आकाशात हे सर्व तारे दिसतात आणि हे संपूर्ण विश्वही त्यात सामावलेले आहे. हे तारे कधीही नष्ट होत नाहीत, म्हणून त्यांना 'नक्षत्रे' असे म्हणतात. या सर्व क्षेत्रांमध्ये त्यांचे किरण चमकतात; सूर्य त्यांच्या पासूनच तारे आणि नक्षत्रे ग्रहण करतो. या लोकात जे पुण्यकर्मे केली जातात, त्याच्या शेवटी पुण्यशाली आत्मे ग्रहांवर जातात; कारण ते त्या ठिकाणी पोहोचतात, म्हणून त्यांना 'तारे' म्हणतात, आणि त्यांच्या शुभ्रतेमुळेही त्यांना तारे म्हणतात. दैवी, पृथ्वीवरील आणि रात्रभर चमकणाऱ्या सर्व ताऱ्यांचे तेज सूर्यच नेहमी घेतो—even काळ्या ताऱ्यांचेही. यज्ञ आणि गतीसाठी हा घटक सांगितला आहे; कारण सूर्य पाण्याचे तेज ओढून घेतो, म्हणून त्याला 'सविता' असे म्हटले जाते. पौर्णिमेचा चंद्र हा आनंदाचा घटक आहे; तो शुभ्रतेमध्ये, अमरत्वात आणि शीतलतेमध्ये जाणवतो. सूर्य आणि चंद्र यांच्या तेजस्वी, प्रकाशमान, आकाशातील कक्षांमध्ये—ज्या तेजस्वी, जलयुक्त, उज्ज्वल, गोल आणि उत्तम मडक्यासारख्या आहेत—तेथे चंद्राचा मंडल संकुचित जलस्वरूप आहे; सूर्याचा मंडल मात्र तेजस्वी, संकुचित प्रकाशयुक्त आणि शुभ्र आहे. या सर्व स्थानांमध्ये देवता वास करतात; प्रत्येक मन्वंतरामध्ये सर्व देवता तारे, सूर्य आणि ग्रहांवर अवलंबून असतात. म्हणूनच, ग्रहांना 'गृह' असे म्हटले जाते; सूर्याने सूर्यगृहात प्रवेश केला, आणि चंद्रानेही चंद्रगृहात प्रवेश केला. शुक्राने सोलह किरणांनी चमकणाऱ्या शुक्रगृहात प्रवेश केला; बृहस्पती या महान देवतेने बृहस्पतीगृहात, आणि मंगळाने मंगळगृहात प्रवेश केला. शनीने शनीगृहात प्रवेश केला, आणि शनिदेवही तिथेच; बुध बुधगृहात, आणि राहू राहुगृहात गेला. सर्व तारे नक्षत्रांमध्ये प्रवेश करतात; हे सर्व ग्रह आणि तेजस्वी तारे पुण्यात्म्यांचे आहेत. कल्पाच्या प्रारंभी, स्वयंभूने हे सर्व स्थापन केले; आणि या स्थित्यंतरांमध्ये ते कायम राहतात, जोपर्यंत प्रलय येत नाही. प्रत्येक मन्वंतरात ही देवांची गृहे आहेत; देवता, स्वतःच्या महिमेने, पुन्हा पुन्हा या स्थानांमध्ये वास करतात. जे गेले, जे येणार आहेत किंवा येणार नाहीत, आणि जे सध्या आहेत, त्या सर्व देवतांसह ही गृहे कायम राहतात. या मन्वंतरात ग्रहांना 'दैवी' असे म्हणतात; सूर्य, विवस्वान आणि अदितीचा पुत्र, वैवस्वत मन्वंतरात ओळखला जातो. तेजस्वी सोम, ऋषीचा पुत्र, देव आणि वसु म्हणून ओळखला जातो; शुक्र हा भृगु वंशीय, असुरांचा पूजक आहे. महातेजस्वी, देवांचा गुरु, अंगिरसांचा पुत्र, बृहस्पती म्हणून ओळखला जातो; बुध, मोहक व आनंददायक, ऋषीपुत्र म्हणून स्मरणात आहे. शनैश्चर, विचित्र रूपाचा, संज्ञा आणि विवस्वानचा पुत्र आहे; अग्नी विकेशीपासून उत्पन्न झाला, आणि त्याच्या ज्वाळा लाल