ലിങ്ഗപുരാണമ്

ദോധൂയതേ മഹാപദ്മം സ്വച്ഛന്ദം മമ നാഭിജമ് സമാഗതോ ഭവാനീശോ ഹ്യ് അനാദിശ്ചാന്തകൃത്പ്രഭുഃ

എന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു സ്വതന്ത്രമായി ഉദിച്ച മഹാകമലം അലയുന്നു; ഭവാനീശ്വരൻ, ആദിയില്ലാത്തവനും അന്ത്യം വരുത്തുന്ന പ്രഭുവും, അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു.

ഭവാനഹം ച സ്തോത്രേണ ഉപതിഷ്ഠാവ ഗോധ്വജമ് തതഃ ക്രുദ്ധോ ഽമ്ബുജാഭാക്ഷം ബ്രഹ്മാ പ്രോവാച കേശവമ്

ഭവനും ഞാനും സ്തോത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് കാളയുടെ പതാകയുള്ളവനോടു സമീപിച്ചു; അപ്പോൾ കോപത്തോടെ കമലനയനനായ കേശവനോടു ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു.

ഭവാന്ന നൂനമാത്മാനം വേത്തി ലോകപ്രഭും വിഭുമ് ബ്രഹ്മാണം ലോകകര്താരം മാം ന വേത്സി സനാതനമ്

നീ തന്നെ, ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭുവായ വിശ്വവ്യാപിയായ ആത്മാവിനെ അറിയുന്നില്ല; ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശാശ്വതനായ എന്നെ ബ്രഹ്മാവിനെ നീ അറിയുന്നില്ല.

കോ ഹ്യസൌ ശങ്കരോ നാമ ആവയോര്വ്യതിരിച്യതേ തസ്യ തത്ക്രോധജം വാക്യം ശ്രുത്വാ ഹരിരഭാഷത

നമ്മളിൽ ഇരുവരിലും മേൽക്കൊള്ളുന്ന ശങ്കരൻ ആരാണ്? അങ്ങനെ കോപത്തിൽ നിന്നു ഉരുത്തിരിഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടു ഹരി പറഞ്ഞു.

മാ മൈവം വദ കല്യാണ പരിവാദം മഹാത്മനഃ മഹായോഗേന്ധനോ ധര്മോ ദുരാധര്ഷോ വരപ്രദഃ

നല്ലവളേ, ഇങ്ങനെ പറയരുത്; മഹാത്മാവിനെ അപമാനിക്കരുത്; മഹായോഗിയുടെ ആധിപത്യം ദുർജയവും, അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നവനും ആണ്.

ഹേതുരസ്യാഥ ജഗതഃ പുരാണപുരുഷോ ഽവ്യയഃ ബീജീ ഖല്വേഷ ബീജാനാം ജ്യോതിരേകഃ പ്രകാശതേ

ഈ ലോകത്തിന്റെ കാരണമാകുന്നത് അവനാണ്; അനാദിയായും അക്ഷയനായും ഉള്ള പുരുഷൻ; എല്ലാ വിത്തുകളുടെ വിത്തും പ്രകാശിക്കുന്ന ഏകപ്രഭയും അവനാണ്.

ബാലക്രീഡനകൈര്ദേവഃ ക്രീഡതേ ശങ്കരഃ സ്വയമ് പ്രധാനമവ്യയോ യോനിര് അവ്യക്തം പ്രകൃതിസ്തമഃ

ശങ്കരൻ സ്വയം ബാല്യത്തിൽ കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി കളിക്കുന്നു; അവൻ അക്ഷയനായ പ്രധാനതത്ത്വം, യോനി, അവ്യക്തം, പ്രകൃതിയുടെ ഇരുട്ട് എന്നിവയുമാണ്.

മമ ചൈതാനി നാമാനി നിത്യം പ്രസവധര്മിണഃ യഃ കഃ സ ഇതി ദുഃഖാര്തൈര് ദൃശ്യതേ യതിഭിഃ ശിവഃ

എന്റെ ഈ നാമങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും സൃഷ്ടിക്ക് കാരണമാകുന്നു; ആ ശിവൻ ആരാണെന്ന് ദു:ഖത്തിൽ ആയിരിയ്ക്കുന്ന യതികൾ കാണുന്നു.

ഏഷ ബീജീ ഭവാന്ബീജമ് അഹം യോനിഃ സനാതനഃ സ ഏവമുക്തോ വിശ്വാത്മാ ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുമപൃച്ഛത

അവൻ വിത്താണ്, നീ വിത്ത് വഹിക്കുന്നവൻ, ഞാൻ ശാശ്വതമായ യോണിയാണ്; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിനോട് ചോദിച്ചു.

