ലിങ്ഗപുരാണമ്

സദ്ഭാവവചനം ബ്രൂഹി പദ്മാദവതര പ്രഭോ സ ത്വം ച നോ മഹായോഗീ ത്വമീഡ്യഃ പ്രണവാത്മകഃ

'സത്യസന്ധമായ വാക്കുകൾ പറയൂ, പ്രഭുവേ, താമരയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങൂ. നീ ഞങ്ങളുടെ മഹായോഗിയും, പുകഴ്ത്തപ്പെടേണ്ടവനും, പ്രണവത്തിന്റെ സ്വരൂപവുമാണ്.'

അദ്യപ്രഭൃതി സര്വേശഃ ശ്വേതോഷ്ണീഷവിഭൂഷിതഃ പദ്മയോനിരിതി ഹ്യേവം ഖ്യാതോ നാമ്നാ ഭവിഷ്യസി

ഇന്ന് മുതൽ, എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നവനേ, വെള്ളയുടുത്ത തലയണിയോടെ, 'പദ്മയോനി' എന്ന പേരിൽ നീ പ്രശസ്തനാകും.

പുത്രോ മേ ത്വം ഭവ ബ്രഹ്മന് സപ്തലോകാധിപഃ പ്രഭോ തതഃ സ ഭഗവാന്ദേവോ വരം ദത്ത്വാ കിരീടിനേ

'നീ എന്റെ മകനാകൂ, ബ്രഹ്മനേ, ഏഴു ലോകങ്ങളുടെയും അധിപനേ.' അതിനുശേഷം, കിരീടധാരിക്ക് വരം നൽകി, ആ മഹാത്മാവായ ദേവൻ—

ഏവം ഭവതു ചേത്യുക്ത്വാ പ്രീതാത്മാ ഗതമത്സരഃ പ്രത്യാസന്നമ് അഥായാന്തം ബാലാര്കാഭം മഹാനനമ്

'അങ്ങനെ തന്നെ നടക്കട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, സന്തോഷവും അസൂയയില്ലാത്ത മനസ്സോടും കൂടി, അടുത്തേക്ക് വരുന്ന, ഉദയസൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള മുഖം ഉള്ളവനെ കണ്ടു.

ഭവമത്യദ്ഭുതം ദൃഷ്ട്വാ നാരായണമഥാബ്രവീത് അപ്രമേയോ മഹാവക്ത്രോ ദംഷ്ട്രീ ധ്വസ്തശിരോരുഹഃ

അത് അത്ഭുതകരമായ രൂപം കണ്ടു, നാരായണൻ പറഞ്ഞു: 'അളവറ്റവനും, വലിയ വായും, കുരിശ്ശുള്ളവനും, തലയിൽ രോമം ഇല്ലാതവനും—'

ദശബാഹുസ്ത്രിശൂലാങ്കോ നയനൈര്വിശ്വതഃ സ്ഥിതഃ ലോകപ്രഭുഃ സ്വയം സാക്ഷാദ് വികൃതോ മുഞ്ജമേഖലീ

പത്ത് കൈകളും, ത്രിശൂലത്തിന്റെ അടയാളവും, എല്ലായിടത്തും കണ്ണുകളുമായി നിലകൊള്ളുന്ന, ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭുവായ സ്വയം പ്രത്യക്ഷനായ, വിചിത്രമായ രൂപവും മുന്ജ് ദാരമുള്ള കെട്ടിയും—

മേണ്ഢ്രേണോര്ധ്വേന മഹതാ നര്ദമാനോ ഽതിഭൈരവമ് കഃ ഖല്വേഷ പുമാന് വിഷ്ണോ തേജോരാശിര് മഹാദ്യുതിഃ

വലിയ ഉരുണ്ട ലിംഗം ഉയർത്തി, അതീവ ഭയാനകമായി ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന, ആരാണ് ഈ പുരുഷൻ, വിഷ്ണുവേ, പ്രകാശത്തിന്റെ സമാഹാരവും മഹാതേജസ്സുമുള്ളവൻ?

വ്യാപ്യ സര്വാ ദിശോ ദ്യാം ച ഇത ഏവാഭിവര്തതേ തേനൈവമുക്തോ ഭഗവാന് വിഷ്ണുര്ബ്രഹ്മാണമബ്രവീത്

എല്ലാ ദിക്കുകളും ആകാശവും നിറച്ച്, അവൻ അവിടെ നിന്ന് മുന്നോട്ട് വരുന്നു. അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു:

പദ്ഭ്യാം തലനിപാതേന യസ്യ വിക്രമതോ ഽര്ണവേ വേഗേന മഹതാകാശേ ഽപ്യുത്ഥിതാശ് ച ജലശയാഃ

അവൻ കാൽ വെച്ച് സമുദ്രത്തിൽ ചവിട്ടുമ്പോൾ, അതിന്റെ ജലം വലിയ വേഗത്തിൽ ആകാശത്തേക്കു പോലും ഉയരുന്നു.

