजे तात्पुरते लिंग, आणि ते सात प्रकारांचे आहे. रत्नातून उत्पन्न झालेले लिंग समृद्धी देते; दगडातून उत्पन्न झालेले सर्व सिद्धी देते; धातूतील लिंग संपत्ती देते; लाकडी लिंग भोग प्राप्ती देते. मातीचे लिंग शुभ आणि सर्व सिद्धी देणारे आहे; दगडी लिंग श्रेष्ठ मानले जाते, आणि धातूचे लिंग मध्यम आहे. लिंगाचे अनेक प्रकार आहेत, आणि त्यांचा सारांश नऊ आहे; त्याच्या पाया म्हणजे ब्रह्मा, मध्यभागी विष्णू—तीन लोकांचा स्वामी, आणि त्याच्या वरती रुद्र, महादेव, प्रणव, सदाशिव आहे. लिंगाचा वेदी म्हणजे महादेवी, ती त्रैगुण्य, त्रिरूप अम्बिका आहे. जो तिच्यासह पूजा करतो, तो देवी आणि देव दोघांची पूजा करतो, मग ते दगडी, रत्न, धातू, किंवा लाकडी असो. मातीचे किंवा तात्पुरते लिंग, भक्तीने स्थापित केले, शुभ फल देते—देवांचे स्वामी, कमळ, अग्नी, पाणी, आणि संपत्ती यांना. सिद्ध व्यक्ती, विद्याधर, नागराज, यक्ष, दैत्य, आणि किन्नर यांच्या स्तुतीने, दिव्य ढोलांच्या आवाजात, अत्यंत पुण्यवान आत्मा सर्व लोकांमध्ये तेजाने उजळतो. तो पृथ्वी, वातावरण, स्वर्ग, आणि त्याहून उच्च लोक, क्रमाने, स्वतःच्या तेजाने सर्वांना उजळवतो, तप आणि सत्य यांना ओलांडून. योग्य लिंग स्थापनेच्या मार्गावर स्वतःला ठेवून, आपल्या विस्तारित तलवारीने तो ब्रह्मांडाच्या अंडाला वेगाने भेदून, कोणतीही शंका न ठेवता बाहेर येतो. दगडी, रत्न, धातू, लाकडी, मातीचे, आणि तात्पुरते लिंग सोडून, संपूर्ण रूप स्थापन करावे. आणि स्कंदाच्या महिन्यात विधी करून, जो लिंग स्थापन करतो, ते जास्वंद आणि गायीच्या दुधासारखे उजळते—ते अतिशय शुभ आहे. रुद्र, निःसंशय, मानव रूप धारण करून राहतो; त्याला पाहून आणि स्पर्श करून लोकांना पूर्णत्व प्राप्त होते. अगणित युगांनीसुद्धा, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणांनो, मी त्याचे पुण्य पूर्णपणे सांगू शकणार नाही; म्हणून, त्याची स्थापना करावी. भगवंताचे शुभ, दिव्य रूप सर्व मृत्युलोकवासीयांना ध्यान करण्यास योग्य आहे; परंतु योग्यांसाठी ते निराकार आहे. तो निराकार, शुद्ध, शाश्वत आहे; मग त्याने रूप कसे प्राप्त केले? हे पूर्वी ऐकलेले सांगावे. काहींनी, उच्च सत्य जाणणाऱ्यांनी, त्याला पवित्र अक्षराच्या रूपात मानले; हे ब्राह्मणांनो, ऐकून, त्यांनी ते ज्ञान मानले, जे उच्च शास्त्रातून उत्पन्न झालेले आहे. ध्वनीसारख्या वस्तूंविषयीचे ज्ञान म्हणजे ज्ञान; ते ज्ञान, त्रुटीमुक्त, काहींनी सांगितले, तर काहींनी 'असे नाही' असे म्हटले. ते