इंद्र आणि वरदान देणारा देव निघून गेल्यावर, शिलाद ऋषीने महान भगवान भवाची भक्तिपूर्वक उपासना सुरू केली. परम लक्ष साध्य करण्याच्या निर्धाराने, शिलादा दीर्घ काळ कठोर तपश्चर्या करू लागले. त्यांच्या या अखंड तपामुळे, दैवी हजारो वर्षे एक अद्भुत क्षणासारखी सहजतेने ओलांडली. या काळात, शिलाद ऋषींच्या शरीराभोवती मुंग्यांचे वारुळ तयार झाले, आणि तीक्ष्ण तोंड असलेल्या लाल कीटकांनी त्यांना व्यापून टाकले. त्यांच्या शरीरावर मांस, रक्त आणि त्वचेचा लवलेशही उरला नव्हता—फक्त हाडांची शिल्लक राहिली होती. अशा अवस्थेत शंकराने त्यांच्याकडे पाहिले. तेव्हा, कामाचा शत्रू असलेल्या शंकराने आपल्या हाताने त्या तपस्व्याला स्पर्श केला, आणि त्या स्पर्शानेच शिलाद ऋषींच्या सर्व थकव्याचा क्षणात निःशेष झाला. त्यांच्या या कठोर तपेने प्रसन्न होऊन, तेजस्वी शंकर आपल्या गणांसह आणि माझ्यासह प्रकट झाले आणि म्हणाले, “तुझ्या या तपाने मी अत्यंत संतुष्ट झालो आहे.” “हे महात्मा, तुला या तपाचा काय उद्देश आहे? मी तुला असा पुत्र देईन, जो सर्वज्ञ, सर्व शास्त्रांचा अर्थ जाणणारा असेल.” शिलाद ऋषी आनंदाने, गदगदलेल्या स्वरात, सोम—चंद्रमौळी परमेश्वराची स्तुती करून म्हणाले, “हे देवाधिदेव, त्रिपुरदहन करणाऱ्या शंकरा, मला अजन्मा, अमर असा पुत्र हवा आहे.” पूर्वीही, भगवान रुद्र त्यांच्या तपेने प्रसन्न होऊन ब्रह्मदेवांच्या माध्यमातून शिलाद ऋषींना स्नेहपूर्वक म्हणाले होते, “हे द्विज, पूर्वी ब्रह्मा, महान तपस्वी, श्रेष्ठ ऋषी आणि देवांनी माझी उपासना केली, अवतार घेण्यासाठी. मीच तुझ्या घरी अजन्मा नंदी नावाने पुत्र म्हणून येईन; तू माझा पिता असशील, जसा ब्रह्मा जगाचा पिता आहे.” असे सांगून, सोम—चंद्रासारखा तेजस्वी आणि प्रसन्न—त्या जागी अदृश्य झाले. शिलाद ऋषींना रुद्राकडून पुत्र प्राप्त झाल्याचा आनंद झाला आणि ते यज्ञभूमीत सर्वश्रेष्ठ यज्ञवेत्ता म्हणून गेले. त्या शंभूच्या यज्ञभूमीत, त्यांच्या आज्ञेने, मी—नंदी—पूर्वी अग्नीप्रमाणे तेजस्वी रूपात प्रकट झालो. त्यावेळी मेघांनी वर्षाव केला, आकाशात देव, किन्नर, सिद्ध, साध्य यांनी गाणे गायले; मी शिलादाचा पुत्र झाल्यावर, उपेंद्राने फुलांचा वर्षाव केला. माझे रूप सूर्यास्त प्रमाणे तेजस्वी, जटाधारी, त्रिनेत्री, चार भुजा, हातात त्रिशूल, परशु आणि गदा—असे होते. माझ्या हातात वज्र, वज्रासारख्या टोकदार दात, वज्रधारी देवांनी मला पूजले, वज्राकृती कुंडले घातली होती, आणि माझा गर्जना मेघासारखा होता. ब्रह्मा, इंद्र, महान ऋषी आणि सर्व देवांनी माझी स्तुती केली; सर्वत्र वाद्यांचा गजर झाला, आणि अप्सरांचा नृत्य सुरू झाले. ऋग्वेद, यजुर्वेद, सामवेदातून घेतलेल्या शिवमंत्रांनी ऋषी आनंदाने माझी स्तुती करू लागले आणि वंदना केली. ब्रह्मा, हरि, रुद्र, शक्र, शिव, अंबिका, जीव, तेजस्वी चंद्र, सूर्य, वायू, अग्नि—तसेच ईशान, निरृति, यक्ष, यम, वरुण, विश्वेदेव, रुद्र, वसु—सर्व देव, लक्ष्मी, शची, ज्येष्ठा, सरस्वती, अदिती, दिती, श्रद्धा, लज्जा, धैर्य—नंदा, भद्रा, सुरभी, सुषीला, सुमना, वृषेन्द्र, धर्म, धर्मपुत्र—सर्वांनी मला वेढून, प्रेमाने आलिंगन देऊन, स्तुती केली. हे सर्व पाहून, शिलाद ऋषी आनंदित झाले. त्यांनी नम्रतेने वाकून आपल्या पुत्राची—इच्छा पूर्ण करणाऱ्या, त्रिनेत्री, अविनाशी परमेश्वराची—स्तुती केली, “हे देवाधिदेव, तूच जगाचा रक्षक आहेस. माझा पुत्र म्हणून तू सर्वव्यापी आहेस. अजन्मा, विश्वाचा स्त्रोत, प्रपितामह, पिता, पुत्र, महेश्वर, विश्वगुरु—तुला मी वंदन करतो.” “माझ्या भाग्यवान पुत्रा, माझे रक्षण कर. तुझ्यामुळे मी आनंदित झालो आहे, म्हणून तुला नंदी म्हणतात. मला तृप्त कर, हे नंदी. माझे आई-वडील आज रुद्रलोकात गेले आहेत. तुझ्या अवतारामुळे माझा जन्म सफल झाला आहे. माझ्या रक्षणासाठी तू अवतरला आहेस, म्हणून तुला नमस्कार.” “हे नंदी, सामर्थ्यशाली पुत्रा, देवाधिदेव, विश्वगुरु, मी तुला पुत्र मानून जे काही बोललो, ते तू क्षमा कर. कारण देव-दानव सर्वजण तुला पूजतात. जो कोणी माझ्या या वचनांचे पठण किंवा श्रवण करतो, तो माझ्यासोबत आनंदित होतो.” अशा प्रकारे आपल्या बालपुत्राची स्तुती करून, शिलाद ऋषींनी मोठ्या आदराने वंदन केले. शिलाद ऋषींनी सर्व ऋषींना सांगितले, “हे ऋषिमुनींनो, माझे हे अविनाशी महान भाग्य पाहा. नंदी प्रभू यज्ञभूमीत अवतरले आहेत—माझ्या समान देव किंवा दानव कोण आहे? इथे यज्ञभूमीत जन्मलेला हा नंदी माझ्या लाभासाठीच आहे.” माझे वडील अत्यंत आनंदित होऊन, महान प्रभूला वंदन करून, जणू काही एखाद्या गरीबाला अमूल्य धन सापडावे तसे, आपल्या आश्रमात जलद परतले. मी, हे महर्षे, शिलाद ऋषींच्या आश्रमात पोहोचलो, आणि तेव्हा मी माझे दैवी रूप सोडून मानवी रूप धारण केले.