भगवान ब्रह्मदेवांनी त्या वेळी भगाच्या डोळ्याच्या नाशाबद्दल सांगितले. त्यांनी असे म्हटले की, शुभ पुष्य नक्षत्राचा संयोग जरी आला, तरी उमादेवींचे स्वामी, भगवान शंकर, आपल्या इच्छेनुसारच लीला करतात. मग ब्रह्मदेवांनी महादेवांना संबोधून म्हटले, “हे महादेव, हे परब्रह्म, तुझ्या या कृतीस योग्यच आहे, कारण प्राचीन देव आणि आत्ताचे देव, सर्व तुझ्यामुळेच अस्तित्वात आहेत. पण, हे विश्वाचे अधिपती, आत्ताचे देव धर्मशील आहेत, तर पूर्वीचे देव पापी होते; म्हणून येथे ही लीला सोडावी असे योग्य ठरेल. हे प्रभो, रथ आणि ध्वजाची आवश्यकता काय? किंवा विष्णू, अग्नी, मी किंवा इतर सर्व प्राण्यांसह त्रिपुराचा नाश करण्यासाठी बाणाची गरज काय? जेव्हा शुभ पुष्य नक्षत्र येईल, तेव्हा, हे देवाधिदेव, त्रिपुर शहर जाळावे, पण देव अजून गेले नसतील तेव्हाच. तू लवकरच या तीन नगरी जाळाव्यात. तेव्हा सर्वज्ञ, महान भगवान शंकरांनी त्या नगरीकडे दृष्टी टाकली. त्या क्षणीच विरूपाक्षांनी त्रिपुर नगरीला राखेत रूपांतरित केले. त्या वेळी सोम, विष्णू, काळ, अग्नी आणि वायू हे सर्व उपस्थित होते. सर्व देवता त्या बाणावर स्थान घेऊन, भगवान शंकरांना वंदन करून म्हणाले, “हे देवाधिदेव, फक्त तुझ्या दृष्टिक्षेपानेच तू त्रिपुर जाळली आहेस. आमच्या कल्याणासाठी, हे देवाधिदेव, तू हा बाण सोडावा. तेव्हा त्रिपुरार्दन, मंद हसत, धनुष्याची प्रत्यंचा पुसली. मग, श्रेष्ठ ब्राह्मणांनो, भगवान शंकरांनी बाण कानापर्यंत ओढून सोडला आणि त्या क्षणीच त्या बाणाने त्रिपुर नगरीचा अंत केला. त्रिपुर जाळून झाल्यावर, राक्षसांच्या कोट्यवधी सैन्याने वेढलेल्या, प्रभूच्या चरणी वंदन करून, तो तिथे तेजस्वी उभा राहिला. त्या युगाच्या शेवटी त्या बाणामुळे, जिथे जिथे लोक पूजा करतात, तिथे तिथे राक्षसही आपल्या कुटुंबासह रुद्राची पूजा करतात. मग, विधीच्या प्रभावाने, त्यांनी गणपतीची पूजा स्वीकारली आणि इंद्र, उपेंद्र आणि गणनायकांसह सर्व देव गप्प राहिले. देव आणि हिमालयपुत्री पार्वतीला पाहून, तसेच भयभीत देवांच्या मंडळीला पाहून, सर्वश्रेष्ठ देव भयभीत झाले. मग त्यांनी देवांना विचारले, “हे काय?” आणि सर्व देव चहूबाजूंनी त्यांना वंदन करू लागले. त्यांनी चंद्रशोभित नंदीला वंदन केली; पर्वतराजाच्या कन्येपासून जन्मलेल्या प्रभूला वंदन केली; पर्वतीपुत्र, पर्वतपुत्राला वंदन केली; आणि सर्व देवगण महेश्वराला वंदन करू लागले. ब्रह्मदेव, समस्त देवांसह, एकाग्रचित्ताने, त्रिपुराचा शत्रू असलेल्या भगवान भव, विष्णूसह, स्तुती करू लागले. “हे देवाधिदेव, कृपा कर, हे परब्रह्म, कृपा कर, हे लोकांचे स्वामी, कृपा