महादेवाची स्तुती करून, आणि पूर्ण नम्रतेने प्रणाम करत, धन्य विष्णूने पवित्र जलात उभा राहून रुद्र मंत्राची दहा दशलक्ष आवृत्ती केली. त्या वेळी, इंद्र, साध्य, यम, रुद्र, आणि मरुतांचे समूह, सर्व देवांनी मिळून परमेश्वराची स्तुती केली. त्यांनी म्हणाले: “हे सर्वांच्या आत्मा, शंकर, दुःख निवारण करणारे, रुद्र, नीलरुद्र, कदरुद्र, प्रचेतस, तुम्हाला नमस्कार. तुम्ही आमचे नेहमीचे आश्रय आहात; आम्ही तुम्हाला पुजतो, देवांच्या शत्रूंचा नाश करणारे. तुम्ही प्रारंभ, अनंत, अविनाशी प्रभू आहात. तुम्ही प्रत्यक्ष प्रकृती आणि पुरुष, सृष्टीकर्ता, संहारकर्ता, जगाचा शिक्षक, रक्षक, या विश्वाचा नेता आणि द्विजांवर पित्याप्रमाणे प्रेम करणारे आहात. तुम्ही वरदाते, वाणीचे सार, बोलण्याचे विषय, आणि शब्द व अर्थाच्या पलीकडे आहात; योगी मुक्तीसाठी योगाच्या अद्भुततेने तुम्हाला पूजतात. तुम्ही नेहमी योगींच्या हृदयातील कमळाच्या गुहेत स्थित आहात; ज्ञानी तुम्हाला ब्रह्माचे सत्य, सर्वोच्च आणि आवश्यक स्वरूप मानतात. सज्जन तुम्हाला सत्य स्वरूप, तेजाचा समूह, सर्वोच्चातील सर्वोच्च, आणि या जगातील परमात्मा म्हणतात. हे जगात जे काही दिसते, ऐकले जाते, अस्तित्वात आहे, जन्म घेतले आहे, हे जगाचा शिक्षक, ते सर्व सूक्ष्मातील सूक्ष्म आणि महानातील महान मानले जाते. तुमचे हात, पाय, चेहरे, डोके, डोळे सर्वत्र आहेत; तुम्ही जगात कान सर्वत्र असून सर्व वस्तूंमध्ये व्यापलेले आहात. तुम्ही महान देव, वर्णनातीत, सर्वज्ञ, दुःखरहित, विश्वरूप, विविध डोळ्यांचे, सदैव शुभ आणि दुःखरहित आहात. तुम्ही दहा दशलक्ष सूर्यांसारखे तेजस्वी, दहा दशलक्ष चंद्रांसारखे, दहा दशलक्ष प्रलयाग्नीसारखे उजळ, आणि छावीसाव्या तत्त्वाचे अधिपती आहात. तुम्हाला या जगात उत्पत्तीकार, प्रकृतीचे महापितामह, वरदाते, सर्वांचा आश्रय, स्वयंभू देव म्हणतात. वेद तुम्हाला आपला सार मानतात, आणि वेदांचा सार जाणणारे तुम्हाला तसेच ओळखतात. हे अनेक रूपांचे, या जगात तुम्ही जे काही केले आहे, ते आम्हाला दिसत नाही; तुम्हीच असुर, देव, मानव, आणि सर्व चल-अचल यांचे मूळ आहात. हे शंभो, आम्हाला रक्षण करा; दुसरा कुठलाही आश्रय नाही. तुम्ही असुरांचा नाश करून, सर्वजण तुमच्या मायेमुळे मोहित झाले आहेत, हे परमेश्वर. जसे समुद्रातील लाटा आणि तरंग एकमेकांशी संघर्ष करतात, पण त्यांना आधार देणारे पाणीच त्यांना शांत करते, तसेच, हे प्रभो, सर्व देव आणि असुर तुम्हीच नियंत्रित करता. जो कोणी सकाळी उठून शुद्ध होऊन या पवित्र स्तोत्राचा पाठ किंवा श्रवण करतो, त्याला सर्व इच्छित वस्तू प्राप्त होतात. देवांनी आणि विष्णूच्या पाठाने स्तुती केल्यावर, महेश्वर, सोम, सोमाला मिठी मारून, हसत नंदीने दिलेल्या हाताला