ഭവാന് യോനിരഹം ബീജം കഥം ബീജീ മഹേശ്വരഃ ഏതന്മേ സൂക്ഷ്മമവ്യക്തം സംശയം ഛേത്തുമര്ഹസി

നീ യോണിയാണ്, ഞാൻ വിത്താണ്; എങ്ങനെ മഹേശ്വരൻ വിത്ത് വഹിക്കുന്നവനാകുന്നു? ഈ സൂക്ഷ്മമായ, അവ്യക്തമായ സംശയം നീ തീർക്കണം.

ജ്ഞാത്വാ ച വിവിധോത്പത്തിം ബ്രഹ്മണോ ലോകതന്ത്രിണഃ ഇമം പരമസാദൃശ്യം പ്രശ്നമ് അഭ്യവദദ്ധരിഃ

ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിവിധ ഉത്ഭവങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി, ഹരി ഈ പരമമായ സാമ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

അസ്മാന്മഹത്തരം ഭൂതം ഗുഹ്യമന്യന്ന വിദ്യതേ മഹതഃ പരമം ധാമ ശിവമ് അധ്യാത്മിനാം പദമ്

ഇതിൽ വലിയതോ രഹസ്യമായതോ മറ്റൊന്നുമില്ല; മഹത്തായവരുടെ പരമധാമവും, ആത്മനിഷ്ഠരായവരുടെ ശിവപദവിയും ഇതാണ്.

ദ്വിവിധം ചൈവമാത്മാനം പ്രവിഭജ്യ വ്യവസ്ഥിതഃ നിഷ്കലസ്തത്ര യോ ഽവ്യക്തഃ സകലശ് ച മഹേശ്വരഃ

ഇങ്ങനെ ആത്മാവ് രണ്ടായി വിഭജിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു; അവിടെ മഹേശ്വരൻ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത അവ്യക്തനായി, ഭാഗങ്ങളോടുകൂടിയ വ്യക്തനായി ഇരുവരുമാണ്.

യസ്യ മായാവിധിജ്ഞസ്യ അഗമ്യഗഹനസ്യ ച പുരാ ലിങ്ഗോദ്ഭവം ബീജം പ്രഥമം ത്വാദിസര്ഗികമ്

മായയുടെ നിയമങ്ങൾ അറിയുന്നവനും, comprehension ചെയ്യാൻ അസാധ്യനുമായവനും, ആദിയിൽ നിന്നു നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ലിംഗത്തിന്റെ ആദ്യവിത്ത് ഉദിച്ചു.

മമ യോനൌ സമായുക്തം തദ്ബീജം കാലപര്യയാത് ഹിരണ്മയമകൂപാരേ യോന്യാമണ്ഡമജായത

ആ വിത്ത് എന്റെ യോണിയുമായി ചേർന്ന്, കാലക്രമത്തിൽ, യോണിയിൽ സ്വർണ്ണമണ്ഡം ജനിച്ചു.

ശതാനി ദശ വര്ഷാണാമ് അണ്ഡമ് അപ്സു പ്രതിഷ്ഠിതമ് അന്തേ വര്ഷസഹസ്രസ്യ വായുനാ തദ്ദ്വിധാ കൃതമ്

പതിനൂറു വർഷങ്ങൾ ആ മണ്ടം വെള്ളത്തിൽ നിലനിന്നു; ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കാറ്റ് അതിനെ രണ്ടായി പിരിച്ചു.

കപാലമേകം ദ്യൌര്ജജ്ഞേ കപാലമപരം ക്ഷിതിഃ ഉല്ബം തസ്യ മഹോത്സേധോ യോ ഽസൌ കനകപര്വതഃ

ഒരു കപ്പാലം ആകാശമായി, മറ്റൊന്ന് ഭൂമിയായി; അതിന്റെ കട്ടിയുള്ള പുറംചർമ്മം, ഉയരത്തിൽ വലിയതും, ആ സ്വർണ്ണപർവ്വതമാണ്.

തതശ് ച പ്രതിസംധ്യാത്മാ ദേവദേവോ വരഃ പ്രഭുഃ ഹിരണ്യഗര്ഭോ ഭഗവാംസ് ത്വ് അഭിജജ്ഞേ ചതുര്മുഖഃ

അങ്ങനെ ആ സംയോജനത്തിൽ നിന്ന് ദേവന്മാരുടെ ദൈവമായ പരമേശ്വരൻ, ഹിരണ്യഗർഭൻ എന്ന അനുഗ്രഹീതൻ, നാലു മുഖങ്ങളോടുകൂടി ജനിച്ചു.

ആ താരാര്കേന്ദുനക്ഷത്രം ശൂന്യം ലോകമവേക്ഷ്യ ച കോ ഽഹമിത്യപി ച ധ്യാതേ കുമാരാസ്തേ ഽഭവംസ്തദാ

നക്ഷത്രങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ എന്നിവയോടെല്ലാം ലോകം ശൂന്യമാണെന്ന് കണ്ടു, 'ഞാൻ ആരാണ്?' എന്ന് ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, കുമാരന്മാരേ, അപ്പോൾ ഞാൻ ഉദിച്ചു.

