शिवाच्या स्तुतीने भारावलेले भक्त, त्यांच्या मनातील गूढ आणि अपूर्व भावनांनी शिवाला वंदन करतात—त्या शिवाला, जो सिंहासारखा गर्जतो आणि उडी मारतो, ज्याचा आत्मा आनंदित आहे, जो करुणामय आहे, श्वास घेतो, धावतो आणि सर्वांचा अधिपती आहे. तो ध्यान करतो, जांभई देतो, कधी रडतो आणि विरघळतो, कधी उड्या मारतो आणि खेळतो, त्याचे मोठे पोट आहे; अशा त्या शिवाला वंदन. ज्याचा आरंभ नाही आणि ज्याची निर्मिती आहे, ज्याने कवटी धारण केली आहे, जो काळा आहे, ज्याचे रूप वेडसर आहे, ज्याने घंटा घातल्या आहेत—त्याला वंदन. विचित्र वस्त्रधारी, भयंकर आणि कठोर, अपरिमित, रक्षक, तेजस्वी आणि गुणातीत अशा त्या शिवाला वंदन. डावीकडील प्रिय, डावी बाजू असलेला, शिरोमणी धारण करणारा, कृश, अनंत गुणांचा स्वामी—त्याला वंदन. सद्गुणी, गूढ, दुर्गम मार्गाने संचार करणारा, जगाचा आधार, ज्याचे पाय पृथ्वी, आणि सज्जनांनी पूजिला जाणारा—तो शिव. त्याचे पोट सर्व सिद्धी आणि योगांचे मूळ आहे; त्याच्या मध्यभागी विशाल आकाश आहे, जे ताऱ्यांच्या गुच्छांनी सुशोभित आहे. स्वाती नक्षत्राच्या मार्गासारखे, त्याच्या छातीवर तेजस्वी हार चमकत आहे; दहा दिशा म्हणजे त्याचे हात, जे कंकणांनी आणि बांगड्यांनी अलंकृत आहेत. त्याचा गळा जाड आणि रुंद, काळ्या काजळाच्या ढिगासारखा, सुवर्ण दोऱ्याने सजलेला, तेजाने झळाळतो. त्याचे तोंड भयंकर आहे, दात बाहेर आलेले, अजिंक्य आणि अद्वितीय; त्याचे शिर कमळांच्या माळेने सुशोभित, स्वर्गालाही लाजवणारे. सूर्यातील तेज, चंद्रातील रूप, पर्वतातील स्थैर्य, वाऱ्यातील बळ, अग्नीत उष्णता, पाण्यात शीतलता, आकाशातील नाद—हे सर्व गुण ज्ञानी जाणतात की ते स्थिर, अविनाशी मूळापासून उद्भवतात. तोच जप, जप्य, महादेव, सर्वोच्च योगी, महान ईश्वर. तोच नगरांचा स्वामी, गुहांमध्ये वास करणारा, आकाशात संचार करणारा, रात्रभर भटकणारा, तपाचा खजिना, गूढ गुरु, आनंददायक, हर्ष वाढवणारा. घोड्याच्या डोक्याचा, समुद्रातून उत्पन्न झालेला, सृष्टीकर्ता, सर्वांचा पोषक, जाणण्याजोगा, प्रकट करणारा, मार्गदर्शक, अजिंक्य, अडगळीचा. शक्तिशाली रथाचा, भीषण कर्म करणारा, कीर्तिवंत, संपत्ती जिंकणारा, घंटांचा प्रियकर, ध्वजधारी, छत्रधारी, पिनाक धनुष्यधारी, सेनांचा स्वामी. कवचधारी, भाला आणि तलवार धारण करणारा, धनुष्य आणि कुऱ्हाड घेणारा, दुष्टांचा संहार करणारा, निष्पाप, पराक्रमी, देवांचा राजा, शत्रूंचा संहारक. पूर्वी आम्ही तुझी उपासना करून शत्रूंना युद्धात जिंकले; जसे अग्नी समुद्राचे पाणी पितो, पण कधीही तृप्त होत नाही. रागमूर्ती असूनही अंतःकरणात शांत, इच्छापूर्ती करणारा, प्रिय, ब्रह्मचारी, अगम्य, वेदनिष्ठ, सज्जनांच्या पूजेचा. तू देवांचा अक्षय खजिना; यज्ञ तुझ्यामुळे स्थिर आहे; वेदाप्रमाणे अर्पण केलेली आहुती अग्नी तुझ्यापर्यंत पोहोचवतो; हे