कर, हे अमर, आनंददायक, कृपा कर. पंचमुखी, पन्नास कोटी रूपधारी, त्रिस्वरूप, ज्ञानस्वरूप रुद्राला नमस्कार. शंकराला, शिवतत्त्व, अघोर रूप, अष्टघोर स्वरूप, द्वादशस्वरूप, यांना पुन्हा पुन्हा नमस्कार. कोट्यवधी वीजेसारखी ज्याची कांती, अष्टप्रभेच्या तेजाने उजळणारा, या जगात शिवात्मा म्हणून वास करणारा, त्या प्रभूला वंदन. अग्निसारखा, उग्र, अर्धांगिणीसहित, श्वेत, कृष्ण, रक्तवर्ण अमरांना मोक्ष देणारा, त्या प्रभूला वंदन. ज्येष्ठ, रुद्रस्वरूप, सोम, वरद, त्रैलोक्यनाथ, त्रिदेव, वषट्कार उच्चारणारा, त्या प्रभूला वंदन. आकाशमधील, आकाशस्वरूप, अष्टक्षेत्र, अष्टस्वरूप, अष्टतत्त्व, त्या प्रभूला वंदन. चार, पुन्हा चार, पुन्हा चार, पाच, पुन्हा पाच, अशा प्रकारे स्थिर, पाच मंत्रस्वरूप, त्या प्रभूला वंदन. चौंसष्ठ स्वरूप, ‘अ’ अक्षररूप, बत्तीस तत्त्वांचे स्वरूप, ‘उ’ अक्षररूप, त्या प्रभूला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. सोळा स्वरूप, ‘म’ अक्षररूप, आठ स्वरूप, अर्धमात्रा स्वरूप, त्या प्रभूला नमस्कार. चार प्रकारे स्थिर असलेल्या ओंकाराला, आकाशनाथ, स्वर्गनाथ, देव, स्वर्गस्वामी, त्यांना पुन्हा पुन्हा नमस्कार. सप्तलोकस्वरूप, पाताळनाथ, आठ तीर्थ, अष्टमूर्ती, सर्वश्रेष्ठ, अशा तुम्हांला नमस्कार. हजारो मस्तक, हजारो रूप, हजारो पाय असलेल्या, सर्वोच्च शर्वाला नमस्कार. नऊ तत्त्वस्वरूप, नव-आठ आत्मशक्ती, पुन्हा आठ प्रकारे तेजस्वी, अष्ट-अष्टमूर्ती, त्या प्रभूला वंदन. चौंसष्ठ तत्त्वस्वरूप, पुन्हा अष्टस्वरूप, आठ गुणांनी वेढलेले, गुणयुक्त आणि निर्गुण, अशा प्रभूला वंदन. मूळस्थानी, शाश्वतस्थानी, नाभिस्थानी, हृदयातील नाद निर्माण करणाऱ्या प्रभूला वंदन. कंठस्थानी, तालुच्या द्वाराशी, भ्रूमध्यस्थानी, नादमधील, अशा प्रभूला वंदन. चंद्रमंडलस्थानी, शिवरूप, शिवस्वरूप, अग्नि-चंद्र-सूर्यरूप, छत्तीस शक्तिरूप, त्या प्रभूला वंदन. तीन प्रकारे जग व्यापणाऱ्या, निद्रित सर्पस्वरूप आत्मा, त्रिरूप, त्रिवेदी होमाग्नीच्या रूपातील, त्या प्रभूला वंदन. सदा शांत, सदाशिव, पिनाकधारी, सर्वज्ञ, शरणदाता, सद्योजात, त्या महादेवाला वंदन. अघोराला वंदन, वामदेवाला वंदन, तत्पुरुषाला वंदन, ईशानाला पुन्हा पुन्हा वंदन. त्रीस्त्रिंश तेजस्वरूप, शांतीपलीकडील, अनंतस्वामी, सूक्ष्म, परम, त्या प्रभूला वंदन. एकचक्षु, एकरुद्र, त्रिमूर्ती, श्रीकंठ, जटाधारी, अशा प्रभूला वंदन. अशा प्रकारे, सर्व देव, ब्रह्मदेव, विष्णू आणि इतरांनी, त्रिपुराचा नाश करणाऱ्या, अनंत रूप, अनंत तेज असलेल्या, सर्वज्ञ, सर्वशक्तिमान शिवशंकराची भक्तिपूर्वक वंदना केली.