ലിങ്ഗപുരാണമ്

കിമപ്യചിന്ത്യം യോഗാത്മാ യോഗമാസ്ഥായ യോഗവിത് ഫണാസഹസ്രകലിതം തമപ്രതിമവര്ചസമ്

അവൻ യോഗശക്തിയാൽ, ആലോചനയ്ക്ക് അതീതമായ ശക്തിയോടെ, ആയിരം പാമ്പിന്റെ തലകൾ അലങ്കാരമായ, ഉപമയില്ലാത്ത തേജസ്സോടെ പ്രകാശിച്ചു.

മഹാഭോഗപതേര്ഭോഗം സാധ്വാസ്തീര്യ മഹോച്ഛ്രയമ് തസ്മിന്മഹതി പര്യങ്കേ ശേതേ ചൈകാര്ണവേ പ്രഭുഃ

മഹാനാഗരാജാവിന്റെ പിണ്ഡം മനോഹരമായ ഒരു പന്തലായി വിരിച്ചു, ആ മഹാസമുദ്രത്തിൽ വലിയ ഒരു പന്തലിൽ ആ പ്രഭു വിശ്രമിച്ചു.

ഏവം തത്ര ശയാനേന വിഷ്ണുനാ പ്രഭവിഷ്ണുനാ ആത്മാരാമേണ ക്രീഡാര്ഥം ലീലയാക്ലിഷ്ടകര്മണാ

അങ്ങനെ അവിടെ വിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മഹാവിശ്ണു, സ്വയം ആനന്ദിച്ചുകൊണ്ട്, ലീലയായി, യാതൊരു പ്രയത്നവുമില്ലാതെ കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തു.

ശതയോജനവിസ്തീര്ണം തരുണാദിത്യസന്നിഭമ് വജ്രദണ്ഡം മഹോത്സേധം നാഭ്യാം സൃഷ്ടം തു പുഷ്കരമ്

അവന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന്, നൂറു യോജന വീതിയുള്ള, പുതുമയുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള, വജ്രംപോലുള്ള ദണ്ഡം, വലിയ ഉയരമുള്ള ഒരു താമര ഉദിച്ചു.

തസ്യൈവം ക്രീഡമാനസ്യ സമീപം ദേവമീഢുഷഃ ഹേമഗര്ഭാണ്ഡജോ ബ്രഹ്മാ രുക്മവര്ണോ ഹ്യതീന്ദ്രിയഃ

അങ്ങനെ ആ ദൈവം ലീലയായി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ അടുത്ത് സ്വർണ്ണത്തിൽ ജനിച്ച, സ്വർണ്ണവർണ്ണം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതനായ ബ്രഹ്മാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ചതുര്വക്ത്രോ വിശാലാക്ഷഃ സമാഗമ്യ യദൃച്ഛയാ ശ്രിയാ യുക്തേന ദിവ്യേന സുശുഭേന സുഗന്ധിനാ

നാലുമുഖങ്ങളുമായി, വിശാലമായ കണ്ണുകളോടെ, ദൈവികമായ ആകർഷകവും സുഗന്ധമുള്ള ഭാവത്തോടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി അങ്ങ് എത്തി.

ക്രീഡമാനം ച പദ്മേന ദൃഷ്ട്വാ ബ്രഹ്മാ ശുഭേക്ഷണമ് സവിസ്മയമഥാഗമ്യ സൌമ്യസമ്പന്നയാ ഗിരാ

കൈയിൽ താമരയുമായി കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന, ശുഭദർശനനായ ബ്രഹ്മാവിനെ കണ്ടു, അത്ഭുതത്തോടെ സമീപിച്ച് സൌമ്യമായ വാക്കുകളിൽ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.

പ്രോവാച കോ ഭവാഞ്ഛേതേ ഹ്യ് ആശ്രിതോ മധ്യമമ്ഭസാമ് അഥ തസ്യാച്യുതഃ ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മണസ്തു ശുഭം വചഃ

അവൻ ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്, ജലത്തിന്റെ നടുവിൽ ആശ്രയം പിടിച്ചിരിക്കുന്നവനേ?' അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ ശുഭവാക്യം കേട്ടു അച്യുതൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഉദതിഷ്ഠത പര്യങ്കാദ് വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനഃ പ്രത്യുവാചോത്തരം ചൈവ കല്പേ കല്പേ പ്രതിശ്രയഃ

അവൻ തന്റെ പന്തിയിൽ നിന്ന് അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ എഴുന്നേറ്റ്, 'പ്രതിയുള്ള ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും ഞാൻ തന്നെ എല്ലാവർക്കും ആശ്രയമാണ്,' എന്നു പറഞ്ഞു.

കര്തവ്യം ച കൃതം ചൈവ ക്രിയതേ യച്ച കിംചന ദ്യൌരന്തരിക്ഷം ഭൂശ്ചൈവ പരം പദമഹം ഭുവഃ

'ചെയ്യേണ്ടതും, ചെയ്തതും, ചെയ്യപ്പെടുന്നതും എല്ലാം, ആകാശവും അന്തരീക്ഷവും ഭൂമിയും — ഇവയെല്ലാം കടന്നുള്ള പരമപദം ഞാനാണ്.'

