शक्तीच्या पत्नीने आपल्या दुःखात असे उद्गार काढले की, ज्ञानी लोकांनी आत्म्याविषयी सांगितलेलेही केवळ अर्धवटच सत्य आहे; कारण शक्ती आता नाही आणि मी मात्र उरली आहे. तिच्या मनाचा कठोरपणा तिला जाणवतो—इतक्या प्रिय पतीला गमावूनसुद्धा ती क्षणभर येथे उरली आहे, हे तिला असह्य वाटते. वसिष्ठांवर आधार ठेवून, जणू एखादी वेल झाडावर विसंबते, तशी ती जगत आहे; पतीने सोडून दिल्यावर, अमर असूनही ती दुःखी झाली आहे. तिचे हे शब्द ऐकून, वसिष्ठ आणि त्यांची पत्नी, हे दोघेही ज्ञानी, आपल्या आश्रमात परतण्याचा निश्चय करतात. अनेक अडचणींवर मात करत, वसिष्ठ आणि त्यांची पत्नी लवकरच आपल्या आश्रमात पोहोचतात; वसिष्ठ ध्यानमग्न होऊन, गुप्तपणे, पुण्यशीलतेने आश्रमात प्रवेश करतात. शक्तीच्या पतिव्रता पत्नीने, मोठ्या प्रयत्नांनी, आपल्या गर्भधारणेचे रक्षण केले—वंश टिकवण्यासाठी तिने हे केले. दहाव्या महिन्यात, शक्तीच्या पत्नीने तेजस्वी पुत्राला जन्म दिला, जसा अरुंधतीने आपल्या सामर्थ्यानुसार बलाढ्य पुत्राला जन्म दिला होता. तिने पुत्रास जसा दितीने विष्णूला, स्वाहा देवीने गुहाला, अग्निपत्नीने अग्निकांडातून पुत्रास जन्म दिला, तसाच शक्तीच्या पत्नीने पराशरास जन्म दिला. त्या वेळी, शक्तीचा पुत्र पृथ्वीवर अवतरला आणि शक्तीचे दुःख संपले; तो पितरांसारखा स्थितीला पोहोचला. पितरांच्या मध्ये वसिष्ठ आपल्या भावांसह सूर्याप्रमाणे तेजस्वी दिसू लागले—सर्व ऋषींमध्ये श्रेष्ठ. तेव्हा पितरांनी गाणी गायली, पितामह आणि प्रपितामहांनी नृत्य केले, आणि ब्राह्मणश्रेष्ठांनी पराशराच्या अवतरणावर आनंद व्यक्त केला. ब्रह्मज्ञान सांगणारे पृथ्वीवर नृत्य करू लागले, देवांनी स्वर्गात नृत्य केले, आणि पुष्करादी दिव्यगणांनी आकाशातून फुलांची उधळण केली. राक्षसांच्या नगरीतील द्विजांनी मोठा गोंधळ केला, आणि आश्रमात राहणाऱ्या ऋषींना हर्षाची लाट जाणवली. जसा सूर्य अंड्यातून प्रकटतो, तसा पराशर प्रकट झाला—जणू चारमुखी ब्रह्मा मेघातून, किंवा सूर्य आकाशातून प्रकटतो तसा. आनंद आणि दुःख दोन्ही अदृश्यंतीला आले—ती आपल्या पुत्राला पाहून आणि पतीची आठवण काढून अश्रू ढाळू लागली, जसे अरुंधतीला झाले होते. तेजस्वी पुत्र पराशराला पाहून ती युवती गहिवरली, तिचा कंठ दाटला, आणि ती जमिनीवर कोसळली. ती, निर्मळ हास्याने आणि अश्रुपूर्ण डोळ्यांनी, आपल्या नवजात पराशराचे स्तवन करू लागली—तो महान, पापरहित, देव-दानवांच्या समूहात पूज्य—even as a newborn. "वसिष्ठपुत्रा, तू जिथे असशील, तिथून आपल्या पापरहित पुत्राकडे पाहा! मला सोडून, दुःखी चेहऱ्याने, आपल्या पुत्राच्या दर्शनाची आस धरून तू वनात राहिला आहेस, प्रभो!" "शक्ती, आपल्या सहा मुखांच्या पुत्राला त्याच्या भावांसह