ലിങ്ഗപുരാണമ്

ജ്ഞാത്വാ ച വിവിധോത്പത്തിം ബ്രഹ്മണോ ലോകതന്ത്രിണഃ ഇമം പരമസാദൃശ്യം പ്രശ്നമ് അഭ്യവദദ്ധരിഃ

ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിവിധ ഉത്ഭവങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി, ഹരി ഈ പരമമായ സാമ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

അസ്മാന്മഹത്തരം ഭൂതം ഗുഹ്യമന്യന്ന വിദ്യതേ മഹതഃ പരമം ധാമ ശിവമ് അധ്യാത്മിനാം പദമ്

ഇതിൽ വലിയതോ രഹസ്യമായതോ മറ്റൊന്നുമില്ല; മഹത്തായവരുടെ പരമധാമവും, ആത്മനിഷ്ഠരായവരുടെ ശിവപദവിയും ഇതാണ്.

ദ്വിവിധം ചൈവമാത്മാനം പ്രവിഭജ്യ വ്യവസ്ഥിതഃ നിഷ്കലസ്തത്ര യോ ഽവ്യക്തഃ സകലശ് ച മഹേശ്വരഃ

ഇങ്ങനെ ആത്മാവ് രണ്ടായി വിഭജിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു; അവിടെ മഹേശ്വരൻ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത അവ്യക്തനായി, ഭാഗങ്ങളോടുകൂടിയ വ്യക്തനായി ഇരുവരുമാണ്.

യസ്യ മായാവിധിജ്ഞസ്യ അഗമ്യഗഹനസ്യ ച പുരാ ലിങ്ഗോദ്ഭവം ബീജം പ്രഥമം ത്വാദിസര്ഗികമ്

മായയുടെ നിയമങ്ങൾ അറിയുന്നവനും, comprehension ചെയ്യാൻ അസാധ്യനുമായവനും, ആദിയിൽ നിന്നു നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ലിംഗത്തിന്റെ ആദ്യവിത്ത് ഉദിച്ചു.

മമ യോനൌ സമായുക്തം തദ്ബീജം കാലപര്യയാത് ഹിരണ്മയമകൂപാരേ യോന്യാമണ്ഡമജായത

ആ വിത്ത് എന്റെ യോണിയുമായി ചേർന്ന്, കാലക്രമത്തിൽ, യോണിയിൽ സ്വർണ്ണമണ്ഡം ജനിച്ചു.

ശതാനി ദശ വര്ഷാണാമ് അണ്ഡമ് അപ്സു പ്രതിഷ്ഠിതമ് അന്തേ വര്ഷസഹസ്രസ്യ വായുനാ തദ്ദ്വിധാ കൃതമ്

പതിനൂറു വർഷങ്ങൾ ആ മണ്ടം വെള്ളത്തിൽ നിലനിന്നു; ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കാറ്റ് അതിനെ രണ്ടായി പിരിച്ചു.

കപാലമേകം ദ്യൌര്ജജ്ഞേ കപാലമപരം ക്ഷിതിഃ ഉല്ബം തസ്യ മഹോത്സേധോ യോ ഽസൌ കനകപര്വതഃ

ഒരു കപ്പാലം ആകാശമായി, മറ്റൊന്ന് ഭൂമിയായി; അതിന്റെ കട്ടിയുള്ള പുറംചർമ്മം, ഉയരത്തിൽ വലിയതും, ആ സ്വർണ്ണപർവ്വതമാണ്.

തതശ് ച പ്രതിസംധ്യാത്മാ ദേവദേവോ വരഃ പ്രഭുഃ ഹിരണ്യഗര്ഭോ ഭഗവാംസ് ത്വ് അഭിജജ്ഞേ ചതുര്മുഖഃ

അങ്ങനെ ആ സംയോജനത്തിൽ നിന്ന് ദേവന്മാരുടെ ദൈവമായ പരമേശ്വരൻ, ഹിരണ്യഗർഭൻ എന്ന അനുഗ്രഹീതൻ, നാലു മുഖങ്ങളോടുകൂടി ജനിച്ചു.

ആ താരാര്കേന്ദുനക്ഷത്രം ശൂന്യം ലോകമവേക്ഷ്യ ച കോ ഽഹമിത്യപി ച ധ്യാതേ കുമാരാസ്തേ ഽഭവംസ്തദാ

നക്ഷത്രങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ എന്നിവയോടെല്ലാം ലോകം ശൂന്യമാണെന്ന് കണ്ടു, 'ഞാൻ ആരാണ്?' എന്ന് ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, കുമാരന്മാരേ, അപ്പോൾ ഞാൻ ഉദിച്ചു.

പ്രിയദര്ശനാസ്തു യതയോ യതീനാം പൂര്വജാസ് തവ ഭൂയോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ തത ഏവാത്മജാസ്തവ

നിന്റെ മുതിർന്ന സഹോദരന്മാരായ മനോഹരരൂപികളായ യതികൾ, മറ്റൊരു ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അതേ സ്രോതസ്സിൽ നിന്നു നിന്റെ പുത്രന്മാരായി ജനിച്ചു.