പ്രിയദര്ശനാസ്തു യതയോ യതീനാം പൂര്വജാസ് തവ ഭൂയോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ തത ഏവാത്മജാസ്തവ

നിന്റെ മുതിർന്ന സഹോദരന്മാരായ മനോഹരരൂപികളായ യതികൾ, മറ്റൊരു ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അതേ സ്രോതസ്സിൽ നിന്നു നിന്റെ പുത്രന്മാരായി ജനിച്ചു.

ഭുവനാനലസംകാശാഃ പദ്മപത്രായതേക്ഷണാഃ ശ്രീമാന്സനത്കുമാരശ് ച ഋഭുശ്ചൈവോര്ധ്വരേതസൌ

ലോകങ്ങളിൽ അഗ്നിപോലുള്ള പ്രകാശം, താമരയിലുപോലെയുള്ള നീണ്ട കണ്ണുകൾ, മഹത്വമുള്ള സനത്കുമാരനും ഋഭുവും, ഇരുവരും ഉർദ്ധ്വരേതസ്സും ആയിരുന്നു.

സനകഃ സനാതനശ്ചൈവ തഥൈവ ച സനന്ദനഃ ഉത്പന്നാഃ സമകാലം തേ ബുദ്ധ്യാതീന്ദ്രിയദര്ശനാഃ

സനകൻ, സനാതനൻ, അതുപോലെ തന്നെ സനന്ദനൻ—ഇവരെല്ലാവരും ഒരേ സമയത്ത്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറം ബുദ്ധിയുള്ളവരായി ജനിച്ചു.

ഉത്പന്നാഃ പ്രതിഭാത്മാനോ ജഗതാം സ്ഥിതിഹേതവഃ നാരപ്സ്യന്തേ ച കര്മാണി താപത്രയവിവര്ജിതാഃ

പ്രതിഭയുള്ള ആത്മാക്കളായി, ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പിന് കാരണങ്ങളായി, അവർ പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നില്ല; താപത്രയങ്ങളില്ലാത്തവരാണ്.

അല്പസൌഖ്യം ബഹുക്ലേശം ജരാശോകസമന്വിതമ് ജീവനം മരണം ചൈവ സംഭവശ് ച പുനഃ പുനഃ

ജീവിതവും മരണവും, വീണ്ടും വീണ്ടും ജനനവും, അല്പം സന്തോഷം, അധികം ദു:ഖം, വയസ്സായിരിക്കുക, ദു:ഖം എന്നിവയോടുകൂടിയവയാണ്.

അല്പഭൂതം സുഖം സ്വര്ഗേ ദുഃഖാനി നരകേ തഥാ വിദിത്വാ ചാഗമം സര്വമ് അവശ്യം ഭവിതവ്യതാമ്

സ്വർഗത്തിൽ സന്തോഷം വളരെ കുറവാണ്, നരകത്തിൽ ദു:ഖങ്ങൾ ഉണ്ട്; ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കി, എല്ലാം നിർബന്ധമായിവരുമെന്ന് അറിയണം.

ഋഭും സനത്കുമാരം ച ദൃഷ്ട്വാ തവ വശേ സ്ഥിതൌ ത്രയസ്തു ത്രീന് ഗുണാന് ഹിത്വാ ചാത്മജാഃ സനകാദയഃ

ഋഭുവിനെയും സനത്കുമാരനെയും നിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ കാണുമ്പോൾ, നിന്റെ മൂന്നു പുത്രന്മാരായ സനകനും മറ്റുള്ളവരും മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു.

വവര്തേന തു ജ്ഞാനേന പ്രവൃത്താസ്തേ മഹൌജസഃ തതസ്തേഷു പ്രവൃത്തേഷു സനകാദിഷു വൈ ത്രിഷു

അവരൊക്കെയും മഹാശക്തിയോടെ ജ്ഞാനമാർഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അങ്ങനെ സനകനും മറ്റുള്ളവരും ആ മൂവരിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

ഭവിഷ്യസി വിമൂഢസ്ത്വം മായയാ ശങ്കരസ്യ തു ഏവം കല്പേ തു വൈവൃത്തേ സംജ്ഞാ നശ്യതി തേ ഽനഘ

ശങ്കരന്റെ മായയാൽ നീ മോഹിതനാകും; അങ്ങനെ, ഈ കല്പം മാറുമ്പോൾ, പാപരഹിതനേ, നിന്റെ ബോധം നഷ്ടപ്പെടും.

കല്പേ ശേഷാണി ഭൂതാനി സൂക്ഷ്മാണി പാര്ഥിവാനി ച സര്വേഷാം ഹ്യൈശ്വരീ മായാ ജാഗൃതിഃ സമുദാഹൃതാ

കല്പാന്തത്തിൽ ശേഷിക്കുന്ന സങ്കല്പങ്ങളും ഭൂതങ്ങളും സൂക്ഷ്മമായതും ഭൂമിയിലേതും, എല്ലാം ദൈവമായയാൽ ഉണരുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.