महादेवाची स्तुती करताना देव म्हणाले, “हे महादेव, तुम्ही महान, अवर्णनीय, सर्वज्ञ, दुःखरहित, सर्वत्र स्वरूप असलेले, विविध डोळ्यांनी युक्त, नेहमीच कल्याणकारी आणि कधीही क्लेश न जाणणारे आहात. तुमचे तेज दहा कोटी सूर्यांसारखे आहे, तुमचे स्वरूप दहा कोटी चंद्रांसारखे आहे आणि प्रलयकाळच्या दहा कोटी अग्निप्रमाणे तुम्ही प्रज्वलित आहात. तुम्ही सृष्टीतील एकविसाव्या तत्वाचे स्वामी आहात. या जगात तुम्हालाच आदिपुरुष, प्रकृतीचे प्रपितामह, वरदाते, सर्वांचा आश्रयस्थान आणि स्वयंभू असे संबोधले जाते. वेदही तुमच्यातील सारांश घोषित करतात आणि वेदांचा खरा अर्थ जाणणारे तुम्हालाच ओळखतात. हे अनेक रूपांचे स्वामी, या जगात जे काही तुम्ही केले आहे, ते आम्हाला दिसत नाही; तुम्हीच असुर, देव, मानव, तसेच जड आणि जंगम सर्वांचे मूळ आहात. म्हणून, हे शंभो, आम्हाला रक्षण करा; आम्हाला दुसरा कोणताही आश्रय नाही. तुम्ही जेव्हा प्रमुख असुरांचा नाश केला, तेव्हा सर्वजण तुमच्या मायेमुळे मोहित झाले. जसे समुद्रातील लाटा आणि तरंग एकमेकांशी संघर्ष करतात, पण शेवटी त्याच पाण्यामुळे शांत होतात, तसेच, हे प्रभो, सर्व देव आणि असुर तुमच्यामुळेच शांत होतात. जो कोणी सकाळी उठून शुद्ध होऊन या पवित्र स्तोत्राचा जप किंवा श्रवण करतो, त्याला सर्व शुभ फल प्राप्त होते. देवतांनी आणि विष्णूने स्तुती केल्यावर, महेश्वर सोमाने हसत सोमाला मिठी मारली आणि नंदीने अर्पण केलेला हात स्वीकारला. शंकराने देवांकडे पाहून गंभीर आवाजात म्हटले, “हे देवाधिदेवहो, आता हे दैवी कार्य मला समजले आहे. विष्णूच्या मायाशक्तीचे, बुद्धिमान नारदाच्या युक्तीचे आणि दैत्यांच्या अधर्माचे स्वरूप मला उमगले आहे. हे उत्तम देवांनो, मी आता त्रिपुरांचा विनाश करणार आहे.” त्याचे वचन ऐकून ब्रह्मा, इंद्र, उपेंद्र आणि सर्व देव एकत्र जमले. प्रभूचे शब्द ऐकून त्यांनी वंदन केले आणि स्तुती केली. त्या वेळी देवीने भगवान पाहून आश्चर्य व्यक्त केले. ती कमलाच्या कोमल फुलाने वृषध्वजाला हलकेच स्पर्श करून म्हणाली, “हे प्रभो, पाहा, तुमचा पुत्र षडानन, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, खेळत आहे. हा पुत्र सर्व पुत्रांमध्ये श्रेष्ठ आहे, त्याने मंगलमय अलंकारांनी—मुकुट, बाजूबंद, कुंडले, सुंदर कडे—शोभा मिळवली आहे. त्याच्या पायात नुपूर, गुप्त वस्त्र, कंबरेला मेखला, अनेक सोन्याच्या घंटा आणि अश्वत्थाच्या पानांची सजावट आहे. कामधेनूच्या फुलांनी, सुंदर केसांनी, कमळवर्णी रत्नांची माळ, तेजस्वी बाजूबंद यांनी तो अलंकृत आहे. त्याच्या गळ्यात चंद्राच्या पूर्णकलेप्रमाणे चमकणाऱ्या मोत्यांच्या माळा आहेत; कपाळावर तिलक आहेत. हे महादेव, तुमचा तेजस्वी पुत्र पाहा. केशर आणि इतर चूर्णांनी त्याचे शरीर सुशोभित झाले आहे, त्याचे रूप पवित्र भस्माने बनले आहे; त्याचे मुख कमळाच्या गुच्छाप्रमाणे