സ്ഥൂലാദ്ഭിര് വിശ്വതോ ഽത്യര്ഥം സിച്യസേ പദ്മസംഭവ ഘ്രാണജേന ച വാതേന കമ്പ്യമാനം ത്വയാ സഹ

സ്ഥൂലമായ ഘടകങ്ങളിൽ നിന്നു നിന്നെ എല്ലാടും പുഷ്കളമായി ചിതറുന്നു, കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനേ; നിന്റെ കൂടെ, ഘ്രാണേന്ദ്രിയത്തിൽ നിന്നു ഉയരുന്ന കാറ്റ് അതിനെ അലയിക്കുന്നു.

ദോധൂയതേ മഹാപദ്മം സ്വച്ഛന്ദം മമ നാഭിജമ് സമാഗതോ ഭവാനീശോ ഹ്യ് അനാദിശ്ചാന്തകൃത്പ്രഭുഃ

എന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു സ്വതന്ത്രമായി ഉദിച്ച മഹാകമലം അലയുന്നു; ഭവാനീശ്വരൻ, ആദിയില്ലാത്തവനും അന്ത്യം വരുത്തുന്ന പ്രഭുവും, അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു.

ഭവാനഹം ച സ്തോത്രേണ ഉപതിഷ്ഠാവ ഗോധ്വജമ് തതഃ ക്രുദ്ധോ ഽമ്ബുജാഭാക്ഷം ബ്രഹ്മാ പ്രോവാച കേശവമ്

ഭവനും ഞാനും സ്തോത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് കാളയുടെ പതാകയുള്ളവനോടു സമീപിച്ചു; അപ്പോൾ കോപത്തോടെ കമലനയനനായ കേശവനോടു ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു.

ഭവാന്ന നൂനമാത്മാനം വേത്തി ലോകപ്രഭും വിഭുമ് ബ്രഹ്മാണം ലോകകര്താരം മാം ന വേത്സി സനാതനമ്

നീ തന്നെ, ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭുവായ വിശ്വവ്യാപിയായ ആത്മാവിനെ അറിയുന്നില്ല; ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശാശ്വതനായ എന്നെ ബ്രഹ്മാവിനെ നീ അറിയുന്നില്ല.

കോ ഹ്യസൌ ശങ്കരോ നാമ ആവയോര്വ്യതിരിച്യതേ തസ്യ തത്ക്രോധജം വാക്യം ശ്രുത്വാ ഹരിരഭാഷത

നമ്മളിൽ ഇരുവരിലും മേൽക്കൊള്ളുന്ന ശങ്കരൻ ആരാണ്? അങ്ങനെ കോപത്തിൽ നിന്നു ഉരുത്തിരിഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടു ഹരി പറഞ്ഞു.

മാ മൈവം വദ കല്യാണ പരിവാദം മഹാത്മനഃ മഹായോഗേന്ധനോ ധര്മോ ദുരാധര്ഷോ വരപ്രദഃ

നല്ലവളേ, ഇങ്ങനെ പറയരുത്; മഹാത്മാവിനെ അപമാനിക്കരുത്; മഹായോഗിയുടെ ആധിപത്യം ദുർജയവും, അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നവനും ആണ്.

ഹേതുരസ്യാഥ ജഗതഃ പുരാണപുരുഷോ ഽവ്യയഃ ബീജീ ഖല്വേഷ ബീജാനാം ജ്യോതിരേകഃ പ്രകാശതേ

ഈ ലോകത്തിന്റെ കാരണമാകുന്നത് അവനാണ്; അനാദിയായും അക്ഷയനായും ഉള്ള പുരുഷൻ; എല്ലാ വിത്തുകളുടെ വിത്തും പ്രകാശിക്കുന്ന ഏകപ്രഭയും അവനാണ്.

ബാലക്രീഡനകൈര്ദേവഃ ക്രീഡതേ ശങ്കരഃ സ്വയമ് പ്രധാനമവ്യയോ യോനിര് അവ്യക്തം പ്രകൃതിസ്തമഃ

ശങ്കരൻ സ്വയം ബാല്യത്തിൽ കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി കളിക്കുന്നു; അവൻ അക്ഷയനായ പ്രധാനതത്ത്വം, യോനി, അവ്യക്തം, പ്രകൃതിയുടെ ഇരുട്ട് എന്നിവയുമാണ്.

മമ ചൈതാനി നാമാനി നിത്യം പ്രസവധര്മിണഃ യഃ കഃ സ ഇതി ദുഃഖാര്തൈര് ദൃശ്യതേ യതിഭിഃ ശിവഃ

എന്റെ ഈ നാമങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും സൃഷ്ടിക്ക് കാരണമാകുന്നു; ആ ശിവൻ ആരാണെന്ന് ദു:ഖത്തിൽ ആയിരിയ്ക്കുന്ന യതികൾ കാണുന്നു.

ഏഷ ബീജീ ഭവാന്ബീജമ് അഹം യോനിഃ സനാതനഃ സ ഏവമുക്തോ വിശ്വാത്മാ ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുമപൃച്ഛത

അവൻ വിത്താണ്, നീ വിത്ത് വഹിക്കുന്നവൻ, ഞാൻ ശാശ്വതമായ യോണിയാണ്; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിനോട് ചോദിച്ചു.

