मी बाह्य आणि अंतःकरणाने प्रभूला वंदनीयच मानतो; हेच माझं आणि विष्णूचं व्रत आहे, हे देवश्रेष्ठा. ऋषींमध्ये याबाबतीत कधीच शंका नाही, म्हणूनच शिवाची पूजा करावी. जो शिवाचा विचार क्षणभरही करत नाही, त्याला हानी, मोठा दोष, भ्रम आणि मूर्खपणा प्राप्त होतो. जे भक्तगण भवानाथाला समर्पित आहेत, त्यांचे मन भवाकडे एकाग्र आहे, ते नेहमीच त्याचा स्मरण करतात; अशा भक्तांना कधीही दुःख लागत नाही. सुंदर निवास, दिव्य अलंकार, स्त्रिया आणि समाधान मिळेपर्यंत धन—हे सर्व शिवपूजेचा फल आहे. जे स्वर्गातील महान भोग आणि राज्याची इच्छा करतात, त्यांनी नेहमी महेश्वराच्या लिंगरूपाची पूजा करावी. शिवाने या जगातील सर्व प्राणी मारले, फोडले, जाळले, तरीही त्याची पूजा करावी; कारण त्याच्या विकृत नेत्राचा अर्थ असा की तो पापांनी स्पर्शिला जात नाही. माझ्या शिलालिंगाची सर्व देवता पूजा करतात. असे सांगून, प्रथम रुद्राची पूजा करून, त्रैलोक्यनाथाची स्तुती निवडक शब्दांत केली. त्या वेळेपासून इंद्र आणि इतरांनी पाशुपत व्रत धारण केले, अंगावर भस्म लावले आणि प्रभूची पूजा करायला सुरुवात केली. त्यानंतर विश्वकर्म्याने, ब्रह्मदेवाच्या आज्ञेने, प्रत्येकाच्या अधिकारानुसार लिंग तयार केली आणि ती दिली. निळ्या नवरत्नाचा लिंग नेहमी विष्णूची पूजा करतो; माणिक्याचा लिंग शक्र (इंद्र); सोन्याचा लिंग विश्रवसाचा पुत्र (कुबेर) पूजतो. विश्वेदेव रौप्यलिंग, वसु तेजस्वी आणि सुंदर लिंग, वायू हरितालूचा, अश्विनी कुमार मृत्तिकेचा लिंग पूजतात. राजा वरुण स्फटिकाचा, आदित्य तांब्याचा, सोमाचा स्वामी अनुपम मुक्तालिंग पूजतो. अनंतादी महान नाग सुंदर प्रवाळलिंग, दैत्य लोखंडाचा, महान राक्षस, गुह्यक त्रिधातुलिंग, गण सर्वधातूंचा, चामुंडा वाळूचा, मातृका, हे द्विजश्रेष्ठा, आपापल्या लिंगाची पूजा करतात. नैऋती भक्तीने लाकडी लिंग, यम सुंदर पन्नाचा, नीलादि रुद्र शुभ भस्मलिंग पूजतात. लक्ष्मी लक्ष्मीवृक्षाचे, गुहा गोमयाचे, ऋषि कुशाचा उत्तम लिंग पूजतात. वामा आदि देवी फुलांच्या लिंगाची, मनोन्मनी सुगंधी लिंगाची, सरस्वती रत्नलिंगाची पूजा करतात. दुर्गा सुवर्णमय, परम महादेव, त्याचा वेदी, आक्राळविक्राळ आणि पीठाचा, सर्व मंत्र आणि घृताचा शुभ नैवेद्य अर्पित करते. सर्व वेद दहीचे, प्रेत सीसाचा, प्रत्येकाने ब्रह्माच्या कृपेने आपापली जागा मिळवली. इथे जास्त बोलण्याची गरज नाही; सर्व चराचर जग शिवलिंगाची पूजा करून इथे स्थिर आहे—यात शंका नाही. लिंग सहा प्रकारचे आहेत, त्यांचा भेद त्यांच्या द्रव्यांनुसार; त्यांचे विभाग चाळीस आणि चार, चारप्रकारे सांगितले आहेत. पहिले शिलाजन्म, ते चार प्रकारचे; दुसरे रत्नजन्म, ते सात प्रकारचे. तिसरे धातुजन्म, ते आठ प्रकारचे; चौथे लाकूड, ते सोळा प्रकारचे. पाचवे मृत्तिका, ते दोन प्रकारचे; सहावे तात्कालिक, ते सात प्रकारचे. रत्नजन्म लिंग समृद्धी देते; शिलाजन्म सर्व सिद्धी; धातुजन्म संपत्ती; लाकूड भोगप्राप्ती. मृत्तिका शुभ आणि सर्व सिद्धी देते; शिलाजन्म श्रेष्ठ, धातुजन्म मध्यम मानले जाते. लिंगांचे अनेक प्रकार असून, सारांशात ते नऊ आहेत; पायथ्याशी ब्रह्मा, मधोमध विष्णू, त्रैलोक्यनाथ. सर्वोच्च स्थानी रुद्र, महादेव, प्रणव, सदाशिव; लिंगाची वेदी महादेवी, त्रैगुण्यस्वरूप अंबिका. जो तिच्यासह पूजा करतो, त्याने दगडी, रत्न, धातू, लाकूड, मृत्तिका किंवा तात्कालिक, कोणतेही लिंग असो, त्याने देवी आणि देव दोघांचीच पूजा केली. भक्तीने स्थापित केल्यास, अग्नि, जल, संपत्ती, कमळ, देवांचे अधिपती—सर्वांना शुभ फल मिळते. सिद्ध, विद्याधर, नागराज, यक्ष, दैत्य, किन्नर यांच्या स्तुतीने, दिव्य ढोलांच्या गजरात, तो परम पुण्यात्मा सर्व लोकांना प्रकाशित करतो—पृथ्वी, अंतरिक्ष, स्वर्ग आणि उच्च लोकांमध्ये, स्वतःच्या तेजाने तप आणि सत्यापेक्षा श्रेष्ठ ठरतो. जो योग्य लिंगस्थापनेच्या मार्गावर जातो, स्वतःच्या विस्तारित तलवारीने तो ब्रह्मांड अंड फोडतो आणि निर्भयपणे प्रकट होतो. शिलाजन्म, रत्न, धातू, लाकूड, मृत्तिका, तात्कालिक लिंग सोडून, पूर्ण स्वरूपाची स्थापना करावी. स्कंदमासात विधिपूर्वक पूजन करून जो पुरुष चमेली आणि गायीच्या दुधासारखा शुभ्र लिंग स्थापन करतो, तो अत्यंत शुभ फळ मिळवतो. रुद्र निःसंशय मानव रूपात वास करतो; त्याचे दर्शन व स्पर्श केल्याने लोकांना पूर्णत्व प्राप्त होते. शेकडो कल्प गेले तरी, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, त्याचे पुण्य मी सांगू शकत नाही; म्हणून त्याची योग्य रीतीने स्थापना करावी. प्रभूचे दिव्य, शुभ स्वरूप सर्व मर्त्यांना ध्यानासाठी योग्य आहे; परंतु योग्यांसाठी तो निराकार आहे. तो निराकार, शुद्ध, सनातन आहे; मग तो साकार कसा झाला? हे आम्हाला सांग, जसे पूर्वी ऐकले होते.