इंद्राच्या आज्ञेने सर्व श्रेष्ठ ऋषी एकत्रित झाले आणि त्यांनी मंगल शब्दांनी गणाधिपतीचे—इच्छित वर देणाऱ्या प्रभूचे—स्तवन केले. त्या वेळी, देवांनी जेव्हा भवाचे (शिवाचे) दर्शन घेतले, तेव्हा त्यांच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले; तसेच, वज्रधारी इंद्राच्या आज्ञेने दैवतांनी नंदीच्या शिरावर पुष्पवृष्टी केली. आकाशातून सुगंधित पुष्पांचा वर्षाव नंदीवर झाला. या पुष्पवृष्टीने नंदी अत्यंत संतुष्ट झाला आणि त्याच्या सामर्थ्यात तेज वाढले. नंदी आणि भव, चंद्राच्या सुगंधित पाण्याने स्नान करून, त्या स्थळी वृषभाच्या पाठीवर विविध फुलांनी सुशोभित झाले. त्या वेळी आकाश जणू ताऱ्यांनी भरून गेले होते. पुष्पांनी सजलेला नंदी वृषभाच्या पाठीवर तेजस्वीपणे झळकत होता. जसे आकाशात चंद्राभोवती तारे असतात, तसेच इंद्र, उपेंद्र आणि इतर देवांनी त्या रूपातील नंदीचे दर्शन घेतले. त्यांनी गणाधिपती, देवाधिदेव, दुसरे रुद्र म्हणून नंदीचे स्तुतीपर शब्दांनी वंदन केले: "रुद्रभक्त, नेहमी रुद्राच्या स्तुतीमध्ये मन लावणाऱ्या प्रभू, तुम्हांस वंदन!" "रुद्रभक्तांना दुःखातून मुक्त करणाऱ्या, उग्र कर्मांत आनंद मानणाऱ्या, कूष्मांड गणांचे अधिपती, योगीश्वर, तुम्हांस वंदन! सदैव आश्रय देणाऱ्या, सर्वज्ञ, क्लेशहर्त्या, वेदांचे अधिपती आणि वेदांनी जाणावयास योग्य अशा प्रभू, तुम्हांस वंदन!" "वज्रधारी, वज्रासारख्या दातांनी युक्त, वज्राचा संयोग करणाऱ्या, वज्रधारकांनी पूजलेल्या प्रभू, तुम्हांस वंदन! लाल वर्णाचे, लाल नेत्रांचे, लाल वस्त्रधारी, रुद्रपद भक्तांना देणारे, तुम्हांस वंदन!" "सेनापती, रुद्रांचे अधिपती, भूतांचे स्वामी, लोकपालांचे स्वामी आणि पापांचा नाश करणारे, तुम्हांस वंदन! रुद्र, रुद्राधिपती, घोर पापांचा नाश करणारे, शंकर—मृदु, रुद्रभक्त—तुम्हांस वंदन!" देवतांनी असे स्तुती केल्यावर गणाधिपती—शिवपुत्र—आनंदित होऊन, त्यांनी देवांना संबोधून सांगितले: "शंभूच्या रथाचे, सारथ्याचे, धनुष्याचे आणि श्रेष्ठ बाणाचे कार्य तुम्ही पूर्ण करा. त्रिपुरांचे विनाश लक्षात घेऊन, ब्रह्मा आणि विश्वकर्मा यांच्या मदतीने हे कार्य उत्साहाने पार पाडा." मग, ब्रह्मा, विश्वकर्मा आणि सर्व देवांनी मिळून, देवाधिदेव महेश्वरासाठी दिव्य रथाची निर्मिती करण्यास सुरुवात केली. विश्वकर्म्याने अत्यंत कौशल्याने आणि भक्तीने, सर्व लोकांचा समावेश असलेला, देवांसाठी वंदनीय असा, सुवर्णमय, सर्व देवांचा मूर्तिमंत प्रतीक असलेला असा दिव्य रथ निर्माण केला. त्या रथाचे उजवे चाक सूर्य होते, डावे चाक चंद्र. उजव्या चाकाला बारा त