पूर्वेकडील पाकळी ही संपादनाची आहे, दक्षिणेकडील पाकळी ही अग्निच्या क्षेत्रातील अनिवार इच्छेची आहे; पश्चिमेकडील पाकळी ही निरृतीच्या अधिपत्याची आहे, तर उत्तरेकडील पाकळी ही वायूच्या प्रदेशातील नियंत्रणाची आहे. ईशान्य दिशेला सर्वज्ञता आहे, आणि मध्यभागी असलेल्या गर्भकर्णिकेला 'सोम' असे म्हणतात; सोमाच्या खाली सूर्य असतो आणि त्याच्या खाली अग्नि स्वयं आहे. धर्म आणि इतर गुण मध्यदिशांमध्ये आहेत; या सर्वांचे ध्यान करताना, अज्ञातापासून सुरुवात करून, चार प्रमुख व चार मध्य दिशांमध्ये अनंततेचे क्रमाने चिंतन करावे. सोमाच्या शेवटी तीन गुण आहेत. त्याहून वरती आत्म्याचे तीन अंश आहेत, आणि त्यांच्या शेवटी शिवाचे आसन आहे. 'सद्योजाताय नमः' या मंत्राने परमेश्वराचे आवाहन करावे. यानंतर, वामदेव मंत्राने त्यांना आसनावर स्थापित करावे, रुद्र गायत्रीने उपस्थितीचे आवाहन करावे, आणि अघोर मंत्राने संयम करावा. 'ईशानः सर्वविद्यानाम्' या मंत्राने पाद्य, आचमनीय व अर्घ्य अर्पण करून प्रभूची पूजा करावी. नंतर, शुद्ध पाण्यात चंदन व इतर सुवासिक पदार्थ मिसळून, गायीच्या पंचगव्याने, विधिपूर्वक घेतलेल्या आणि पवित्र केलेल्या पात्रात, रुद्राचे स्नान करावे. प्रणव मंत्राने गायीच्या पंचगव्याने, तसेच तुप, मध व ऊसाच्या रसाने स्नान करावे. शुभ पदार्थांनी, प्रणव मंत्राने महादेवाला अभिषेक करावा; नंतर शुद्ध पात्रात आणि शुद्धी करणाऱ्या मंत्रांनी पाणी अर्पण करावे. विधिपूर्वक शुद्धी करून, साधकाने पांढऱ्या वस्त्रात कुशा, अपामार्ग, कापूर, जाती पुष्प, आणि चंपक फुले वापरावीत. पांढरा कण्हेर, जाई, कमळ आणि निळी निलकमळे, सुंदर फुले आणि चंदन यांनी भरलेले पाणी तयार करावे. त्या पाण्यात, सोन्याच्या किंवा चांदीच्या पात्रात, सद्योजातापासून सुरू होणारे मंत्र स्थापित करावेत. किंवा तांब्याच्या पात्रात, कमळाच्या पानात, पलाशाच्या पानात, शंखात, शुद्ध मातीच्या पात्रात किंवा दुसऱ्या शुभ पात्रातही हे करता येते. कुशा आणि फुलांनी, योग्य मंत्रांनी स्नान करावे; आता मी हे मंत्र सांगतो—सर्व मनोकामना पूर्ण करण्यासाठी ऐका. या मंत्रांनी एकदाच लिंगाचे अभिषेक केल्यासही मनुष्य मुक्त होतो; पवमाना मंत्र, तसेच वामीयक मंत्र वापरावा. रुद्र, नीलरुद्र, श्रीसूक्त, रजनीसूक्त, आणि शुभ चामक या मंत्रांनीही अभिषेक करावा. होतार, शिरस, शुभ अथर्व, शांती, पुन्हा शांती, भारुंड आणि अरुण या मंत्रांनीही स्नान करावे. वारुण, ज्येष्ठ, वेदव्रत, आणि दुसरे शुभ सूक्त, तसेच पुरुषसूक्त यांचाही उपयोग करावा. यानंतर, वेगाने, जटाधारी रुद्र, वानरमुख असलेला, आणि विष्णु—बृहच्चंद्र—सामन मंत्रांनी 'स्थापित होवो' असे म्हणत आवाहन करतात. विरूपाक्ष, स्कंद, अनेक शिव, तसेच पाच ब्रह्म, सूत्र आणि शुद्ध प्रणव यांनीही आवाहन करतात. सर्व