सहस्त्र किरणांनी तेजस्वी, अत्यंत प्रखर, देव-दानवांचा अधिपती अशा प्रभूने, आपल्या दिव्य वाहनावर आरूढ होऊन, कमळाच्या पाकळीप्रमाणे तेजस्वी कांतीने, देवांच्या मध्यभागी तेजाळत प्रकट झाला. तो सहस्त्रकिरणयुक्त, प्रखर प्रभू जणू सुमेरू पर्वताच्या शिखरावर चढतो तसा भासला. सहस्त्र नेत्र असलेला, देवांचा प्रधान, ऐरावत या गजराजावर आरूढ होऊन, रुद्राच्या उजव्या बाजूने त्रिपुर नगरीच्या संहारासाठी गेला. त्या वेळी गरुड सर्पांप्रमाणे गेला. सिद्ध, गंधर्व, पराक्रमी देव, आणि देवांचे प्रमुख सर्व बाजूंनी इंद्राचे, वरदायक प्रभूचे, विजयाच्या जयघोषात स्तवन करू लागले आणि त्याच्यावर सुंदर फुलांचा वर्षाव केला. सर्वांनी सहस्त्रनेत्र असलेल्या इंद्राला, जणू माता पुत्राला वाकते तसे, अत्यंत भक्तिपूर्वक वंदन केले. यम, अग्नी, कुबेर, वायू, निरृति, जलाधिपती, ईशान आणि भव हेही तेथे एकत्र आले. वीरभद्र, रणभूमीत पराक्रमी, बैलराजावर आरूढ होऊन, रथाच्या नैऋत्य दिशेस, केस ताठ झालेल्या गणांसह उपस्थित झाला. तो त्रिपुर नगरीच्या संहारासाठी, देवाधिदेव त्र्यंबक, महाकाळ, प्रचंड तेजस्वी, दुसऱ्या महादेवासारखा वाटत होता. उत्तर-पश्चिम दिशेतही तो आपल्या गणांसह रथाजवळ उभा राहिला. स्कंदही, सिद्ध, चारण आणि आपल्या सेनांसह, पर्वतराजासारखा, देवगणांनी वेढलेला, हत्तीवर आरूढ, अग्नीपासून उत्पन्न झालेला, उपस्थित झाला. गणेश, विघ्नहर्ता, दानवाधिपतींसाठी विघ्न निर्माण करीत, देवांसाठी विघ्न दूर करणारा, विघ्नहर्ता गणांसह ईशान दिशेस गेला. त्या वेळी काली, रात्रीच्या अंधारासारख्या तेजस्वी त्रिशूलाने, कवटींनी सुशोभित, हातात ती त्रिशूल हलवत, महादैत्य व देवांच्या रक्तपानाने मद्यपानाने उन्मत्त, पुढे सरकली. ती उन्मत्त हत्तीप्रमाणे, डोळे फिरवत, उन्मत्त भूतगणांसह, गजचर्म परिधान करून, गणाधिपतीच्या पुढे गेली. सिद्ध, गंधर्व, पिशाच्च, यक्ष, विद्याधर, नागराज आणि प्रमुख देवांनी, त्या हिमालयपुत्री देवीला, विजयाच्या घोषात वंदन केले आणि स्तुती केली. देवीमातृका, देवशत्रूंचा संहार करणाऱ्या, देवगणांनी सन्मानपूर्वक पूजित, आपल्या-आपल्या वाहन, ध्वज आणि गणांसह रथाजवळ आल्या. दुर्गा, पशुराजावर आरूढ, जवळ जाण्यास कठीण, अनेक बलशाली हातांनी, अंकुश, त्रिशूल, पाश, परशु, चक्र, खड्ग, शंखध्वनी धारण करून, हजार सूर्यांसारख्या तेजस्वी नेत्रांनी मार्ग जाळत, तरुण पण पराक्रमी, दैत्यसंहारासाठी पुढे गेली. मग त्रिपुरासुराचा वध करण्यासाठी, इंद्र व सूर्याप्रमाणे तेजस्वी प्रमुख गणाधिपती, हत्ती, घोडे, सिंह, रथ, बैल यांच्या सैन्यासह निघाले. नांगर, फाळ, मुसळ, गदा, पर्वतशिखरे, पर्वतासारखेच दिसणारे, देव व गणाधिपती महेश्वराच्या पुढे गेले. तेव्हा इंद्र, कमलजन्मा ब्रह्मा, विष्णू व इतर