महादेवाने आठ रूपे धारण केली आणि सर्वत्र प्रकट झाला; त्या क्षणी सूर्य तेजाने चमकला आणि चंद्र आपल्या काळ्या मार्गासह दिसू लागला. पृथ्वी, वायू, मन, जल, आकाश आणि सर्वव्यापी—या आठ रूपांमुळे त्याला "अष्टमूर्ती" असे संबोधले जाऊ लागले. अष्टमूर्तीच्या कृपेने, विरिंची म्हणजे ब्रह्मा, पुन्हा सृष्टी निर्माण करू लागला. प्रत्येक युगाच्या समाप्तीनंतर ब्रह्मा सर्व काही नव्याने निर्माण करतो. हजारो युगांपर्यंत सर्व जीव, चल-अचल, निद्रित अवस्थेत होते. तेव्हा ब्रह्माने नवीन जीवांची निर्मिती करण्याच्या इच्छेने कठोर तप सुरू केले. तप करत असताना, काहीच निर्माण होईना; बराच काळ गेल्यावर, दुःखामुळे ब्रह्माच्या मनात क्रोध उत्पन्न झाला. क्रोधाने भरलेल्या डोळ्यांतून अश्रू गळाले; त्या अश्रूंमधून भूता, प्रेत आणि रात्रभर भटकणारे जीव जन्मले. हे सर्व प्राचीन जीव—भूता, प्रेत, रात्रवासी—पाहून, ब्रह्मा, अजन्मा आणि सर्वव्यापी, स्वतःला दोष देऊ लागला. जीवांच्या प्रभूने, क्रोधाने व्याकुळ होऊन, आपली प्राणशक्ती त्यागली; त्या क्षणी ब्रह्माच्या मुखातून प्राणशक्तीने युक्त असलेला रुद्र उत्पन्न झाला. रुद्राने स्वतःला अर्धा पुरुष आणि अर्धा स्त्री या रूपात प्रकट केले, उगवत्या सूर्याप्रमाणे तेजस्वी. त्याने स्वतःला अकरा रूपांत विभागले आणि त्या रूपात स्थिर राहिला. त्याच्या अर्ध्या भागातून, सर्व जीवांचा आत्मा, त्याने शिवा म्हणजे उमा निर्माण केली; उमा यांनी लक्ष्मी, उत्तम दुर्गा आणि सरस्वती यांची निर्मिती केली. त्याने वामा, रौद्री, महामाया, कमळासारख्या डोळ्यांची वैश्णवी, कला, विकिरीणी, काली आणि कमलवासिनी देवी निर्माण केल्या. बलविकिरीणी, बलप्रमथिनी—सर्व जीवांना वश करणारी—and मनोन्मनी यांचीही निर्मिती केली. उमाने अनेक स्त्रिया निर्माण केल्या, हजारोच्या संख्येने; आणि रुद्रांसोबत, महान देव तीन लोकांचा अधिपती झाला. त्या देवीसमोर, ब्रह्मा—ज्याचा मृत्यू झाला होता—त्याच्या समोर सर्वोच्च प्रभू उभा राहिला. महेश्वर, ब्रह्माचा पुत्र, करुणेने ब्रह्माला पुन्हा प्राणशक्ती दिली, आपल्या आत असलेल्या प्राणवायू ब्रह्माला दिल्या. रुद्र आनंदित झाला, थोडी शक्ती मिळाल्याने, आणि देवांचा प्रभू ब्रह्माला म्हणाला: "घाबरू नकोस, भाग्यवान विरिंची, लोकांचा गुरु. मी तुझे प्राण येथे स्थापन केले आहेत; म्हणून उठ, प्रभू." या शब्दांनी पितामह ब्रह्मा, जणू स्वप्नातून जागा झाल्यासारखा, शांत झाला, त्याचे डोळे फुललेल्या कमळासारखे चमकू लागले. प्राण मिळाल्यावर, ब्रह्माने महेश्वराकडे दृष्टी लावली, आणि बराच वेळ त्याच्याकडे पाहून, मंद आणि गंभीर आवाजात बोलला. ब्रह्मा, उभा राहून, हात जोडून म्हणाला: "हे