योगीजन, जे तुम्हाला सदैव परिपूर्ण म्हणून ध्यान करतात, ते इतर योगप्रकारांचा त्याग करतात; आणि काही शुद्ध, शांत, आपल्या कर्माने तुम्हाला भक्तीपूर्वक समर्पित असतात, ते दिव्य सुखांचा अनुभव घेतात. आम्ही जितके जाणतो, जितकी आमची क्षमता आहे, त्यानुसार आम्ही तुमची महानता स्तुती केली आहे, हे अपरिमित महान शिवा, ज्यांची मूळ स्वरूप मोजता येत नाही. हे शिवा, तुम्ही सर्वत्र आमच्यावर कृपा करा; तुम्ही जे आहात तेच आहात—तुम्हाला नमस्कार! जो कोणी या ब्रह्मनारायण स्तोत्राचा भक्तीपूर्वक पाठ करतो— किंवा विद्वान ब्राह्मणांना हे पाठ करतो, किंवा मन लावून ऐकतो, त्याला दहा हजार अश्वमेध यज्ञाच्या फळासमान फळ मिळते. पापी जीवसुद्धा जो शिवाच्या सानिध्यात हे ऐकतो किंवा पाठ करतो, तो मुक्त होतो आणि ब्रह्मलोकात जातो. श्राद्ध, दिव्य विधी, यज्ञ किंवा स्नानानंतर—जो कोणी हे पुण्यवानांमध्ये पाठ करतो, त्याला ब्रह्मनाच्या सानिध्यात स्थान मिळते. या अत्यंत नम्रतेचे दर्शन घडल्यावर, मधुर आणि तांबड्या डोळ्यांनी, शिवाचे मुख सत्य स्तुतीमुळे अत्यंत आनंदित झाले. उमा-पती, त्रिनेत्र, दक्षयज्ञाचा संहार करणारा, पिनाकी, तुटलेल्या कुऱ्हाडीचा, विरूपाक्ष, हे सर्व गुण असलेला शिव अत्यंत प्रसन्न झाला. त्या धन्य देवाने, त्यांच्या अमृतासारख्या शब्द ऐकून, सर्व जाणूनही, खेळकरपणे बोलले. "तुम्ही दोघे कोण, हे महान जीव, एकमेकांच्या कल्याणासाठी येथे एकत्र, कमलभक्षक, या भयंकर महापुरात?" त्या दोन महान जीवांनी एकमेकांना पाहून उत्तर दिले: "हे प्रभु, आज असे काय आहे की तुम्हाला माहिती नाही, हे महाबळ?" "हे महाबळ रुद्र, तुमच्या इच्छेनेच हे सर्व झाले आहे." त्यांच्या शब्द ऐकून, शिव आनंदाने आणि अभिमानाने त्यांचे स्वागत केले. शिवाने मधुर आणि सौम्य शब्दात सांगितले: "हे हिरण्यगर्भ, तुला आणि तुला, कृष्णा, मी बोलतो." "या भक्तीमुळे, आणि शाश्वत अक्षरांनी युक्त असल्याने, मी प्रसन्न झालो आहे; तुम्ही दोघे माझ्या हृदयाचे अती प्रिय आहात." "आज मी तुम्हाला कोणता वर द्यावा, सर्वात इच्छित वर?" तेव्हा विष्णूने शिवाला उत्तर दिले: "हे देव, माझ्यासाठी सर्व काही झाले आहे; जर तुम्ही माझ्यावर प्रसन्न असाल, तर माझी भक्ती तुमच्यात दृढ राहो, हे शंकर." असे ऐकून, शिवाने केशवाची ओळख आणि सन्मान केला आणि आपल्या कमलपादांवरील भक्तीचा वर दिला. "तुम्ही सर्व जगांचे सर्जनकर्ता, तुम्ही परमदेवता; म्हणून, blessings to you, child, मी आता प्रस्थान करतो, कमलनयन." असे बोलून, शिवाने ब्रह्माचा स्पर्श केला आणि त्याला आशीर्वाद दिला. आपल्या सुंदर हातांनी, अत्यंत