रुद्राच्या चरणी भक्तीने समर्पित असलेल्या भक्तांना रुद्राचा प्रदेश देणाऱ्या, लाल रंगाचा, लाल डोळ्यांचा, लाल वस्त्र परिधान केलेल्या त्या दिव्य व्यक्तीस भक्तिपूर्वक नमस्कार करण्यात आला. सैन्यांचा सेनापती, रुद्रांचा अधिपती, सर्व जीवांचा स्वामी, लोकांच्या शासकांचा स्वामी आणि पापांचा संहारक – अशा त्या प्रभूंना नमस्कार केला. रुद्राला, रुद्रांचा स्वामी, उग्र पापांचा नाश करणारा, आणि सौम्य, रुद्राचा भक्त असलेल्या शिवाला नमस्कार करण्यात आला. त्यावेळी, संतुष्ट झालेला शिवपुत्र, सैन्यांचा नेता, देवांना संबोधित करून शंभूच्या रथ, सारथी, धनुष्य आणि सर्वोच्च बाण याबद्दल बोलला. "तुम्ही त्रिपुराचा नाश झाल्याचा विचार करून, ब्रह्मा आणि विश्वकर्मा यांच्यासह यथायोग्य प्रयत्न करा," असे त्याने सांगितले. मग, मोठ्या उत्साहाने, देवांनी देवाधिदेवाच्या रथाची निर्मिती सुरू केली. पुढे, रुद्रासाठी विश्वकर्म्याने अत्यंत काळजीपूर्वक आणि प्रयत्नपूर्वक सर्व लोकांचा समावेश असलेला एक दिव्य रथ तयार केला. हा रथ सर्व जीवांचा बनला होता, सर्व देवांनी पूजित, सर्व देवांचा समावेश असलेला, सुवर्णाचा आणि सर्वत्र प्रतिष्ठित होता. रथाचा उजवा चाक सूर्य होता, डावा चाक चंद्र; उजव्या चाकावर बारा आडित्य, डाव्या चाकावर सोळा कलास – म्हणजे चंद्राच्या सोळा अवस्था – विराजमान होत्या. डाव्या चाकावर ताऱ्यांनी अलंकार केले होते, आणि सहा ऋतू त्या चाकांचे बाह्य भाग होते. कमळ हे मध्यम स्थान होते, मंदर पर्वत रथाचा शरीर, पश्चिम आणि पूर्व पर्वत हे अक्ष होते. मेरू पर्वत पाया होता, केसरी पर्वत आधार, आणि रथाचा वेग म्हणजे वर्ष; उत्तरायण आणि दक्षिणायन हे चाकांचे संयोग होते. रथाच्या प्रत्येक भागात क्षण, काल, काष्ठा, अक्ष, आणि लव – हे वेळेचे सूक्ष्म विभाग होते; आकाश त्याचे आवरण, आणि स्वर्ग व मोक्ष हे दोन ध्वज होते. धर्म, वैराग्य आणि दंड हे रथाचे दंड होते; यज्ञ त्यावर आधारित होते; यज्ञातील आहुती त्याचे सांधे, आणि पन्नास अग्नी त्याचे धातू होते. युगाचे दोन टोक – धर्म आणि काम – स्मरणात होते; मार्गदर्शक दंड म्हणजे अव्यक्त, आणि ज्ञान हे त्याचे बांबू होते. अहंकार हा त्याचा कोन, पंचमहाभूत त्याची शक्ती, आणि इंद्रिये त्याचे सर्व बाजूंनी अलंकार होते. श्रद्धा आणि गती त्याचे स्वतःचे गुण, वेद त्याचे घोडे, अंग त्याचे अलंकार, आणि वेदांचे सहायक (शिक्षा, कल्प, व्याकरण, निरुक्त, छंद, ज्योतिष) त्याची शोभा होती. पुराण, न्याय, मीमांसा आणि धर्मशास्त्र हे रथाचे वस्त्र होते, प्रत्येकाने आपल्या गुणांनी सजलेले. मंत्र हे घंटा, अक्षरे त्याचे पाय, आणि आश्रम त्याचे आधार; सीमा अनंत, आणि हजार फणांनी अलंकृत होती. दिशा आणि उपदिशा हे रथाचे चाक; कमळ व इतर सुवर्ण, रत्नजडित ध्वज त्याचे झेंडे होते. चार महासागर रथाच्या दोर्या, गंगा व इतर श्रेष्ठ नद्या अलंकारांनी सजल्या होत्या. सर्व स्त्रिया, हातात चवरी घेऊन, विविध रूपात रथाच्या ठिकठिकाणी उभ्या राहून, रथाच्या सौंदर्यात भर घालत होत्या. सात सुवर्ण पायऱ्या होत्या; ब्रह्मा सारथी, आणि देव शस्त्रधारी होते. अनुष्ठानाचा अंकुश म्हणजे ब्रह्म, 'ॐ' हे ब्रह्माचे देवता, लोकालोक पर्वत रथाच्या चौफेर पायऱ्या. मनाचा बाह्य पर्वत शोभायमान होता, आणि सभोवतीचे पर्वत त्याचे नाक होते. तल, कपोत आणि कपोत – म्हणजे अध:लोकातील रहिवासी – मेरू छत्र, मंदर बाजूचा ढोल. पर्वतांचा अधिपती धनुष्य, नागांचा स्वामी धनुष्याचा दोर, आणि वेळेची रात्र व इंद्रधनुष्य धनुष्याचा दोर. घंटा म्हणजे सरस्वती, वेदांचा मूर्तरूप; बाण म्हणजे तेजस्वी विष्णू, आणि बाणाचा अग्रभाग म्हणजे सोम. काळाचा भयंकर अग्नी त्याचा चेहरा, विषातून उत्पन्न झालेले वायू त्याचे घोडे. या प्रकारे, दिव्य रथ, धनुष्य, बाण, सारथी, आणि ब्रह्मा – लोकांचा स्वामी – तयार करण्यात आला. मग भव, युद्धासाठी सजलेला, सर्व देवांच्या सैन्यांसह, दिव्य रथावर आरूढ झाला, जणू स्वर्ग आणि पृथ्वी हलवून टाकत होता. ऋषींच्या स्तुतीने, कवींच्या गौरवाने, आणि नृत्यकौशल्य असलेल्या अप्सरांच्या उपस्थितीत, वरदान देणारा, तेजस्वी प्रभू, रथावर चढताना सारथीकडे पाहिला; रथ सर्व लोकांनी भरलेला आणि सज्ज होता. वेदातून उत्पन्न झालेले घोडे जमिनीवर डोक्यावर पडले; मग, त्याच्या रथाखाली, पृथ्वीचा आधार असलेल्या भगवानाने, वृषभराजाचा (बुल-राजा) रूप धारण करून, क्षणभर घोड्यांना उचलून सरळ केले; पण पुढच्या क्षणी वृषभराज पुन्हा गुडघ्यावर पडला. भगवान, हातात बाण घेऊन, घोड्यांना उचलले आणि देवाच्या आज्ञेने शुभ रथ योग्य स्थानी ठेवला. मग त्याने घोड्यांना, मन आणि वायूप्रमाणे वेगवान, प्राचीन, आकाशात वास करणाऱ्या, शक्तिशाली दानवांकडे जाऊ दिले. मग, रुद्राने देवांना पाहून सांगितले: "जीवांवर प्रभुत्व मला मिळाले आहे; म्हणून मी असुरांचा संहार करीन.