आहे. त्याच्या सुंदर, शुभ्र डोळ्यांत मातांनी विविध काजळ घातले आहे, त्याच्या कल्याणासाठी. गंगा, कृतिकामाता आणि विशेषतः स्वाहा त्याला प्रेमाने हाक मारतात. अशा प्रकारे जगदंबेच्या शब्दांनी शिवाशी संवाद झाला. ईशानाने स्कंदाच्या मुखाचा अमृतासारखा आस्वाद घेतला, पण समाधान मिळाले नाही; त्याला दैत्यांच्या शस्त्रांनी पीडित देवांची आठवणही झाली नाही. शिवाने स्कंदाला मिठी मारली, त्याचा सुगंध घेतला आणि आनंदाने नृत्य केले, “माझा पुत्र!” म्हणत. तो खेळकर बालक, दुःखहरण करणारा प्रभू, त्यासोबत नृत्य करू लागला. त्याच्यासोबत गणाधिपती आणि इतर गणेश्वरही नृत्य करू लागले; प्रभूच्या आज्ञेने संपूर्ण त्रैलोक्य काही क्षण नृत्य करू लागले. सर्व नाग, इंद्रासह देव, गणांनी स्कंदाची स्तुती केली, मातांनी आनंद व्यक्त केला. पुष्पवृष्टी झाली, गंधर्व आणि किन्नरांनी गाणे गायले; त्या नृत्याचा अमृतरस पिऊन पार्वती, परमेश्वर, नंदी आणि गणेश्वर संतुष्ट झाले. त्यानंतर नंदी, षण्मुख आणि पर्वतराजकन्या एकत्र दिव्य निवासस्थानी गेले; आणि भवा, मेघासारखा, दुसऱ्या मेघात मिसळल्याप्रमाणे त्यात विलीन झाला. दरवाज्यावर देवगण विवेकी प्रभूच्या सोबत उभे राहिले; त्यांनी महादेवाची स्तुती केली, तरी त्यांच्या मनात थोडी चिंता होती. एकमेकांकडे पाहून काहींनी गोंधळलेले स्वरात म्हटले, “आम्ही पापी आहोत,” तर काहींनी दुःखी होऊन, “आम्ही दुर्दैवी आहोत,” असे म्हणाले. काही देव म्हणाले, “दैत्यांचे प्रमुख भाग्यवान आहेत,” तर काहींनी, “हे त्यांच्या उपासनेचे फळ आहे,” असे म्हटले, तर काहींनी ते नाकारले. इतक्यात, त्यांच्या विविध बोलण्यांचा आवाज ऐकून, तेजस्वी कुम्भोदराने आपला गदा उगारून देवांवर प्रहार केला. भयभीत देवगण ओरडत पळाले; काही ऋषी आणि देव पृथ्वीवर कोसळले. कश्यपादी ऋषींनी प्रभू आणि दैत्यांच्या शत्रूंना पाहून, “अरे, हे तर विधीलिखिताचे सामर्थ्य आहे!” असे उद्गार काढले. इतर काही द्विज म्हणाले, “दुर्दैवामुळे आपले कार्य अपूर्ण राहिले,” आणि थोड्याशा भक्तीभावाने “शिवाला नमस्कार” असे उच्चारले. त्यानंतर जटाधारी, महादेवाचे प्रिय नंदी, त्रिशूल, माळ, गदा, कुंडले, कडे आणि मूसळ घेऊन, सुंदर पांढऱ्या वृषावर आरूढ झाला आणि प्रभूच्या आज्ञेने मार्गस्थ झाला. नंदीला पाहून कुम्भोदरानेही वंदन केले आणि त्याच्यासोबत वेगाने गेला. तेजस्वी नंदी वृषावर आरूढ होऊन वृषध्वजाप्रमाणे तेजाने झळकत होता. त्याच्या सैन्यासह, गणांचा सेनापती भवा मेघावर चालल्याप्रमाणे, दहा योजनांच्या अंतरावर, मोत्यांच्या माळांनी सुशोभित होऊन गेला. त्या पर्वतावरून आलेल्या शुभ्र छत्राने आकाशासारखे तेज प्राप्त केले होते; त्यात शुभ्र मोत्यांची माळ होती. ते छत्र प्रभूच्या शिरावर गंगेच्या स्वर्गातून अवतरण्यासारखे शोभून दिसत होते. मग, गणाध्यक्षाला पाहून शुभ्र दिव्य नगारे वाजू लागले.