തമേവമുക്ത്വാ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ പുനരഥാബ്രവീത് കസ്ത്വം ഖലു സമായാതഃ സമീപം ഭഗവാന്കുതഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, മഹാവിഷ്ണു വീണ്ടും ചോദിച്ചു: 'ഭഗവാനേ, നീ ആരാണ്, എവിടുനിന്നാണ് ഇവിടെ എത്തിയതെന്ന് ദയവായി പറയൂ.'

ക്വ വാ ഭൂയശ് ച ഗന്തവ്യം കശ് ച വാ തേ പ്രതിശ്രയഃ കോ ഭവാന് വിശ്വമൂര്തിര്വൈ കര്തവ്യം കിം ച തേ മയാ

'നീ വീണ്ടും എവിടേക്കാണ് പോകാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? നിന്റെ ആശ്രയം എന്താണ്? നീ ആരാണ്, ഈ വിശ്വരൂപിയായവനേ? ഞാൻ നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം?'

ഏവം ബ്രുവന്തം വൈകുണ്ഠം പ്രത്യുവാച പിതാമഹഃ മായയാ മോഹിതഃ ശംഭോര് അവിജ്ഞായ ജനാര്ദനമ്

ഇങ്ങനെ വൈകുണ്ഠൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ശംഭുവിന്റെ മായയിൽ മയങ്ങിയ പിതാമഹൻ ജനാർദ്ദനനെ തിരിച്ചറിയാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

മായയാ മോഹിതം ദേവമ് അവിജ്ഞാതം മഹാത്മനഃ യഥാ ഭവാംസ്തഥൈവാഹമ് ആദികര്താ പ്രജാപതിഃ

മായയിൽ മയങ്ങിയ ദേവൻ ആ മഹാത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയാതെ, 'നീ എങ്ങിനെയോ അതുപോലെ ഞാനും ആദികർത്താവും പ്രജാപതിയും ആകുന്നു,' എന്നു പറഞ്ഞു.

സവിസ്മയം വചഃ ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മണോ ലോകതന്ത്രിണഃ അനുജ്ഞാതശ് ച തേ നാഥ വൈകുണ്ഠോ വിശ്വസംഭവഃ

ലോകങ്ങളുടെ നിയന്ത്രകനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ട വൈകുണ്ഠൻ, വിശ്വത്തിന്റെ ഉത്ഭവമായവൻ, സമ്മതം അറിയിച്ചു.

കൌതൂഹലാന്മഹായോഗീ പ്രവിഷ്ടോ ബ്രഹ്മണോ മുഖമ് ഇമാനഷ്ടാദശ ദ്വീപാന് സസമുദ്രാന് സപര്വതാന്

കൗതുകത്തോടെ മഹായോഗി ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിലൂടെ അകത്ത് കടന്നു, ഈ പതിനെട്ട് ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും പർവതങ്ങളുമായി ചേർന്ന്.

പ്രവിശ്യ സുമഹാതേജാശ് ചാതുര്വര്ണ്യസമാകുലാന് ബ്രഹ്മണസ്തമ്ഭപര്യന്തം സപ്തലോകാന് സനാതനാന്

വലിയ തേജസ്സോടെ അകത്ത് കടന്ന്, നാലു വർണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ലോകങ്ങളും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാമ്പിന്റെ അറ്റംവരെ ഏഴു ശാശ്വത ലോകങ്ങളും കണ്ടു.

ബ്രഹ്മണസ്തൂദരേ ദൃഷ്ട്വാ സര്വാന്വിഷ്ണുര്മഹാഭുജഃ അഹോ ഽസ്യ തപസോ വീര്യമ് ഇത്യുക്ത്വാ ച പുനഃ പുനഃ

ബ്രഹ്മാവിന്റെ വയറ്റിനകത്ത്, മഹാബാഹുവായ വിഷ്ണു എല്ലാം കണ്ടു, വീണ്ടും വീണ്ടും 'അവന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി അത്ഭുതകരമാണ്' എന്നു പറഞ്ഞു.

അടിത്വാ വിവിധാംല്ലോകാന് വിഷ്ണുര്നാനാവിധാശ്രയാന് തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ നാന്തം ഹി ദദൃശേ യദാ

വിവിധ ലോകങ്ങളിലും പലവിധ ആശ്രയങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ച്, ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും വിഷ്ണു അതിന്റെ അറ്റം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

തദാസ്യ വക്ത്രാന്നിഷ്ക്രമ്യ പന്നഗേന്ദ്രനികേതനഃ നാരായണോ ജഗദ്ധാതാ പിതാമഹമഥാബ്രവീത്

അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിലൂടെ പുറത്തു വന്ന, സർപ്പരാജാവിന്റെ വാസസ്ഥലമായ നാരായണൻ, ലോകത്തെ നിലനിർത്തുന്നവൻ, പിതാമഹനോട് പറഞ്ഞു.

