बालसुलभ मनाने, मारल्या गेलेल्या व्यक्तीने महर्षींच्या प्रभूला, महेश्वराला, आणि गणांचा नेता, महेश्वराचा सेवक, यांना "कृपा करा" असे विनंती केले. नंतर, परमेश्वराने, द्विजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्या व्यक्तीवर कृपा दाखवून, त्यात प्रवेश केला; मृत्यूच्या नष्ट झालेल्या, लपलेल्या शरीराचे दर्शन होताच, त्याने हे केले. म्हणून, हे द्विजांनो, मृत्युंजय म्हणजे शंकराची भक्तीपूर्वक पूजा करा—तो सर्वांना मोक्ष आणि भोग दोन्ही देतो. फार बोलण्याचा काय उपयोग? सर्व काही सोडून, भवाची पूजा करा; त्याच्यावर सर्वोच्च भक्ती केल्याने, तुम्ही दुःखमुक्त व्हाल. त्या वेळी ब्रह्माने असे सांगितल्यावर, ब्रह्म बोलणारे ऋषी म्हणाले: "देवतांचा प्रभू, धनुषधारी रुद्र यांच्यावर भक्ती निर्माण होवो." "हे देव, कोणत्या तपामुळे, कोणत्या यज्ञामुळे, किंवा कोणत्या व्रतामुळे द्विज लोक परमेश्वराचे भक्त होतात?" हे श्रेष्ठ ऋषी, दानाने, तपाने, ज्ञानाने, यज्ञाने, होमाने, व्रताने, वेदांनी, योगशास्त्रांनी, किंवा संयमाने—शिवावर भक्ती निर्माण होत नाही. ती भक्ती केवळ शिवाच्या कृपेनेच मिळते. हे ऐकून, सर्व श्रेष्ठ ऋषी, त्यांच्या पत्नी आणि पुत्रांसह, थकून, ब्रह्माला नमस्कार केले. म्हणून, पाशुपत भक्ती धर्म, अर्थ, आणि कामात यश मिळवते. ती ऋषींना विजय देते आणि मृत्यूवर विजय मिळवून देते. पूर्वी, दधीचीने भक्तीने हरि, अमरांचा प्रभू, यांना जिंकले. मी माझ्या पायाने जीर्णता नष्ट केली आणि वज्रासारखी दृढता प्राप्त केली; महादेवाच्या स्तुतीमुळे मी मृत्यूवर विजय मिळवला. महादेवाच्या कृपेने, मी मृत्यूवर विजय मिळवला, जसा श्वेत शरीर असलेल्या ऋषीनेही मृत्यूवर मात केली. "हे प्रभू, महादेवाच्या कृपेने देवदारु वनातील रहिवाश्यांनी दिव्य शरण कसे घेतले, ते मला सांगावे," अशी विनंती केली. मग, स्वयंभू परमेश्वराने, देवदारु वनात उपस्थित असलेल्या, तपाच्या तेजाने उजळलेल्या महान आत्म्यांना सांगितले: "हा देव महादेव आहे, त्याला 'महाप्रभू' म्हणून ओळखावे; त्यापलीकडे कोणतीही उच्च अवस्था मिळत नाही. तो देवांचा, ऋषींचा, आणि पितरांचा प्रभू आहे; हजार युगांच्या शेवटी, तो सर्व जीवांचे विलयन करतो. हा महेश्वर, काळ बनून सर्व जीवांना मागे घेतो; आणि स्वतःच्या शक्तीने, तोच सर्व प्राणी निर्माण करतो. तोच चक्र आणि वज्रधारी, श्रीवत्साने चिन्हांकित आहे; कृतयुगात योगी, त्रेतायुगात यज्ञ, द्वापरयुगात कालाग्नि, आणि कलियुगात धर्मध्वज म्हणून ओळखला जातो; हे रुद्राचे रूप विद्वानांनी सांगितले आहे. लिंगाची पूजा