ഭുവനാനലസംകാശാഃ പദ്മപത്രായതേക്ഷണാഃ ശ്രീമാന്സനത്കുമാരശ് ച ഋഭുശ്ചൈവോര്ധ്വരേതസൌ

ലോകങ്ങളിൽ അഗ്നിപോലുള്ള പ്രകാശം, താമരയിലുപോലെയുള്ള നീണ്ട കണ്ണുകൾ, മഹത്വമുള്ള സനത്കുമാരനും ഋഭുവും, ഇരുവരും ഉർദ്ധ്വരേതസ്സും ആയിരുന്നു.

സനകഃ സനാതനശ്ചൈവ തഥൈവ ച സനന്ദനഃ ഉത്പന്നാഃ സമകാലം തേ ബുദ്ധ്യാതീന്ദ്രിയദര്ശനാഃ

സനകൻ, സനാതനൻ, അതുപോലെ തന്നെ സനന്ദനൻ—ഇവരെല്ലാവരും ഒരേ സമയത്ത്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറം ബുദ്ധിയുള്ളവരായി ജനിച്ചു.

ഉത്പന്നാഃ പ്രതിഭാത്മാനോ ജഗതാം സ്ഥിതിഹേതവഃ നാരപ്സ്യന്തേ ച കര്മാണി താപത്രയവിവര്ജിതാഃ

പ്രതിഭയുള്ള ആത്മാക്കളായി, ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പിന് കാരണങ്ങളായി, അവർ പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നില്ല; താപത്രയങ്ങളില്ലാത്തവരാണ്.

അല്പസൌഖ്യം ബഹുക്ലേശം ജരാശോകസമന്വിതമ് ജീവനം മരണം ചൈവ സംഭവശ് ച പുനഃ പുനഃ

ജീവിതവും മരണവും, വീണ്ടും വീണ്ടും ജനനവും, അല്പം സന്തോഷം, അധികം ദു:ഖം, വയസ്സായിരിക്കുക, ദു:ഖം എന്നിവയോടുകൂടിയവയാണ്.

അല്പഭൂതം സുഖം സ്വര്ഗേ ദുഃഖാനി നരകേ തഥാ വിദിത്വാ ചാഗമം സര്വമ് അവശ്യം ഭവിതവ്യതാമ്

സ്വർഗത്തിൽ സന്തോഷം വളരെ കുറവാണ്, നരകത്തിൽ ദു:ഖങ്ങൾ ഉണ്ട്; ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കി, എല്ലാം നിർബന്ധമായിവരുമെന്ന് അറിയണം.

ഋഭും സനത്കുമാരം ച ദൃഷ്ട്വാ തവ വശേ സ്ഥിതൌ ത്രയസ്തു ത്രീന് ഗുണാന് ഹിത്വാ ചാത്മജാഃ സനകാദയഃ

ഋഭുവിനെയും സനത്കുമാരനെയും നിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ കാണുമ്പോൾ, നിന്റെ മൂന്നു പുത്രന്മാരായ സനകനും മറ്റുള്ളവരും മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു.

വവര്തേന തു ജ്ഞാനേന പ്രവൃത്താസ്തേ മഹൌജസഃ തതസ്തേഷു പ്രവൃത്തേഷു സനകാദിഷു വൈ ത്രിഷു

അവരൊക്കെയും മഹാശക്തിയോടെ ജ്ഞാനമാർഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അങ്ങനെ സനകനും മറ്റുള്ളവരും ആ മൂവരിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

ഭവിഷ്യസി വിമൂഢസ്ത്വം മായയാ ശങ്കരസ്യ തു ഏവം കല്പേ തു വൈവൃത്തേ സംജ്ഞാ നശ്യതി തേ ഽനഘ

ശങ്കരന്റെ മായയാൽ നീ മോഹിതനാകും; അങ്ങനെ, ഈ കല്പം മാറുമ്പോൾ, പാപരഹിതനേ, നിന്റെ ബോധം നഷ്ടപ്പെടും.

കല്പേ ശേഷാണി ഭൂതാനി സൂക്ഷ്മാണി പാര്ഥിവാനി ച സര്വേഷാം ഹ്യൈശ്വരീ മായാ ജാഗൃതിഃ സമുദാഹൃതാ

കല്പാന്തത്തിൽ ശേഷിക്കുന്ന സങ്കല്പങ്ങളും ഭൂതങ്ങളും സൂക്ഷ്മമായതും ഭൂമിയിലേതും, എല്ലാം ദൈവമായയാൽ ഉണരുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.

യഥൈഷ പര്വതോ മേരുര് ദേവലോകോ ഹ്യുദാഹൃതഃ തസ്യ ചേദം ഹി മാഹാത്മ്യം വിദ്ധി ദേവവരസ്യ ഹ

ഈ മേരു പർവ്വതം ദേവലോകം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവന്റെ മഹത്വം നീ അറിയണം.