ज्ञान, शुद्ध, कलंकरहित, भेदरहित, अवलंबनरहित, जे गुरु प्रकट करते, ते काही ऋषी आणि ब्राह्मण ज्ञान मानतात. मुक्ती फक्त ज्ञानाने मिळते; कृपा हे ज्ञान प्राप्तीकरता आहे; दोन्ही मिळून योगी मुक्त होतो आणि आनंदाने भरून जातो. काही ऋषी म्हणतात की, कर्माने त्याचा संबंध जुळतो; कल्पित रूप मागे घेत, तो केवळ आपल्या इच्छेने कर्म करतो. आकाश हे परमेश्वराचे डोके आहे; अंतरिक्ष त्याचा नाभी; चंद्र, सूर्य, आणि अग्नी त्याचे डोळे; दिशा महान आत्म्याचे कान आहेत. पाताळ त्याचे पाय, समुद्र त्याचा वस्त्र; सर्व देव त्याचे हात, आणि तारे त्याचे दागिने आहेत. प्रकृती त्याची पत्नी आहे, आणि पुरुष म्हणजे लिंग; त्याच्या तोंडातून सर्व ब्राह्मण, आणि ब्रह्मा, हा पुण्यवान प्रभु उत्पन्न झाला. इंद्र आणि उपेंद्र त्याच्या हातातून, क्षत्रिय महान आत्म्यातून; वैश्य त्याच्या मांडीतून, आणि शूद्र पिनाकधारीच्या पायातून उत्पन्न झाले. कमळाचा घडी आणि इतर प्रकार त्याचे केस आहेत; वाऱ्याचा उत्पन्न त्याच्या नाकातून, हालचाल ऐकण्याने, आणि स्मृतीसुद्धा. अशा प्रकारे, तो कर्माचा आत्मा आहे, प्रकृतीतून आरंभकर्ता; हा तेजस्वी पुरुष ज्ञानाने जाणावा, अन्यथा नाही. हजारो यज्ञांमध्ये तपयज्ञ श्रेष्ठ आहे; हजारो तपयज्ञांमध्ये जपयज्ञ श्रेष्ठ आहे. हजारो जपयज्ञांमध्ये ध्यानयज्ञ श्रेष्ठ आहे; ध्यानयज्ञापेक्षा उच्च काही नाही; ध्यान हे ज्ञानाचे साधन आहे. योगी, समत्वात स्थित होऊन, ध्यानाने अनुभूती घेतो, तेव्हा ध्यानयज्ञात भक्ती असलेल्या व्यक्तीसाठी शिव उपस्थित असतो. ज्यांना खरे ज्ञान आहे, त्यांना शुद्धता किंवा प्रायश्चित्ताची आवश्यकता नाही; ब्रह्मज्ञान जाणणारे किंवा न जाणणारे सर्व फक्त ज्ञानानेच शुद्ध होतात. विवेक असलेल्या व्यक्तीसाठी, जगात कोणतेही कर्म नाही, ना सुख-दुःख; ध्यानात तल्लीन असलेल्या व्यक्तीत धर्म-अधर्म, जप, आणि अर्पण नेहमीच अस्तित्वात असतात. लिंग, सर्वोच्च आनंदाचा स्वरूप, शुद्ध, शुभ, अविनाशी, अविभाज्य, सर्वव्यापी, योग्यांच्या हृदयात स्थित आहे असे जाणावे. द्विज सांगतात की, लिंग दोन प्रकारचे आहे: बाह्य आणि अंतर्गत; श्रेष्ठ ऋषी म्हणतात की, बाह्य लिंग स्थूल आहे, आणि अंतर्गत लिंग सूक्ष्म आहे, हे द्विजांनो. कर्मकांडात रत असलेले लोक स्थूल लिंगाच्या पूजेला आसक्त असतात; स्थूल रूप हे ध्यानासाठी अयोग्यांसाठी आहे, अन्यथा नाही. ज्याचे अंतर्गत लिंग प्रत्यक्ष अनुभवले जात नाही, तो भ्रमित असतो—सर्व काही बाह्य आहे, असेच तो समजतो, आणि काहीही वेगळे नाही, असे मानतो.