spoke, डाव्या चाकाला सोळा spokes होत्या. त्या चाकांवर बारा आदित्य विराजमान होते, आणि डाव्या सोळा स्पोकांच्या चाकावर चंद्राच्या सोळा कला विराजमान होत्या. त्या चाकाला नक्षत्रांनी अलंकार दिला होता; सहा ऋतु त्या चाकांचे बाह्य भाग होते. रथाच्या मध्यभागी कमळ होते, तर मंदार पर्वत रथाचे शरीर होता. पश्चिम व पूर्व पर्वत रथाच्या अक्ष होते. रथाचा पाया मेरू पर्वत होता, केसरी पर्वत आधाररूप होते. रथाची गती म्हणजे वर्ष, आणि उत्तरायण-दक्षिणायन म्हणजे चाकांचे संयोग. क्षण म्हणजे बंधुरा, spokes म्हणजे कला, विभाग म्हणजे काष्ठा, अक्ष म्हणजे खिळे, आणि क्षण म्हणजे दांडे. क्षणिक स्पंदने व लहान विभाग हे त्याचे भाग; लहानतम प्रमाण म्हणजे लवा; आकाश म्हणजे रथाचे आवरण; स्वर्ग व मोक्ष हे दोन ध्वज होते. धर्म, वैराग्य, आणि दंड हे रथाचे दांडे; यज्ञ हे त्या दांड्यांवर आधारलेले; हवि हे सांधे, आणि पन्नास अग्नि हे त्याचे धातू. युगांचे दोन टोक म्हणजे धर्म व काम; मार्गदर्शक दांडा म्हणजे अव्यक्त (अव्यक्त तत्त्व), आणि ज्ञान हे बांबूचे दांडे. कोन म्हणजे अहंकार, पंचमहाभूत हे त्याचे सामर्थ्य, आणि इंद्रिय हे त्याचे सर्व बाजूंना अलंकार. श्रद्धा आणि गती हे त्याचे स्वतःचे गुण; वेद हे त्याचे घोडे; उपांग हे अलंकार, आणि सहा वेदांग हे त्याचे विशेष शृंगार. पुराण, न्याय, मीमांसा आणि धर्मशास्त्र हे रथाचे वस्त्र; सर्व चिन्हांनी युक्त. मंत्र हे घंटा, अक्षरे हे पाय, आणि आश्रम हे आधार; त्याची मर्यादा अनंत, हजार फण्यांनी सुशोभित. दिशा आणि उपदिशा रथाची चाके; कमळे व अन्य सुवर्ण, रत्नजडित ध्वज त्याचे पताकाविशेष. चार महासागर हे रथाचे दोर, गंगा व इतर सर्व नद्या अलंकारांनी सुशोभित. स्त्रिया, हातात चामर घेऊन, विविध रूपांनी सजून, रथाच्या सौंदर्यात भर घालत होत्या. रथावर सात प्रमुख सुवर्णी पायऱ्या होत्या; सारथी ब्रह्मा होते, आणि देवगण शस्त्रधारी म्हणून नियुक्त होते. अंकुश म्हणजे ब्रह्म, प्रणव (ॐ) हे ब्रह्माचे दैवत, लोकालोक पर्वत सर्व बाजूंनी पायऱ्या. मनाचा असमान पर्वत बाह्य भाग, आणि सभोवतालचे पर्वत नाकासारखे होते. तल, कपोत आणि कपोत—सर्व अधोलोकवासी—मेरू छत्र, मंदार पार्श्ववाद्य (ढोल) होते. पर्वतराज म्हणजे धनुष्य; धनुष्याची प्रत्यंचा म्हणजे नागराज (शेष), तसेच काळरात्र किंवा इंद्रधनुष्य ही धनुष्याची दोरी. घंटा म्हणजे सरस्वती देवी—वेदमूर्ती; बाण म्हणजे तेजस्वी विष्णू, आणि बाणाचा अग्रभाग म्हणजे सोम. अशा प्रकारे, सर्व देव, ऋषी, आणि विश्वकर्म्यांनी मिळून, परमेश्वर रुद्रासाठी हे अद्भुत, दिव्य रथ साकारले.