ലിങ്ഗപുരാണമ്

തതോ വര്ഷസഹസ്രാത്തു ഉപാവൃത്തസ്യ മേ ഽനഘ ത്വയാ മത്സരഭാവേന മാം വശീകര്തുമിച്ഛതാ

അതിനുശേഷം, ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പാപരഹിതനായവാ, നീ എനിക്ക് മത്സരഭാവം കൊണ്ടു എന്നെ കീഴടക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് എന്നെ പിന്‍വലിച്ചു.'

ആശു ദ്വാരാണി സര്വാണി പിഹിതാനി സമന്തതഃ തതോ മയാ മഹാഭാഗ സംചിന്ത്യ സ്വേന തേജസാ

എല്ലാ വാതിലുകളും ഉടനടി എല്ലായിടത്തും അടച്ചു. അതിനുശേഷം, മഹാഭാഗവ, ഞാനെന്നിൽ നിന്നുള്ള ശക്തിയാൽ ആലോചിച്ചു.

ലബ്ധോ നാഭിപ്രദേശേന പദ്മസൂത്രാദ്വിനിര്ഗമഃ മാ ഭൂത്തേ മനസോ ഽല്പോ ഽപി വ്യാഘാതോ ഽയം കഥംചന

നാഭിയുടെ ഭാഗത്ത്, താമരയുടെ തണ്ടിലൂടെ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി. നിന്റെ മനസ്സിന് ഒറ്റത്തുള്ളി തടസ്സവും ഉണ്ടാകരുതെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

ഇത്യേഷാനുഗതിര്വിഷ്ണോ കാര്യാണാമ് ഔപസര്പിണീ യന്മയാനന്തരം കാര്യം ബ്രൂഹി കിം കരവാണ്യഹമ്

ഇങ്ങനെ, വിഷ്ണുവേ, ഇതാണ് ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള മാർഗം. ഇനി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് നീ പറയൂ.

തതഃ പരമമേയാത്മാ ഹിരണ്യകശിപോ രിപുഃ അനവദ്യാം പ്രിയാമിഷ്ടാം ശിവാം വാണീം പിതാമഹാത്

അതിനുശേഷം, അളവറ്റ ആത്മാവുള്ള ശത്രുവായ ഹിരണ്യകശിപു, പിതാമഹനിൽ നിന്ന് കുറ്റമില്ലാത്ത, പ്രിയപ്പെട്ട, ശുഭമായ ഒരു വരം നേടി.

ശ്രുത്വാ വിഗതമാത്സര്യം വാക്യമസ്മൈ ദദൌ ഹരിഃ ന ഹ്യേവമീദൃശം കാര്യം മയാധ്യവസിതം തവ

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, അസൂയയില്ലാതെ ഹരി അവന് വരം നൽകി. ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യം നിനക്കായി തീരുമാനിച്ചിരുന്നില്ല.

ത്വാം ബോധയിതുകാമേന ക്രീഡാപൂര്വം യദൃച്ഛയാ ആശു ദ്വാരാണി സര്വാണി ഘാടിതാനി മയാത്മനഃ

നിനക്കു ബോധം നൽകാൻ, കളിയോടെ, യാദൃശ്ചികമായി, ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ വാതിലുകളും ഉടനടി അടച്ചു.

ന തേ ഽന്യഥാവഗന്തവ്യം മാന്യഃ പൂജ്യശ് ച മേ ഭവാന് സര്വം മര്ഷയ കല്യാണ യന്മയാപകൃതം തവ

നീ വേറേതായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതില്ല. നീ എനിക്ക് ആദരിക്കപ്പെടുന്നവനും ആരാധ്യനുമാണ്. ഞാൻ നിനക്കു ചെയ്തതെന്തും ക്ഷമിക്കണം, കനിവുള്ളവളേ.

അസ്മാന് മയോഹ്യമാനസ്ത്വം പദ്മാദവതര പ്രഭോ നാഹം ഭവന്തം ശക്നോമി സോഢും തേജോമയം ഗുരുമ്

നീ എന്നെ ആദരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, പ്രഭുവേ, താമരയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിക്കൊൾ. പ്രകാശപൂർണ്ണനും ഗുരുവുമായ നിന്നെ ഞാൻ സഹിക്കാനാവുന്നില്ല.

സ ഹോവാച വരം ബ്രൂഹി പദ്മാദവതര പ്രഭോ പുത്രോ ഭവ മമാരിഘ്ന മുദം പ്രാപ്സ്യസി ശോഭനാമ്

അവൻ പറഞ്ഞു: 'വരമൊന്ന് ചോദിക്കൂ, പ്രഭുവേ, താമരയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങൂ. ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, നീ എന്റെ മകനാകൂ, അതിനാൽ നീ വലിയ സന്തോഷം നേടും.'

