हे कथा अशी आहे— महर्षे, सर्व वैशिष्ट्यांत, महान पासून सूक्ष्म पर्यंत, तोच विष्णू, ब्रह्मा आणि ऋषींचा पिता आहे. तोच इंद्र आणि देवतांचा पिता आहे, म्हणूनच तो पोषण वाढवणारा आहे. त्या अमर रुद्राला, कर्म आणि तपश्चर्येने प्राप्त करता येते. पठण, योग, ध्यान यांच्या माध्यमातून आपण त्याची पूजा करतो. या सत्याने, मृत्यूच्या फासापासून मुक्त व्हावे, हे भव, तुझ्या इच्छेने. कारण, तोच बंधन आणि मुक्ती दोन्ही देतो; काकडी जशी आपल्या डांगरापासून वेगळी होते, तशी मुक्ती मिळते. मृत्यूवर विजय मिळवण्यासाठीचा मंत्र मी शंकराकडून मिळवला आहे. या मंत्राचा जप, अर्पण, आणि विधीपूर्वक अभिषेक करून, दिवस-रात्र त्या पवित्र जलाचा सेवन करत, लिंगाच्या सन्निधीत ध्यान करत, द्विजा, मृत्यूची भीती राहात नाही. ही वचने ऐकून, त्याने शंकराची तपाने पूजा केली आणि वज्रासारखी दृढता, अभेद्यता आणि पराभवाचा अभाव मिळवला. अशा प्रकारे, देवांच्या अधिपतीची पूजा करून, महान ऋषी दधीचीने अद्वितीय वज्रासारखी अभेद्यता प्राप्त केली. नंतर, त्याने राजाला डोक्याच्या पायाजवळ प्रहार केला, आणि क्षुपाने दधीचीवर वज्राचा प्रहार छातीवर केला. पण तो वज्र, दधीची या महान आत्म्याचा नाश करू शकला नाही, कारण त्याच्या शरीरावर परमेश्वराची शक्ती आणि वज्रासारखी दृढता होती. दधीचीची अभेद्यता आणि पराभवाचा अभाव पाहून, क्षुपाने हरी मुकुंद, कमळनेत्र, इंद्राचा धाकटा भाऊ याची पूजा केली. त्याच्या पूजा केल्यावर, श्री आणि भूमीसह, शंख, चक्र, गदा धारण केलेला, दिव्य पुरूषोत्तम प्रकट झाला. तो प्रभू, मुकुटधारी, कमळहस्त, सर्व अलंकारांनी शोभित, पिवळ्या वस्त्रात, देव-दानवांच्या सभोवती उभा होता. गरुडध्वजाने त्याला दिव्य दर्शन दिले; त्या दिव्य स्वरूपात जनार्दन, देव, प्रकट झाला. क्षुपाने निवडक शब्दांनी त्याची स्तुती केली, नतमस्तक होऊन म्हणाला, "तूच प्रारंभ, तूच अंत, तूच मूळ, हे जनार्दन." "तूच पुरुष, विश्वाचा अधिपती, विष्णू, सर्वांचा शासक; तूच ब्रह्मा, पुरुष, विश्वरूप, पितामह. तूच आद्य सत्य, परम प्रकाश, हे जनार्दन, परमात्मा, परमधाम, श्रीचा आणि भूमीचा स्वामी." "रुद्र तुझ्या क्रोधातून उत्पन्न होतो, अंधाराने वेढलेला; तुझ्या कृपेने ब्रह्मा, सृष्टीकर्ता, रजाने उत्पन्न होतो. तुझ्या कृपेने, विष्णू स्वतः, शुद्धतेने, पुरूषोत्तम होतो; हे हरी, विष्णू, नारायण, विश्वरूप, कालाचा अवतार." "महाभूत, सूक्ष्म भूत आणि इंद्रिये सर्व तुझ्यामुळे स्थिर आहेत, हे विश्वरूप, हे महादेव. हे महादेव, विश्वाचा स्वामी, पितामह, विश्वाचा गुरु, कृपा कर, देवांचा अधिपती, कृपा