आनंदित होऊन, शिव म्हणाले: "तुम्ही माझ्यासारखेच आहात, यात शंका नाही, बालका, आणि तुम्ही माझे भक्त आहात." "आशीर्वाद, मी प्रस्थान करतो; समजून घ्या, हे पुण्यवान." असे बोलून, शिव अदृश्य झाले. देवांचा नेता, सर्व देवांनी पूजलेला, निघून गेला; गोविंदाकडून समज मिळाल्यावर, कमलजन्मी पितामह ब्रह्मा. पितामहाने जीवांची निर्मिती करण्याचा संकल्प केला आणि कठोर तप सुरू केले; पण तप करत असताना काहीच उत्पन्न झाले नाही. नंतर, खूप काळानंतर, दुःखातून क्रोध उत्पन्न झाला; क्रोधाने त्याच्या डोळ्यांतून अश्रूचे थेंब पडले. त्या अश्रूच्या थेंबांतून, वायू, पित्त आणि कफ यांच्या गुणांनी युक्त, मोठ्या भाग्याचे आणि मोठ्या शक्तीचे प्राणी उत्पन्न झाले, शुभ चिन्हांनी सजलेले. ते सर्प, विस्कटलेले केस आणि प्रचंड विषाने भरलेले, प्रकट झाले; त्या वृद्ध सर्पांना पाहून ब्रह्माने स्वतःला दोष दिला. "अरे! माझ्या तपाचे हेच फळ असेल तर, माझी पहिली निर्मितीच जगाच्या विनाशाचे कारण झाली." मग, तीव्र क्रोध आणि संतापाने उत्पन्न झालेल्या मूर्छेने, जीवांचा स्वामी ब्रह्मा, त्या मूर्छेने ग्रस्त होऊन, आपले प्राण दिले. त्या अतुलनीय शक्तीच्या शरीरातून, दयाळूपणे, अकरा रुद्र, रडत, प्रकट झाले. त्यांच्या रडण्यामुळे, त्यांना 'रुद्र' असे नाव मिळाले; हे रुद्रच प्राण आहेत, आणि प्राणच त्यांचे स्वरूप आहे. प्राण सर्व जीवांचे, सर्व प्राण्यांमध्ये उपस्थित, अत्यंत प्रचंड, महान आणि पुण्यवान आहेत. त्रिशूलधारी, निळा-तांबडा शिवाने पुन्हा ब्रह्माला प्राण दिले; जीवन पुन्हा मिळाल्यावर, ब्रह्माने देवांचा देव, उमा-पतीला पाहिले. नमस्कार करून, तो उभा राहिला आणि गायत्रीसह विश्वाचा स्वामी पाहिला—सर्व जगांचा सार असलेल्या देवाला पाहून, पितामहाने त्याची स्तुती केली. मग, आश्चर्याने भरून, पुन्हा पुन्हा नमस्कार करून, ब्रह्मा शर्वाला म्हणाला: "हे महाबळ, प्रारंभात तुम्ही कसे उत्पन्न झाला?" ब्रह्माच्या शब्द ऐकून, शिवाने ब्रह्माचा रूप घेऊन, शिक्षणासाठी, स्मित करत ब्रह्माला सांगितले: "जेव्हा श्वेत युग अस्तित्वात होते, तेव्हा मी एकटाच होतो; श्वेत मुकुट, श्वेत पुष्पमाला, श्वेत वस्त्र, श्वेत तेजाने झळकणारा. श्वेत हाड, श्वेत केस, श्वेत रक्त आणि श्वेत-तांबड्या रंगाचा; त्या नावाने ते युग 'श्वेत युग' म्हणून ओळखले गेले. देवी, जी माझ्यातून उत्पन्न झाली, ती श्वेत अंग, श्वेत-तांबडी, आणि श्वेत रंगाची होती; मग गायत्री, ब्रह्मा म्हणून ओळखली गेली. म्हणून, हे देवाधिदेव, तुमच्या गुप्त तपाने, तुम्ही मला पुन्हा ओळखले, आणि मी त्वरित 'सद्योजात' अवस्थेला पोहोचलो.