पाहा, जसा महेश्वराने आपल्या पुत्राला आपल्या गणांसह, आनंदाने उजळलेल्या मुखाने पाहिले." त्यावेळी वसिष्ठ, ऋषीमध्ये श्रेष्ठ, तिच्या विलापाचे शब्द ऐकून, आपल्या सूनबाईंना शांतपणे म्हणाले, "रडू नकोस." वसिष्ठांच्या आज्ञेवरून, त्या कुलवधूने आपले दुःख बाजूला ठेवून, स्वतः तरुण असूनही, मृगनयनीने, आपल्या पुत्राची काळजी घेतली. त्या युवतीला, अलंकाराविना, अशुभ, अश्रुपूर्ण डोळ्यांनी बसलेली पाहून, पराशर तिला म्हणाला, "आई, शुभ अलंकारांशिवाय तुझे पापरहित शरीर तेजस्वी दिसत नाही. आज मला कारण सांग, जसे चंद्रविना रात्र अंधारलेली असते." "आई, तू अशी का बसली आहेस, शुभ अलंकार सोडून, जणू पतीविना? सुंदरिनी, मला सांग." पुत्राचे हे शब्द ऐकून, अदृश्यंती काहीही बोलली नाही—ना शुभ, ना अशुभ. मग शक्तीचा तेजस्वी पुत्र परत तिला म्हणाला, "आई, मला सांग, माझे सामर्थ्यशाली वडील कुठे आहेत? सांग, सांग!" पुत्राचे हे शब्द ऐकून, ती फारच व्याकुळ झाली आणि रडत म्हणाली, "तुझे वडील राक्षसाने गिळले," असे म्हणून ती बेशुद्ध होऊन पडली. हे शब्द ऐकून, वसिष्ठसुद्धा जमिनीवर कोसळले, करुणेने रडू लागले; अरुंधती, आश्रमातील मुनिगण आणि महान ऋषीही वसिष्ठांसह रडले. आईच्या तोंडून वडील राक्षसाने गिळल्याचे ऐकून, ज्ञानी पराशर डोळ्यात अश्रू घेऊन म्हणाला, "सर्व देवांचा प्रभू, तीनही लोकांचा अधिपती, जड-चेतन सर्वांचा स्वामी, त्याची पूजा करून मी एका क्षणात आपले वडील दाखवीन, आई—हा माझा संकल्प आहे." त्याचे हे मंगल वचन ऐकून, ती आश्चर्यचकित झाली, हसली आणि म्हणाली, "हे खरे आहे," त्याच्याकडे पाहून म्हणाली, "मुला, पूजा कर." शक्तीपुत्राच्या या संकल्पाची जाणीव वसिष्ठांना झाली. ते आदरणीय, ज्ञानी, करुणावान, आपल्या नातवाला म्हणाले, "ऋषीश्रेष्ठा, नातवा, तुझा संकल्प योग्य आहे, पण ऐक—तू जगाचा संहार करू नकोस." "राक्षसांच्या नाशासाठी, सर्वांच्या अधिपतीची पूजा कर; ऐक शक्तीपुत्रा, तुझी काही चूक नाही, पण तीनही लोकांचा संहार तुझ्या हातून होऊ नये." मग वसिष्ठांच्या आज्ञेवरून, शक्तीचा ज्ञानी पुत्र राक्षसांच्या संहाराचा संकल्प करतो. तो अदृश्यंती, वसिष्ठ, आणि अरुंधती यांना वंदन करून, ऋषींच्या उपस्थितीत वाळूचे लिंग तयार करतो. त्याने त्या लिंगाची शुभ शिवसूक्त, त्र्यंबकस्तोत्र, वेगवान रुद्र, आणि शिवसंकल्पाने पूजा केली. शक्तीपुत्राने नीलरुद्र, सुंदर रुद्र, वामीय, पवमान, आणि पंचब्रह्मही पठण केले. त्याने होतार, लिंगसूक्त, अथर्वशीर्ष, आणि आठ प्रकारचे अर्घ्य रुद्राला अर्पण केले, योग्य विधीने त्याची पूजा केली. "हे रुद्रदेवा, माझे सामर्थ्यशाली वडील, त्यांच्या भावांसह, राक्षसाने रक्ताने गिळले, हे शंकरा!"—अशी प्रार्थना त्याने केली.