देवतांमध्ये श्रेष्ठ अशा एका देवाने सांगितले, "मला आता विष्णूच्या मायेशक्तीचे, विद्वान नारदाच्या सामर्थ्याचे आणि त्या दैत्यांच्या अधर्माचे खरे स्वरूप उमगले आहे." मग त्या उत्तम देवांनी ठरवले, "आता मी त्रिपुरांचा नाश साध्य करीन." त्यानंतर ब्रह्मा, इंद्र, उपेंद्र आणि सर्व देव एकत्र जमले. भगवानांचे हे वचन ऐकून सर्वांनी त्यांना वंदन केले आणि स्तुती केली. तेव्हा देवीने त्या परमेश्वराला पाहून आश्चर्यचकित झाली. खेळकर कमळाने तिने सौम्यपणे वृषध्वजाला स्पर्श केला आणि म्हणाली, "प्रभो, पहा, तुमचा पुत्र, सहस्त्रमुखी, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, खेळत आहे." "पहा, पुत्रांमध्ये श्रेष्ठ असा तुझा मुलगा, शुभ मुकुट, बाजूबंद, कुंडले आणि सुंदर कंकण घालून शोभून दिसतो आहे. त्याच्या पायात नूपुर आहेत, अंगावर गुप्त वस्त्र, कमरेला मेखला, अनेक सुवर्ण घंटा आणि अश्वत्थाच्या पानांनी अलंकृत आहे. इच्छापूर्ती वृक्षाच्या फुलांनी, सुंदर केसांनी, कमळासारख्या रंगाचे रत्न असलेल्या हारांनी आणि तेजस्वी बाजूबंदांनी तो सजलेला आहे. त्याच्या गळ्यात चंद्रासारखे चमकणारे मोत्यांचे हार आहेत, कपाळावर तिलक आहे—हे महादेव, पहा, तुमचा तेजस्वी पुत्र." "त्याच्या अंगावर केशर व इतर सुवासिक चूर्णांचे लेप आहे, आणि पवित्र भस्माने बनलेली त्याची देहाकृती आहे. प्रभो, त्याचे मुखकमळ पहा, जणू कमळांच्या घड्याप्रमाणे आहे. त्याचे सुंदर नेत्र पहा, शुभ आणि विविध अंजनांनी मातांनी त्याच्या कल्याणासाठी सजवलेले आहेत. गंगा, कृतिकामाता आणि विशेषतः स्वाहा त्याला संबोधतात," अशा प्रकारे जगदंबेने शिवाशी संवाद साधला. ईशान, स्कंदाच्या मुखातील अमृतपान करताना तृप्त होत नव्हता, आणि दैत्यांच्या शस्त्रांनी पिडलेले देव त्याला आठवतही नव्हते. त्याने स्कंदाला आलिंगन दिले, त्याचा सुगंध घेतला आणि आनंदाने नाचू लागला, म्हणाला, "माझा मुलगा!" तो खेळकर बालक, जगाचा दुःखहरणारा प्रभू, देखील आनंदाने नाचला. त्याच्यासोबत इतर गणेश्वरही नाचू लागले; भगवानाच्या आज्ञेने क्षणभरासाठी तीनही लोक नाचू लागले. सर्व नाग, इंद्रप्रमुख देव, गण, स्कंदाची स्तुती करू लागले आणि मातृका आनंदित झाल्या. त्यांनी फुलांची उधळण केली, गंधर्व आणि किन्नरांनी गाणे गायले; नृत्याचा अमृतरस पिऊन पार्वती, परमेश्वर, नंदी आणि गणेश्वर तृप्त झाले. यानंतर नंदी, षण्मुख आणि पर्वतराजकन्या (पार्वती) दिव्य निवासात गेले; आणि भवा, ज्या स्वरूपाने तो मेघासारखा दिसत होता, तो जसा एक मेघ दुसऱ्या मेघात विलीन होतो तसा, आत गेला. दरवाज्याजवळ देवगण त्या विद्वान प्रभूच्या सोबत उभे राहिले; त्यांनी महादेवाची स्तुती केली, तरी त्यांच्या मनात थोडी चिंता होती. काहीजण परस्परांकडे संभ्रमाने पाहू लागले, म्हणाले, "आम्ही पापी आहोत," तर काहींनी दुःखाने, "आम्ही दुर्दैवी आहोत," असे