സദ്ഭാവവചനം ബ്രൂഹി പദ്മാദവതര പ്രഭോ സ ത്വം ച നോ മഹായോഗീ ത്വമീഡ്യഃ പ്രണവാത്മകഃ

'സത്യസന്ധമായ വാക്കുകൾ പറയൂ, പ്രഭുവേ, താമരയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങൂ. നീ ഞങ്ങളുടെ മഹായോഗിയും, പുകഴ്ത്തപ്പെടേണ്ടവനും, പ്രണവത്തിന്റെ സ്വരൂപവുമാണ്.'

അദ്യപ്രഭൃതി സര്വേശഃ ശ്വേതോഷ്ണീഷവിഭൂഷിതഃ പദ്മയോനിരിതി ഹ്യേവം ഖ്യാതോ നാമ്നാ ഭവിഷ്യസി

ഇന്ന് മുതൽ, എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നവനേ, വെള്ളയുടുത്ത തലയണിയോടെ, 'പദ്മയോനി' എന്ന പേരിൽ നീ പ്രശസ്തനാകും.

പുത്രോ മേ ത്വം ഭവ ബ്രഹ്മന് സപ്തലോകാധിപഃ പ്രഭോ തതഃ സ ഭഗവാന്ദേവോ വരം ദത്ത്വാ കിരീടിനേ

'നീ എന്റെ മകനാകൂ, ബ്രഹ്മനേ, ഏഴു ലോകങ്ങളുടെയും അധിപനേ.' അതിനുശേഷം, കിരീടധാരിക്ക് വരം നൽകി, ആ മഹാത്മാവായ ദേവൻ—

ഏവം ഭവതു ചേത്യുക്ത്വാ പ്രീതാത്മാ ഗതമത്സരഃ പ്രത്യാസന്നമ് അഥായാന്തം ബാലാര്കാഭം മഹാനനമ്

'അങ്ങനെ തന്നെ നടക്കട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, സന്തോഷവും അസൂയയില്ലാത്ത മനസ്സോടും കൂടി, അടുത്തേക്ക് വരുന്ന, ഉദയസൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള മുഖം ഉള്ളവനെ കണ്ടു.

ഭവമത്യദ്ഭുതം ദൃഷ്ട്വാ നാരായണമഥാബ്രവീത് അപ്രമേയോ മഹാവക്ത്രോ ദംഷ്ട്രീ ധ്വസ്തശിരോരുഹഃ

അത് അത്ഭുതകരമായ രൂപം കണ്ടു, നാരായണൻ പറഞ്ഞു: 'അളവറ്റവനും, വലിയ വായും, കുരിശ്ശുള്ളവനും, തലയിൽ രോമം ഇല്ലാതവനും—'

ദശബാഹുസ്ത്രിശൂലാങ്കോ നയനൈര്വിശ്വതഃ സ്ഥിതഃ ലോകപ്രഭുഃ സ്വയം സാക്ഷാദ് വികൃതോ മുഞ്ജമേഖലീ

പത്ത് കൈകളും, ത്രിശൂലത്തിന്റെ അടയാളവും, എല്ലായിടത്തും കണ്ണുകളുമായി നിലകൊള്ളുന്ന, ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭുവായ സ്വയം പ്രത്യക്ഷനായ, വിചിത്രമായ രൂപവും മുന്ജ് ദാരമുള്ള കെട്ടിയും—

മേണ്ഢ്രേണോര്ധ്വേന മഹതാ നര്ദമാനോ ഽതിഭൈരവമ് കഃ ഖല്വേഷ പുമാന് വിഷ്ണോ തേജോരാശിര് മഹാദ്യുതിഃ

വലിയ ഉരുണ്ട ലിംഗം ഉയർത്തി, അതീവ ഭയാനകമായി ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന, ആരാണ് ഈ പുരുഷൻ, വിഷ്ണുവേ, പ്രകാശത്തിന്റെ സമാഹാരവും മഹാതേജസ്സുമുള്ളവൻ?

വ്യാപ്യ സര്വാ ദിശോ ദ്യാം ച ഇത ഏവാഭിവര്തതേ തേനൈവമുക്തോ ഭഗവാന് വിഷ്ണുര്ബ്രഹ്മാണമബ്രവീത്

എല്ലാ ദിക്കുകളും ആകാശവും നിറച്ച്, അവൻ അവിടെ നിന്ന് മുന്നോട്ട് വരുന്നു. അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു:

പദ്ഭ്യാം തലനിപാതേന യസ്യ വിക്രമതോ ഽര്ണവേ വേഗേന മഹതാകാശേ ഽപ്യുത്ഥിതാശ് ച ജലശയാഃ

അവൻ കാൽ വെച്ച് സമുദ്രത്തിൽ ചവിട്ടുമ്പോൾ, അതിന്റെ ജലം വലിയ വേഗത്തിൽ ആകാശത്തേക്കു പോലും ഉയരുന്നു.