देव, गणाधिपती, सर्व बाजूंनी मुकुटांनी वंदन करीत, विजयाच्या शब्दांनी त्या भगवंतास संबोधू लागले. सर्व ऋषी, दंड धारण करून, जटाधारी, आनंदाने नृत्य करू लागले; सिद्ध, चारण आकाशात जात, फुलांचा वर्षाव करू लागले; श्रेष्ठ ब्राह्मणांनी त्रिपुर नगरीला जीवन दिले. गणाधिपती, दिव्यगणांनी वेढलेले, भृंगींसह, सर्व गणांचा सर्वोच्च अधिपती योगी, महेंद्रासारखा दिव्य वाहनावर आरूढ होऊन, त्रिपुर संहारासाठी निघाला. केश, दिगंबर, महाकेश, महाज्वर, सोमवल्ली, सवर्ण, सोमप, सेनक हेही उपस्थित होते. सोमधृक, सूर्यवाचा, सूर्यपेषणक, सूर्याक्ष, सूरिनामा, सुंदर देव हेही होते. प्राकुड, ककुदंत, कंपन, प्राकंपन, इंद्र, इंद्रजय, महाभीर, भीमक हेही उपस्थित झाले. शंभर नेत्रांचा, पाच नेत्रांचा, हजार नेत्रांचा, विशाल उदर असलेला, यमाची जिव्हा असलेला, शंभर घोड्यांचा, ग्रीवा असलेला, ग्रीवेश्वरपूजित — असे अनेक रूपधारी गणही उपस्थित होते. दोन शिखर, तीन शिखर, पाच शिखर, मुंडित, अर्धमुंडित, उंच, पिशाच्चमुख, पिनाकधारी असेही गण होते. पिंपळवृक्षवास, अंगारभक्षक, सैल, सैलमुख, पादतळावर नेत्र असलेला, अजन्मा, मंगळासारखा — असेही रूप होते. मेंढ्याचा, घोड्याचा, हत्तीचा मुख असलेले, वरती तोंड असलेले — असे विविध चिह्नरहित, गुणरहित गण, प्रभूभोवती जमा झाले. हजारो हजारो रुद्र, सोमासह, गणांसह, पुढे गेले. महादेव, देवाधिदेव, महाप्रभूच्या भोवती या असंख्य गणांनी वेढा घातला आणि त्रिपुर नगरी जाळण्यासाठी निघाले. त्र्यस्त्रिंशती (३३) देव, तीनशे, तीन हजार देवगणही सर्व बाजूंनी सहभागी झाले. सर्व लोकांच्या माता, गणमाता, जीवमाता, देवाच्या मागे मागे गेल्या. त्या विशाल सैन्याच्या मध्यभागी, रथाच्या केंद्रस्थानी, गणाधिपती जणू निरभ्र आकाशातील चंद्राप्रमाणे तेजाळत होते. त्या वेळी देवी गिरिजा, प्रभूच्या उजवीकडे, आपल्या तेजाने उजळून, सर्वव्यापी गौरी, भवालाच जणू ऊर्जा देते तशी उभी होती. शुभ्र, कमळासारखी सुवर्णकांती असलेली, हातात चामर धारण केलेली, ती देवी त्याच्या शेजारी शोभून दिसत होती. तेव्हा प्रभूचे शुभ्र, भस्मलेपित रूप, अंबिकेसह, आकाशातील वीजेने उजळलेल्या पांढऱ्या मेघासारखे भासले. इंद्रधनूने अलंकृत आकाशासारखे, मेरू पर्वताने शोभणाऱ्या भूमीसारखे, शंभूचे कोमल रूप, चंद्रासारखे तेजस्वी, सुवर्णधनुष्यधारी प्रकट झाले. परमेश्वराचा शुभ्र छत्र, रत्नकिरणांनी उजळलेले, जणू उदित चंद्राच्या अखंड तेजाचे प्रतीक होते. शंकराच्या अंगावर लाल पुष्पमाळ, सुंदर वस्त्र, छत्रापर्यंत पोहोचणारी, जणू रत्नशिखरावरून गंगामाई वाहते तशी शोभत होती. मग इंद्र, ब्रह्मा, अग्नी व इतर देव, त्यांच्या कमलपदांना वंदन करून, अंबिकेसह, त्रिलोकांच्या कल्याणासाठी, त्रिपुर नगरीकडे प्रस्थान करू लागले.