धरला. शंकराने देवांकडे पाहून गंभीर आवाजात म्हणाले: “हे देवाधिदेव, आता मला हे दिव्य कार्य समजले आहे. हे उत्तम देवांनो, विष्णूच्या मायेसाठी, ज्ञानी नारदाची शक्ती, आणि त्या दैत्यांची अधर्मता मला कळली आहे. मी आता तीन नगरांचा नाश साध्य करीन.” मग देव, ब्रह्मा, इंद्र, आणि उपेंद्र एकत्र आले. प्रभूचे शब्द ऐकून, त्यांनी नम्रतेने नतमस्तक होऊन स्तुती केली; त्या वेळी, देवीने परमेश्वराला पाहून आश्चर्य व्यक्त केले. तिने खेळत असलेल्या कमळाने सौम्यपणे वृषध्वजाला स्पर्श केला आणि म्हणाली, “हे प्रभो, पहा, तुमचा पुत्र, षण्मुख, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, खेळत आहे. पाहा, शुभ आभूषणांनी सजलेला, मुकुट, बाजूबंद, कुंडले, सुंदर कंगनांनी शोभलेला पुत्र. पैंजण, लपलेले वस्त्र, कंबरपट्टा, अनेक सोन्याच्या घंटा आणि अश्वत्थाच्या पानांनी सजलेला. इच्छित वृक्षाच्या फुलांनी, सुंदर केसांनी, कमळरंग रत्नांची हार, उजळलेले बाजूबंदांनी शोभलेला. पूर्ण चंद्रासारखे मोत्यांचे हार, तिलकांनी, हे महादेव, तुमचा तेजस्वी पुत्र पहा. केशर व इतर उधळणांनी, पवित्र भस्माने तयार केलेली त्याची मूर्ती; हे प्रभो, त्याचा चेहरा कमळाच्या घड्याप्रमाणे आहे. पाहा, शुभ आणि विविध सुरम्यांनी सजलेले सुंदर डोळे, मातांनी त्याच्या कल्याणासाठी लावलेले. गंगा, कृतिकांसह, विशेषतः स्वाहा त्याला संबोधित करते; अशा प्रकारे जगदंबेच्या शब्दांनी शिवाला संबोधित केले. ईशानाने स्कंदाच्या चेहऱ्याचा अमृतपान करून तृप्ती मिळाली नाही, आणि दैत्यांच्या शस्त्रांनी त्रस्त असलेल्या देवांची आठवणही झाली नाही. स्कंदाला मिठी मारून, त्याचा सुवास घेत, तो नृत्य करू लागला, म्हणाला, “माझा पुत्र!” तो खेळता बालक, दुःख निवारण करणारा प्रभू, नृत्य करू लागला. त्याच्यासोबत इतर गणाधिपतीही नृत्य करू लागले; प्रभूच्या आज्ञेने, संपूर्ण तीन लोकही क्षणभर नृत्य करू लागले. सर्व नाग, इंद्रासह देव, गणांनी स्कंदाची स्तुती केली, आणि मातांनी आनंद व्यक्त केला. त्यांनी फुलांची उधळण केली, गंधर्व आणि किन्नरांनी गाणे गायले; नृत्याचा अमृतपान करून, पार्वती, परमेश्वर, नंदी आणि गणाधिपती तृप्त झाले. मग नंदी, षण्मुख आणि पर्वतराजकन्या, दिव्य निवासात प्रवेशले; आणि भवा, पावसाच्या ढगाप्रमाणे, दुसऱ्या ढगात विलीन झाला. द्वारावर, देवांनी ज्ञानी प्रभूच्या सोबत उभे राहून महादेवाची स्तुती केली, जरी त्यांच्या मनात काही चिंता होती. पण, एकमेकांकडे गोंधळून पाहत, काही म्हणाले, “आम्ही पापी आहोत,” तर काही म्हणाले, “आम्ही दुर्दैवी आहोत.” काही देवाधिदेव म्हणाले, “दैत्यांचे प्रमुख भाग्यवान आहेत,” तर काही म्हणाले, “हे त्यांच्या पूजेचे फल आहे,” आणि काहींनी त्यास नकार दिला.