ഭവാന് യോനിരഹം ബീജം കഥം ബീജീ മഹേശ്വരഃ ഏതന്മേ സൂക്ഷ്മമവ്യക്തം സംശയം ഛേത്തുമര്ഹസി

നീ യോണിയാണ്, ഞാൻ വിത്താണ്; എങ്ങനെ മഹേശ്വരൻ വിത്ത് വഹിക്കുന്നവനാകുന്നു? ഈ സൂക്ഷ്മമായ, അവ്യക്തമായ സംശയം നീ തീർക്കണം.

ജ്ഞാത്വാ ച വിവിധോത്പത്തിം ബ്രഹ്മണോ ലോകതന്ത്രിണഃ ഇമം പരമസാദൃശ്യം പ്രശ്നമ് അഭ്യവദദ്ധരിഃ

ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിവിധ ഉത്ഭവങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി, ഹരി ഈ പരമമായ സാമ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

അസ്മാന്മഹത്തരം ഭൂതം ഗുഹ്യമന്യന്ന വിദ്യതേ മഹതഃ പരമം ധാമ ശിവമ് അധ്യാത്മിനാം പദമ്

ഇതിൽ വലിയതോ രഹസ്യമായതോ മറ്റൊന്നുമില്ല; മഹത്തായവരുടെ പരമധാമവും, ആത്മനിഷ്ഠരായവരുടെ ശിവപദവിയും ഇതാണ്.

ദ്വിവിധം ചൈവമാത്മാനം പ്രവിഭജ്യ വ്യവസ്ഥിതഃ നിഷ്കലസ്തത്ര യോ ഽവ്യക്തഃ സകലശ് ച മഹേശ്വരഃ

ഇങ്ങനെ ആത്മാവ് രണ്ടായി വിഭജിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു; അവിടെ മഹേശ്വരൻ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത അവ്യക്തനായി, ഭാഗങ്ങളോടുകൂടിയ വ്യക്തനായി ഇരുവരുമാണ്.

യസ്യ മായാവിധിജ്ഞസ്യ അഗമ്യഗഹനസ്യ ച പുരാ ലിങ്ഗോദ്ഭവം ബീജം പ്രഥമം ത്വാദിസര്ഗികമ്

മായയുടെ നിയമങ്ങൾ അറിയുന്നവനും, comprehension ചെയ്യാൻ അസാധ്യനുമായവനും, ആദിയിൽ നിന്നു നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ലിംഗത്തിന്റെ ആദ്യവിത്ത് ഉദിച്ചു.

മമ യോനൌ സമായുക്തം തദ്ബീജം കാലപര്യയാത് ഹിരണ്മയമകൂപാരേ യോന്യാമണ്ഡമജായത

ആ വിത്ത് എന്റെ യോണിയുമായി ചേർന്ന്, കാലക്രമത്തിൽ, യോണിയിൽ സ്വർണ്ണമണ്ഡം ജനിച്ചു.

ശതാനി ദശ വര്ഷാണാമ് അണ്ഡമ് അപ്സു പ്രതിഷ്ഠിതമ് അന്തേ വര്ഷസഹസ്രസ്യ വായുനാ തദ്ദ്വിധാ കൃതമ്

പതിനൂറു വർഷങ്ങൾ ആ മണ്ടം വെള്ളത്തിൽ നിലനിന്നു; ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കാറ്റ് അതിനെ രണ്ടായി പിരിച്ചു.

കപാലമേകം ദ്യൌര്ജജ്ഞേ കപാലമപരം ക്ഷിതിഃ ഉല്ബം തസ്യ മഹോത്സേധോ യോ ഽസൌ കനകപര്വതഃ

ഒരു കപ്പാലം ആകാശമായി, മറ്റൊന്ന് ഭൂമിയായി; അതിന്റെ കട്ടിയുള്ള പുറംചർമ്മം, ഉയരത്തിൽ വലിയതും, ആ സ്വർണ്ണപർവ്വതമാണ്.

തതശ് ച പ്രതിസംധ്യാത്മാ ദേവദേവോ വരഃ പ്രഭുഃ ഹിരണ്യഗര്ഭോ ഭഗവാംസ് ത്വ് അഭിജജ്ഞേ ചതുര്മുഖഃ

അങ്ങനെ ആ സംയോജനത്തിൽ നിന്ന് ദേവന്മാരുടെ ദൈവമായ പരമേശ്വരൻ, ഹിരണ്യഗർഭൻ എന്ന അനുഗ്രഹീതൻ, നാലു മുഖങ്ങളോടുകൂടി ജനിച്ചു.

ആ താരാര്കേന്ദുനക്ഷത്രം ശൂന്യം ലോകമവേക്ഷ്യ ച കോ ഽഹമിത്യപി ച ധ്യാതേ കുമാരാസ്തേ ഽഭവംസ്തദാ

നക്ഷത്രങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ എന്നിവയോടെല്ലാം ലോകം ശൂന്യമാണെന്ന് കണ്ടു, 'ഞാൻ ആരാണ്?' എന്ന് ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, കുമാരന്മാരേ, അപ്പോൾ ഞാൻ ഉദിച്ചു.