ജ്ഞാത്വാ ചേശ്വരസദ്ഭാവം ജ്ഞാത്വാ മാമംബുജേക്ഷണമ് മഹാദേവം മഹാഭൂതം ഭൂതാനാം വരദം പ്രഭുമ്

ഈശ്വരന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയുകയും, കമലനയനനായ എന്നെ മഹാദേവനായി, മഹാഭൂതനായി, ഭൂതങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്ന പ്രഭുവായി തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുക.

പ്രണവേനാഥ സാമ്നാ തു നമസ്കൃത്യ ജഗദ്ഗുരുമ് ത്വാം ച മാം ചൈവ സംക്രുദ്ധോ നിഃശ്വാസാന്നിര്ദഹേദയമ്

പ്രണവം ഉച്ചരിച്ച്, സാമവേദഗാനങ്ങളാൽ, ലോകഗുരുവിന് നമസ്കരിച്ചു, നീയും ഞാനും കോപിതരായാൽ ഈ ലോകം ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസത്താൽ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കും.

ഏവം ജ്ഞാത്വാ മഹായോഗമ് അഭ്യുത്തിഷ്ഠന്മഹാബലമ് അഹം ത്വാമഗ്രതഃ കൃത്വാ സ്തോഷ്യാമ്യനലസപ്രഭമ്

ഇങ്ങനെ മഹായോഗം മനസ്സിലാക്കി, മഹാശക്തിയോടെ എഴുന്നേറ്റ്, നിന്നെ മുന്നിൽ വെച്ച്, അഗ്നിപോലുള്ള പ്രകാശമുള്ളവനെ ഞാൻ സ്തുതിക്കും.

ബ്രഹ്മാണമഗ്രതഃ കൃത്വാ തതഃ സ ഗരുഡധ്വജഃ അതീതൈശ് ച ഭവിഷ്യൈശ് ച വര്തമാനൈസ്തഥൈവ ച

ബ്രഹ്മാവിനെ മുന്നിൽ വെച്ച്, ഗരുഡധ്വജൻ, കഴിഞ്ഞവരെയും വരാനിരിക്കുന്നവരെയും ഇപ്പോഴുള്ളവരെയും കൂട്ടി—

നാമഭിശ്ഛാന്ദസൈശ്ചൈവ ഇദം സ്തോത്രമുദീരയത് നമസ്തുഭ്യം ഭഗവതേ സുവ്രതാനന്തതേജസേ

പേരുകളും ഛന്ദസുകളുമുപയോഗിച്ച് ഈ സ്തോത്രം ഉച്ചരിച്ചു: 'നിനക്കു വന്ദനം, ഭഗവനെ, ഉത്തമവ്രതം പാലിക്കുന്നവനും അനന്തപ്രഭയുമുള്ളവനേ.'

നമഃ ക്ഷേത്രാധിപതയേ ബീജിനേ ശൂലിനേ നമഃ സുമേഢ്രായാര്ച്യമേഢ്രായ ദണ്ഡിനേ രൂക്ഷരേതസേ

ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ അധിപതിയായവനേ, വിത്തിന്റെ ഉടമയായവനേ, കുന്തം കൈവശമുള്ളവനേ, മഹത്തായ ലിംഗമുള്ളവനേ, ആരാധനയ്ക്ക് യോഗ്യനായവനേ, ദണ്ഡം കൈവശമുള്ളവനേ, കഠിനമായ വിത്തുള്ളവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

നമോ ജ്യേഷ്ഠായ ശ്രേഷ്ഠായ പൂര്വായ പ്രഥമായ ച നമോ മാന്യായ പൂജ്യായ സദ്യോജാതായ വൈ നമഃ

മൂത്തവനേ, ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ആദിയിലെയും പ്രധാനനായവനേ, മാന്യനായവനേ, ആരാധ്യനായവനേ, ഉടനെ ജനിച്ചവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

ഗഹ്വരായ ഘടേശായ വ്യോമചീരാംബരായ ച നമസ്തേ ഹ്യസ്മദാദീനാം ഭൂതാനാം പ്രഭവേ നമഃ

ഗുഹകളിൽ വസിക്കുന്നവനേ, പാത്രങ്ങളുടെ ഉടമയായവനേ, ആകാശം വസ്ത്രമായവനേ, ഞങ്ങളെയും എല്ലാ ജീവികളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

വേദാനാം പ്രഭവേ ചൈവ സ്മൃതീനാം പ്രഭവേ നമഃ പ്രഭവേ കര്മദാനാനാം ദ്രവ്യാണാം പ്രഭവേ നമഃ

വേദങ്ങളുടെ അധിപതിയായവനേ, സ്മൃതികളുടെ അധിപതിയായവനേ, പ്രവൃത്തികളും ദാനങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കുന്നവനേ, ദ്രവ്യങ്ങളുടെ ഉടമയായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.