करावी, जे बाहेर चौकोनी, पायथ्यात आठ बाजूचे, आणि वर गोल व सुंदर आहे. अंधार म्हणजे अग्नी, रज म्हणजे ब्रह्मा, आणि सत्त्व म्हणजे विष्णू, प्रकाश देणारा; त्याचे रूप एकच असले तरी, हे त्याचे विविध स्वरूप आहेत. योगाने युक्त ब्रह्म जिथे वास करतो, तिथे देवांचा प्रभू, ईशान, अविनाशी स्वामी याची पूजा करावी. श्रेष्ठ ब्राह्मण, जे क्रोध आणि इंद्रियांवर विजय मिळवतात, शुभ चिन्हांनी युक्त लिंगाची योग्य पूजा करतात. ते अंगठ्याएवढे सुंदर, परिपूर्ण आकाराचे, सर्वत्र मान्य, पायथ्यासह सम उंचीचे, आठ किंवा सोळा बाजूचे असावे. पायथ्या गोल, दिव्य, इच्छापूर्ती देणारा, त्याचा आधार दुप्पट किंवा सम, सर्वत्र मान्य असावा. पायथ्या गायीच्या तोंडासारखा, एक तृतीयांश भाग, शुभ चिन्हांनी युक्त, आणि सर्व बाजूंनी जवाच्या दाण्याच्या रुंदीचा पट्टा असावा. ते सोन्याचे, चांदीचे, दगडी, किंवा तांब्याचे असू शकते; पायथ्याची रुंदी सर्व बाजूंनी तीनपट असावी. ते गोल, चौकोनी, षट्कोनी, किंवा त्रिकोणी असू शकते; सर्व बाजूंनी निर्दोष, उजळ, आणि शुभ चिन्हांनी युक्त असावे. योग्य विधीने, पूजा चिन्हांनी युक्त पात्र स्थापन करून, ते वेदीच्या मध्यभागी ठेवावे. ते सोन्याने आणि बीजांनी भरावे, ब्राह्मणांनी मंत्रांनी शुद्ध करावे; नंतर लिंगाची स्नान पाच शुद्ध आणि शुभ पदार्थांनी करावी. प्रत्येकाने आपल्या सामर्थ्यानुसार पूजा करावी; मग यश मिळेल. मन एकाग्र करून, पुत्र आणि नातेवाईकांसह पूजा करावी. सर्वजण हात जोडून, त्रिशूलधारी प्रभूला सामोरे जावे; मग तुम्ही देवांचा प्रभू, ज्याला अशुद्ध मन असलेल्यांना पाहता येत नाही, त्याचे दर्शन घ्याल. त्याचे दर्शन घेतल्यावर, सर्व अज्ञान आणि अधर्म नष्ट होतो; मग, ब्रह्माची प्रदक्षिणा करून, ज्याचे तेज अपरिमित आहे— ते वनवासी देवदारु वनात गेले, ब्रह्माने सांगितलेल्या विधीने पूजा सुरू केली. विविध वेदिकांवर, पर्वतांच्या गुहांमध्ये, आणि एकांत, शुभ नदीकिनारे आणि रेतीवर— काही सुंदर शेवाळाने सजलेले, काही थोड्याशा पाण्याने, काही कुशाच्या आसनावर, काही फक्त बोटांच्या टोकावर उभे— काही लाकडी ओखळीवर बसले, काही दगडावर; काही वीरासनात उभे, तर काही हरिणासारखे भटकण्याचा आनंद घेत. महान मनाचे ते तप आणि पूजा करत राहिले; अशा प्रकारे, एक वर्ष पूर्ण झाल्यावर आणि वसंत ऋतु आला— मग, त्या भक्तांवर कृपा करण्यासाठी, त्यांना अनुग्रह देण्यासाठी, कृतयुगात त्या शुभ पर्वतावर, देवाने— परमेश्वर, प्रसन्न होऊन, देवदारु वनात आला; त्याचे शरीर राख आणि धुळीने लिपलेले, नग्न, आणि विलक्षण चिन्हांनी युक्त.