कर, परमेश्वर." "कृपा कर, हे विश्वाचा स्वामी; मी तुझ्या शरण आलो आहे, हे वैकुंठ, हे शौरी, सर्वज्ञ, हे वासुदेव, बलवान. हे संकर्षण, महान भाग्यवान, हे प्रद्युम्न, हे पुरूषोत्तम, हे अनिरुद्ध, हे महान विष्णू, सतत विष्णू, मी तुला नमस्कार करतो." "हे विष्णू, तुझा दिव्य आसन अप्रकट आहे, मध्यभागी सर्वव्यापी आहे, हजार फण्यांचा एकत्रित, अंधाराचा अवतार, भूमीचा धारक. आणि खाली, हे देवांचा स्वामी, धर्म, ज्ञान आणि वैराग्य आहेत; त्या आसनाचे पाय तुझी सत्ता आहेत." "सात पाताळ तुझे पाय, पृथ्वी तुझे कटी, सात समुद्र तुझे वस्त्र, दिशा तुझे बलदंड. हे सर्वव्यापी, आकाश तुझे शिर, तुझे नाभी म्हणजे अंतरिक्ष, वारा तुझ्या नाकात पोहोचतो, चंद्र-सूर्य तुझे नेत्र, तुझे केस निळ्या कमळासारखे आणि इतर फुलांसारखे." "तारे, ग्रह आणि आकाश तुझे गळ्यातील अलंकार; मी देवांचा स्वामी, परम पुरुष, पूज्य, त्याची स्तुती कशी करू?" "श्रद्धेने केलेले सर्व दिव्य कर्म, ऐकलेले किंवा पठण केलेले, काही त्रुटी असल्यास, हे प्रभू, तू क्षमा कर, हे नारायण, तुझे नमस्कार." "ही विष्णू स्तुती सर्व पाप नष्ट करते; जो जपतो किंवा ऐकतो, अगदी थोडक्यात जरी सांगितली गेली, किंवा द्विजांना भक्तीने ऐकवतो, तो विष्णूच्या लोकात पोहोचतो." अशा प्रकारे, अजिंक्य प्रभूची पूजा व स्तुती करून, देवांचा अधिपती आणि अन्य सर्वांनी, नम्रपणे जनार्दनाला, भक्तीने, नतमस्तक होऊन, आपल्या विनंती सांगितली. "हे प्रभू, एक ब्राह्मण होता, दधीचा नावाचा, प्रसिद्ध, धर्मज्ञ, संयमी, पूर्वी माझा मित्र होता. तो नेहमी सर्वांना अभेद्य, शंकराच्या पूजेला समर्पित; त्याने मला सभेत डाव्या पायाने डोक्यावर प्रहार केला, हे प्रभू." "हे देवांचा स्वामी, हे विष्णू, विश्वाचा स्वामी, त्याने मला प्रहार केला आणि गर्वाने सर्वत्र सांगितले, 'मला काही भीती नाही.'" "हे विश्वाचा प्रभू, मला त्या ब्राह्मण दधीचाचा पराभव करायचा आहे; तू योग्य ते कर, हे जनार्दन." दधीचा या महान आत्म्याची अभेद्यता जाणून, हरीने महेशाची अद्वितीय शक्ती स्मरली. स्मरण करून, हरी म्हणाला, "हे राजन, ब्राह्मणांना, ब्रह्माच्या क्षुधेपासून उत्पन्न, महेश्वराकडून काही भीती नाही." "विशेषतः रुद्राच्या भक्तांसाठी, सर्वत्र, अगदी नीचांसाठीही, नेहमी निर्भयता असते; मग दधीचाबद्दल काय?" "म्हणून, हे भाग्यवान, तुला विजय मिळणार नाही; मी ब्राह्मणाला शापासाठी, देवांसह, वेदना देईन." "त्याच्या शापामुळे, हे राजन, दक्षाच्या यज्ञात माझ्यासह देवांचा नाश होईल, आणि नंतर पुन्हा उदय होईल." अशा प्रकारे, या कथा प्रवाहित होते.