महादेव, तू प्रसन्न झालास की आम्हीही प्रसन्न होतो. तू भवानीचा स्वामी, अनादि, सर्व सृष्टीचा आणि जीवांचा सर्जनहार; ज्ञानी तुला प्रकृतीपलीकडील सर्वोच्च समजून, ध्यान संपवून अमरत्व प्राप्त करतात. योगी तुला नेहमी सिद्ध मानून इतर योग सोडतात; आणि इतर शुद्ध, शांत, स्वतःच्या कर्माने भक्ती करणारे दिव्य सुखांना पोहोचतात. आम्ही आमच्या क्षमतेनुसार तुझ्या महिमेचे वर्णन केले, हे अनंत, मोजता न येणारा महात्मा. शिवा, तू सर्वत्र आम्हांवर कृपा कर; तू जसा आहेस तसाच आहेस—तुला वंदन! जो कोणी हा स्तोत्र ब्रह्मन्-नारायणाला भक्तीने पठण करतो किंवा ज्ञानी ब्राह्मणांना ऐकवतो, किंवा एकाग्रतेने ऐकतो, त्याला दहा हजार अश्वमेध यज्ञांच्या फळासमान फल मिळते. पापी माणूसही जर शिवाच्या सान्निध्यात हे ऐकतो किंवा म्हणतो, तर तो मुक्त होतो आणि ब्रह्मलोकात जातो. श्राद्ध, दैवी विधी, यज्ञ किंवा स्नानानंतर जो हे सज्जनांच्या मध्ये म्हणतो, त्याला ब्रह्मसायुज्य प्राप्त होते. ही अत्यंत विनम्रता पाहून, मध व तांब्यासारख्या डोळ्यांनी शिवाचे मुख अत्यंत आनंदित झाले, कारण खरी स्तुती झाली होती. उमा-पती, त्रिनेत्रधारी, दक्षयज्ञविनाशक, पिनाकी, तुटलेल्या कुऱ्हाडीचे धारक, विरूपाक्ष—हे सर्व पाहून ते फार प्रसन्न झाले. मग त्या मंगलमूर्तीने, जरी सर्व जाणणारा असला तरी, त्यांच्या अमृतासारख्या शब्द ऐकून, खेळकरपणे बोलले—"तुम्ही दोघे कोण? एकमेकांचे कल्याण चिंतणारे, एकत्र येथे, कमळभक्षी, या भीषण महापुरात?" ते दोन्ही महात्मे एकमेकांकडे पाहून म्हणाले, "प्रभो, आज असे काय आहे की, हे महाबळ, तुला ठाऊक नाही?" "हे महाबली रुद्र, तुझ्याच इच्छेने हे सर्व घडले आहे." त्यांची वचने ऐकून, तो आनंदाने आणि अभिमानाने त्यांचे स्वागत करतो. मग त्या मंगलमूर्तीने मधुर व कोमल वाणीने म्हटले, "हे हिरण्यगर्भा, तुला आणि तुला, कृष्णा, मी सांगतो." "या भक्तीने, ज्यात शाश्वत अक्षरे गुंफली आहेत, मी अत्यंत प्रसन्न आहे; तुम्ही दोघेही माझ्या अंतःकरणाचे प्रिय आहात." "आज तुम्हाला कोणता वर द्यावा, सर्वात अभिलषित वर?" तेव्हा विष्णूने शिवाला म्हटले, "माझ्यासाठी सर्व काही झाले आहे, प्रभो; जर तू माझ्यावर प्रसन्न असशील, तर माझी भक्ती तुझ्यात अढळ राहू दे, शंकरा." शिवाने केशवाची ओळख पटवून, त्याला आपल्या चरणकमळांची भक्ती दिली. "तू सर्व सृष्टीचा कर्ता, तूच सर्वोच्च दैवत; अशा प्रकारे तुला आशीर्वाद, पुत्रा, मी आता निघतो, कमलनयन." असे म्हणून, त्या मंगलमूर्ती शंकराने आशीर्वाद देऊन ब्रह्माचा स्पर्श केला. आपल्या सुंदर हातांनी, अत्यंत आनंदित होऊन, म्हणाले, "तू माझ्यासारखाच आहेस, यात शंका नाही, पुत्रा, आणि तू माझा भक्त आहेस." अशा प्रकारे, भक्तांची स्तुती, त्यांची नम्रता आणि शिवाचे अनुग्रह, या सर्वांनी त्या दिव्य भेटीचे क्षण पावन केले.