म्हटले. काही देवेश्वर म्हणाले, "दैत्यांचे प्रमुख भाग्यवान आहेत," तर काही म्हणाले, "हे त्यांच्या भक्तीचे फळ आहे," आणि काहींनी त्याचाही इन्कार केला. इतक्यात, त्यांच्या या अनेक आवाजांनी, तेजस्वी कुंभोदरा याने आपली गदा उगारून देवांना धडक दिली. देव भयभीत होऊन ओरडत पळाले; काही ऋषी आणि इतर देव भूमीवर कोसळले. कश्यपादी ऋषींनी, देवाधिदेव आणि देवांचे शत्रू यांना पाहून, "अरे, हेच तर दैवाचे सामर्थ्य!" असे उद्गार काढले. काही द्विज म्हणाले, "दुर्दैवामुळे आपले कार्य अपूर्ण राहिले आहे," आणि मनात थोडीशी भक्ती ठेवून, "शिवाय नमः," असे उच्चारले. मग कपर्दी, म्हणजेच महादेवप्रिया ऋषी नंदी, त्रिशूल, माळ, गदा, कुंडले, कडे आणि मूसळ धारण करून, सुंदर शुभ्र वृषावर आरूढ झाला आणि प्रभूच्या आज्ञेने मार्गस्थ झाला. नंदीला पाहून कुंभोदरा देखील त्याला वंदन करून त्याच्यासोबत गेला; नंदी, तेजस्वी, वृषावर आरूढ होऊन, वृषध्वजासारखा चमकत होता. गणांच्या सैन्यांसह, गणाधिपती भवा जणू मेघावरून, दहा योजनांच्या अंतरावर, मोत्यांच्या माळांनी अलंकृत असा गेला. त्या शुभ्र छत्राने, जे पर्वतावरून आले होते, आकाशासारखे तेज दिले; त्यात मोत्यांची पवित्र माळ होती. ते छत्र प्रभूच्या शिरावर जणू स्वर्गातून अवतरलेली गंगा शोभून दिसत होते; मग गणोंच्या अधिपतीला पाहून मंगलदायक दिव्य ढोल वाजू लागले. वज्रधारी इंद्राच्या आज्ञेने सर्व श्रेष्ठ ऋषींनी स्तुती केली; त्यांनी गणाधिपतीचे मंगल शब्दात, इच्छित वर देणाऱ्या प्रभूचे, गुणगान केले. जसे देवगण भवा (महादेव) पाहून आनंदाने रोमांचित झाले, तसंच वज्रधारी इंद्राच्या आज्ञेने, देवगणांनी त्याच्या शिरावर फुलांची उधळण केली. त्यांनी आकाशातून सुगंधित द्रव्यांचा वर्षाव नंदीवर केला; त्या वर्षावाने आनंदित होऊन नंदी खऱ्या अर्थाने तृप्त व तेजस्वी दिसू लागला. नंदी आणि भवा, चंद्राच्या सुवासिक जलाने स्नान करून, त्या वृषाच्या पाठीवर विविध फुलांनी अलंकृत होऊन तिथे तेजस्वी भासले. आकाश जणू ताऱ्यांनी भरले आहे असे वाटू लागले; नंदी, फुलांनी अलंकृत, वृषाच्या पाठीवर अत्यंत तेजस्वी दिसत होता. जसे आकाशात चंद्राभोवती तारे असतात, तसेच देव, इंद्र आणि उपेंद्र यांनी नंदीला त्या दिव्य रूपात पाहिले. त्यांनी गणाधिपती, देवांचा देव, दुसरा रुद्र म्हणून स्तुती केली: "रुद्रभक्त, रुद्रस्तुतीमध्ये नेहमी मग्न असणाऱ्या, तुला नमस्कार." "रुद्रभक्तांचे दुःख दूर करणाऱ्या, उग्र कृत्यांत रमणाऱ्या, कूष्मांडगणांचा अधिपती, योगेश्वर, तुला नमस्कार. तू नेहमी शरणदाता, सर्वज्ञ, दुःखहरणारा, वेदांचा अधिपती, वेदांनी जाणण्याजोगा, तुला नमस्कार." "वज्रधारी, वज्रासारख्या दातांनी युक्त, वज्रांना आवर घालणारा, वज्रांनी अलंकृत, वज्रधारकांनी पूजित—तुला नमस्कार." अशा प्रकारे सर्वांनी भक्तिपूर्वक नंदी आणि महादेवाची स्तुती केली.