पापांचे शमन व्हावे म्हणून, देवांचा व देवाधिदेवांचा अभिषेक करावा; वस्त्र, शिवाचा यज्ञोपवीत, आणि आचमनीय जल अर्पण करावे. नंतर, क्रमाने, सुवासिक द्रव्य, फुले, धूप, दीप, नैवेद्य, पुन्हा सुवासिक जल, आणि आचमनीय जल अर्पण करावे. सुंदर झाकण असलेले मुकुट, अलंकार, आणि प्रणव मंत्राने मुखवास वगैरेही अर्पण करावे. त्यानंतर, प्रभु, जो स्फटिकासारखा तेजस्वी, अविभाज्य, अविनाशी, सर्व देवांचा कारण, सर्व विश्व व्यापणारा आणि सर्वोच्च आहे, याचे ध्यान करावे. तो ब्रह्मा, इंद्र, विष्णु, रुद्र आणि इतर ऋषी व देवांना देखील जाणवणारा नाही; वेद सांगतात, वेद व वेदांत जाणणाऱ्यांनाही तो गाठता येत नाही. त्याला प्रारंभ, मध्य किंवा अंत नाही; तो संसारदुखींसाठी उपाय आहे, 'शिवतत्त्व' म्हणून ओळखला जातो आणि शिवलिंगात प्रतिष्ठित आहे. प्रणव मंत्राने, लिंगाच्या शिखराची पूजा करावी, नियमानुसार स्तोत्रे म्हणावी, आणि नमस्कार, प्रदक्षिणा करावी. अर्घ्य अर्पण करून, पायाशी फुले वाहून, नम्रता दाखवून, शिवाचा ध्यान करावा, जो स्वतःमध्येच प्रतिष्ठित आहे. अशाप्रकारे, लिंगाची सर्वोच्च पूजा संक्षिप्तपणे सांगितली; आता मी येथे लिंगाची अंतर्गत पूजा स्पष्ट करतो. प्रथम, ज्वलंत, सौर आणि अमर तेजाचा ध्यान करावे, त्याच्या वरती हृदयात तीन गुण, आणि नंतर, क्रमाने, आत्म्याचे तीन अंश. त्याच्या वर, ध्यानाच्या ज्ञानाने, महादेवाचे ध्यान करावे—जो निराकार असून सर्व रूपांनी युक्त आहे, ज्याच्या शरीराचा अर्धा भाग त्याच्या प्रियतमेने व्यापला आहे. तेथे ध्यानाविषयी जे काही सांगितले आहे, ते अनेक प्रकारे वर्णन केले आहे; जो ध्यान करतो, त्याला त्याप्रमाणे फल मिळते, अन्यथा नाही. म्हणून साधकाने अशा रीतीने ध्यान करावे आणि हेतू आठवावा; अन्यथा, मनुष्य खरे जागृत होत नाही. तो या शरीररूपी नगरीत वास करतो, म्हणून 'पुरुष' म्हणतात; जो पूज्य आहे, त्याची यज्ञाने पूजा केली जाते, आणि पूजक असे स्मरणात राहतो. महादेवाचे ध्यान करावे; ध्यान म्हणजेच चिंतन, आणि त्याचे फल म्हणजेच मोक्ष. प्रधाना आणि पुरुषाचा स्वामी असलेले खरे स्वरूप प्राप्त होते. येथे, सहावीशावा ध्यान करावयाचा आहे, ध्यान करणारा पंचविंशावा आहे; अव्यक्त चोवीसावा, आणि सात तत्वे, महत्तत्त्वापासून सुरू होणारी. महत्तत्त्व, मग अहंकार, पुन्हा पंचतन्मात्रा, पंचकर्मेंद्रिये, तसेच पंचज्ञानेंद्रिये, मन, आणि पंचमहाभूत—अशा प्रकारे शिव हा सहावीशावा आहे. तोच पालनकर्ता आणि सृष्टीकर्ता आहे, ब्रह्माचाही सर्वोच्च स्वामी आहे. शंकर, तो रुद्र, ह्याने हिरण्यगर्भाची उत्पत्ती केली. तो विश्वापेक्षा श्रेष्ठ आहे, विश्वाचा आत्मा आहे, आणि सर्वांचा स्वरूप म्हणून स्मरणात राहतो. जसे की, वडील-माताशिवाय येथे मुले जन्माला येत नाहीत, तसेच सोमाशिवाय हे तीन लोक अस्तित्वात येत नाहीत.