आहेत. दक्षाच्या कन्या तारे व नक्षत्रे म्हणून ओळखल्या जातात; सिम्हिकेचा पुत्र स्वरभानू हा असुर, जीवांना त्रास देणारा आहे. चंद्र, तारे, ग्रह आणि सूर्य यांच्यात जे स्वतःच्या महिमेने ओळखले जातात, ते इथे सांगितले गेले आहेत; आणि देवताही तिथेच स्थिर आहेत. विवस्वानचा सूर्यगृह, हजार किरणांचा, अग्नीमय आहे; चंद्रगृह जलयुक्त आणि शुभ्र आहे. बुधाचे गृह जलयुक्त, काळसर आणि आनंददायक आहे; शुक्राचे गृहही जलयुक्त, शुभ्र आणि सोळा किरणांनी चमकणारे आहे. मंगळाचे उत्तम गृह लाल रंगाचे, नऊ किरणांचे आहे; बृहस्पतीचे गृह पिवळे, विशाल आणि सोळा ज्वाळांनी युक्त आहे. शनैश्चराचे गृह काळे, आठ किरणांचे; स्वरभानूचे गृह अंधकारमय, आणि तो जीवांना त्रास देणारा आहे. सर्व तारे ऋषी म्हणून ओळखले जातात, प्रत्येकाची एकच किरण आहे; हे पुण्यशाली कीर्ती असलेल्यांचे गृह आहेत, आणि त्यांच्या स्वरूपानुसार शुभ्र आहेत. ते संकुचित जलरूप आहेत, कल्पाच्या प्रारंभी निर्माण झाले; सूर्याच्या किरणांशी एकरूप झाल्याने ते तेजस्वी मानले जातात. सवितृचे (सूर्याचे) आधार नऊ हजार योजनांचे आहे; त्याचा परिघ त्याच्या ताटाच्या मापानुसार तीन पट आहे. चंद्राचा विस्तार सूर्याच्या दुप्पट आहे; स्वरभानू दोन्हीइतका आहे आणि त्यांच्या खाली फिरतो. पृथ्वीची सावली उचलून, गोलाकार रूप निर्माण झाले; स्वरभानूचे महान स्थान तिसरे असून, ते अंधकारमय आहे. सूर्यापासून निघून, ते चंद्राच्या कलांमध्ये समान गतीने फिरते; चंद्रापासून सूर्यापर्यंत पोहोचते, आणि पुन्हा चंद्राच्या कलांमध्ये सूर्याजवळ जाते. स्वरभानूला ढकलतो म्हणून त्याला स्वरभानू म्हणतात; चंद्राचा सोळावा भाग भृगु (शुक्र) याला दिला गेला आहे. आधार व कक्षांपासून, योजनाच्या टोकापासून मापल्यावर, भृगुपासून एक चतुर्थांश कमी ते बृहस्पती आहे. वक्र (मंगळ) आणि सौरि (शनी) हे बृहस्पतीपेक्षा एक चतुर्थांश कमी आहेत; विस्तार व कक्षा यांच्यातून, बुध त्यांच्यापेक्षा एक चतुर्थांश कमी आहे. येथे तारे व नक्षत्रे जे तेजस्वी आहेत, ते विस्तार व कक्षांमध्ये बुधासारखे आहेत. जो खरा जाणतो त्याने समजून घ्यावे की बहुतांश तारे चंद्राशी एकरूप आहेत; तारे व नक्षत्रांची रूपे परस्पर अपूर्ण आहेत. चारशे, तीनशे, दोनशे योजनांचे—हे सर्वात खालचे, तारांच्या कक्षा आहेत. त्यांच्यात अर्धे योजन यापेक्षा कमी माप नाही; त्यांच्यावर तीन ग्रह आहेत, जे फार अंतरावर फिरतात. सौरि (शनी), अंगिरस (बृहस्पती) आणि वक्र (मंगळ) हे मंदगामी आहेत; त्यांच्या गती आधीच सांगितल्या गेल्या आहेत. अशा प्रकारे, या विश्वातील तारे, ग्रह, सूर्य, चंद्र, त्यांच्या गृहे, त्यांच्या तेजाचा प्रवास, आणि देवतांचे निवास यांचे दिव्य रहस्य या वर्णनात प्रकट होते.