तेजस्वी प्रभू, बोलावे, कारण तुझ्या उपस्थितीने माझ्या मनाला आनंद मिळतो." "तू कोण आहेस, आठ रूपांत असूनही अकरा रूपांत स्थिर?" या प्रश्नावर महेश्वराने उत्तर दिले: ब्रह्माला आपल्या शुभ हातांनी स्पर्श करून, देवांचा शत्रू नाश करणारा म्हणाला: "माझा सर्वोच्च आत्मा म्हणून ओळख, आणि ही माझी अजन्मा माया आहे." "हे रुद्र येथे स्थापन झाले आहेत, तुझ्या रक्षणासाठी आले आहेत." ब्रह्मा, देवांचा प्रभू, महेश्वराला वंदन करून म्हणाला: हात जोडून, आनंदाने गहिवरलेल्या आवाजात, ब्रह्मा म्हणाला: "हे प्रभू, देवांचा देव, मी दुःखांनी ग्रस्त आहे." "हे शंकर, तू मला जन्म-मृत्यूच्या चक्रातून मुक्त कर." उमाच्या पती, धन्य प्रभू, पितामहाकडे पाहून स्मित केले. तेव्हा प्रभू, रुद्र आणि देवीसह अदृश्य झाला. म्हणून, शिलादा, जगात गर्भातून जन्म न घेणारा फार दुर्मिळ आहे. मृत्यू नसलेला मनुष्यही दुर्मिळ आहे; कमळातून जन्मलेला ब्रह्माही मृत्यूपासून मुक्त नाही. पण देवांचा देव रुद्र प्रसन्न झाला, तर ते शक्य आहे. "तुझा पुत्र, गर्भातून जन्म न घेणारा आणि मृत्यूपासून मुक्त, मी, विष्णू आणि मोठ्या आत्म्याचा ब्रह्मा—यांच्यासाठीही प्राप्त होऊ शकतो." "अजन्मा आणि मृत्यूरहित व्यक्तीचे वर्णन करणे अशक्य आहे." असे सांगून, करुणावान प्रभूने श्रेष्ठ ब्राह्मणाला आशीर्वाद दिला. देवांच्या घेरात, प्रभू पांढऱ्या बैलावर बसून निघून गेला. इंद्र, हजार डोळ्यांचा, आणि वरदाते देव निघून गेल्यावर, शिलादा महान देव भवाची पूजा करू लागला, त्याला प्रसन्न करण्यासाठी तप केला. त्यासाठी, सर्वोच्च ध्येयाने प्रेरित ब्राह्मणासाठी, दिव्य हजार वर्षे जणू एक अद्भुत क्षणासारखी गेली. ऋषीच्या शरीरावर मुंग्यांचा मोठा ढिग झाला, तिखट तोंड असलेल्या लाल कीटकांनी वेढले; मांस, रक्त, त्वचा काहीच राहिले नाही, जणू भिंतीप्रमाणे, फक्त हाडे शिल्लक राहिली; शंकराने त्याला पाहिले. कामाचा शत्रू असलेल्या देवाने त्या ऋषीला स्पर्श केला, आणि त्या क्षणी, श्रेष्ठ ऋषीने आपली थकवा दूर केला. त्याच्या तपामुळे संतुष्ट होऊन, तेजस्वी शंकर, आपल्या गणांसह आणि माझ्यासह, म्हणाला, "मी तुझ्या तपावर प्रसन्न आहे." "हे महात्मा, तुझ्या तपाचा हेतू काय? मी तुला असा पुत्र देईन, जो सर्व शास्त्रांचा अर्थ जाणणारा आणि सर्वज्ञ असेल." त्यावर, देवांचा प्रभूला वंदन करून, स्तुती करून, शिलादा सोम, चंद्रधारी प्रभूला आनंदाने गहिवरलेल्या आवाजात म्हणाला: "हे प्रभू, देवांचा देव, त्रिपुराचा संहारक, शंकरा, मी अजन्मा, मृत्यूरहित पुत्राची इच्छा करतो, हे श्रेष्ठ प्रभू." पूर्वी, सर्वोच्च प्रभू रुद्र, तपामुळे प्रसन्न होऊन, ब्रह्माद्वारे शिलादाशी अत्यंत प्रेमाने बोलला होता.