സ്ഥൂലാദ്ഭിര് വിശ്വതോ ഽത്യര്ഥം സിച്യസേ പദ്മസംഭവ ഘ്രാണജേന ച വാതേന കമ്പ്യമാനം ത്വയാ സഹ

സ്ഥൂലമായ ഘടകങ്ങളിൽ നിന്നു നിന്നെ എല്ലാടും പുഷ്കളമായി ചിതറുന്നു, കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനേ; നിന്റെ കൂടെ, ഘ്രാണേന്ദ്രിയത്തിൽ നിന്നു ഉയരുന്ന കാറ്റ് അതിനെ അലയിക്കുന്നു.

ദോധൂയതേ മഹാപദ്മം സ്വച്ഛന്ദം മമ നാഭിജമ് സമാഗതോ ഭവാനീശോ ഹ്യ് അനാദിശ്ചാന്തകൃത്പ്രഭുഃ

എന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു സ്വതന്ത്രമായി ഉദിച്ച മഹാകമലം അലയുന്നു; ഭവാനീശ്വരൻ, ആദിയില്ലാത്തവനും അന്ത്യം വരുത്തുന്ന പ്രഭുവും, അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു.

ഭവാനഹം ച സ്തോത്രേണ ഉപതിഷ്ഠാവ ഗോധ്വജമ് തതഃ ക്രുദ്ധോ ഽമ്ബുജാഭാക്ഷം ബ്രഹ്മാ പ്രോവാച കേശവമ്

ഭവനും ഞാനും സ്തോത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് കാളയുടെ പതാകയുള്ളവനോടു സമീപിച്ചു; അപ്പോൾ കോപത്തോടെ കമലനയനനായ കേശവനോടു ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു.

ഭവാന്ന നൂനമാത്മാനം വേത്തി ലോകപ്രഭും വിഭുമ് ബ്രഹ്മാണം ലോകകര്താരം മാം ന വേത്സി സനാതനമ്

നീ തന്നെ, ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭുവായ വിശ്വവ്യാപിയായ ആത്മാവിനെ അറിയുന്നില്ല; ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശാശ്വതനായ എന്നെ ബ്രഹ്മാവിനെ നീ അറിയുന്നില്ല.

കോ ഹ്യസൌ ശങ്കരോ നാമ ആവയോര്വ്യതിരിച്യതേ തസ്യ തത്ക്രോധജം വാക്യം ശ്രുത്വാ ഹരിരഭാഷത

നമ്മളിൽ ഇരുവരിലും മേൽക്കൊള്ളുന്ന ശങ്കരൻ ആരാണ്? അങ്ങനെ കോപത്തിൽ നിന്നു ഉരുത്തിരിഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടു ഹരി പറഞ്ഞു.

മാ മൈവം വദ കല്യാണ പരിവാദം മഹാത്മനഃ മഹായോഗേന്ധനോ ധര്മോ ദുരാധര്ഷോ വരപ്രദഃ

നല്ലവളേ, ഇങ്ങനെ പറയരുത്; മഹാത്മാവിനെ അപമാനിക്കരുത്; മഹായോഗിയുടെ ആധിപത്യം ദുർജയവും, അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നവനും ആണ്.

ഹേതുരസ്യാഥ ജഗതഃ പുരാണപുരുഷോ ഽവ്യയഃ ബീജീ ഖല്വേഷ ബീജാനാം ജ്യോതിരേകഃ പ്രകാശതേ

ഈ ലോകത്തിന്റെ കാരണമാകുന്നത് അവനാണ്; അനാദിയായും അക്ഷയനായും ഉള്ള പുരുഷൻ; എല്ലാ വിത്തുകളുടെ വിത്തും പ്രകാശിക്കുന്ന ഏകപ്രഭയും അവനാണ്.

ബാലക്രീഡനകൈര്ദേവഃ ക്രീഡതേ ശങ്കരഃ സ്വയമ് പ്രധാനമവ്യയോ യോനിര് അവ്യക്തം പ്രകൃതിസ്തമഃ

ശങ്കരൻ സ്വയം ബാല്യത്തിൽ കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി കളിക്കുന്നു; അവൻ അക്ഷയനായ പ്രധാനതത്ത്വം, യോനി, അവ്യക്തം, പ്രകൃതിയുടെ ഇരുട്ട് എന്നിവയുമാണ്.

മമ ചൈതാനി നാമാനി നിത്യം പ്രസവധര്മിണഃ യഃ കഃ സ ഇതി ദുഃഖാര്തൈര് ദൃശ്യതേ യതിഭിഃ ശിവഃ

എന്റെ ഈ നാമങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും സൃഷ്ടിക്ക് കാരണമാകുന്നു; ആ ശിവൻ ആരാണെന്ന് ദു:ഖത്തിൽ ആയിരിയ്ക്കുന്ന യതികൾ കാണുന്നു.

ഏഷ ബീജീ ഭവാന്ബീജമ് അഹം യോനിഃ സനാതനഃ സ ഏവമുക്തോ വിശ്വാത്മാ ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുമപൃച്ഛത

അവൻ വിത്താണ്, നീ വിത്ത് വഹിക്കുന്നവൻ, ഞാൻ ശാശ്വതമായ യോണിയാണ്; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിനോട് ചോദിച്ചു.