ഭഗവാനാദിരങ്കശ് ച മധ്യം കാലോ ദിശോ നഭഃ നാഹമന്തം പ്രപശ്യാമി ഉദരസ്യ തവാനഘ

'ഭഗവാനേ, നീയാണ് ആദിയും ആസനവും മദ്ധ്യവും കാലവും ദിശകളും ആകാശവും. അകലേ, നിന്റെ വയറ്റിന്റെ അറ്റം ഞാൻ കാണുന്നില്ല.'

ഏവമുക്ത്വാബ്രവീദ്ഭൂയഃ പിതാമഹമിദം ഹരിഃ ഭഗവാനേവമേവാഹം ശാശ്വതം ഹി മമോദരമ്

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ഹരി വീണ്ടും പിതാമഹനോട് പറഞ്ഞു: 'ഭഗവാനേ, അതുപോലെ തന്നെയാണ് എന്റെ വയറും — ശാശ്വതം.'

പ്രവിശ്യ ലോകാന് പശ്യൈതാന് അനൌപമ്യാന്സുരോത്തമ തതഃ പ്രാഹ്ലാദിനീം വാണീം ശ്രുത്വാ തസ്യാഭിനന്ദ്യ ച

'ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അകത്തു കടന്ന് ഈ ഉപമയില്ലാത്ത ലോകങ്ങൾ കാണൂ.' അപ്പോൾ അവന്റെ ആനന്ദകരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് സന്തോഷിച്ചു.

ശ്രീപതേരുദരം ഭൂയഃ പ്രവിവേശ പിതാമഹഃ താനേവ ലോകാന് ഗര്ഭസ്ഥാന് അപശ്യത് സത്യവിക്രമഃ

ശ്രീപതിയുടെ വയറ്റിലേക്ക് വീണ്ടും ബ്രഹ്മാവ് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ ഗർഭത്തിൽ തന്നെ അന്നത്തെ ലോകങ്ങളെല്ലാം അദ്ദേഹം കണ്ടു.

പര്യടിത്വാ തു ദേവസ്യ ദദൃശേ ഽന്തം ന വൈ ഹരേഃ ജ്ഞാത്വാ ഗതിം തസ്യ പിതാമഹസ്യ ദ്വാരാണി സര്വാണി പിധായ വിഷ്ണുഃ വിഭുര്മനഃ കര്തുമിയേഷ ചാശു സുഖം പ്രസുപ്തോ ഽഹമിതി പ്രചിന്ത്യ

ദേവന്റെ ശരീരമൊക്കെയും ചുറ്റി തിരിഞ്ഞിട്ടും ഹരിയുടെ അറ്റം കണ്ടെത്താൻ ബ്രഹ്മാവിന് കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വഴികൾ മനസ്സിലാക്കി, എല്ലാ വാതിലുകളും അടച്ചു. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ച്, 'സുഖമായി വിശ്രമിക്കാം' എന്ന് വിചാരിച്ചു.

തതോ ദ്വാരാണി സര്വാണി പിഹിതാനി സമീക്ഷ്യ വൈ സൂക്ഷ്മം കൃത്വാത്മനോ രൂപം നാഭ്യാം ദ്വാരമവിന്ദത

എല്ലാ വാതിലുകളും അടച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ രൂപം സൂക്ഷ്മമാക്കി, നാഭിയിൽ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി.

പദ്മസൂത്രാനുസാരേണ ചാന്വപശ്യത്പിതാമഹഃ ഉജ്ജഹാരാത്മനോ രൂപം പുഷ്കരാച്ചതുരാനനഃ

താമരയുടെ തണ്ടു പിന്തുടർന്ന് ബ്രഹ്മാവ് നോക്കി. പിന്നെ, താനേ തന്റെ രൂപം എടുത്ത്, നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവ് താമരയിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു.

വിരരാജാരവിന്ദസ്ഥഃ പദ്മഗര്ഭസമദ്യുതിഃ ബ്രഹ്മാ സ്വയംഭൂര്ഭഗവാഞ് ജഗദ്യോനിഃ പിതാമഹഃ

താമരയിൽ ഇരുന്ന്, താമരയുടെ ഗർഭത്തിന്റെ പ്രകാശം പോലെ തിളങ്ങി, സ്വയം ജനിച്ച, ഭാഗ്യശാലിയായ, ലോകത്തിന്റെ ഉറവിടമായ ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ ഭംഗിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഏതസ്മിന്നന്തരേ താഭ്യാമ് ഏകൈകസ്യ തു കൃത്സ്നശഃ വര്തമാനേ തു സംഘര്ഷേ മധ്യേ തസ്യാര്ണവസ്യ തു

അപ്പോൾ, അവരിൽ ഓരോരുത്തരും പരസ്പരം മുഴുവൻ ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ, ആ സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ വലിയൊരു കലഹം ഉണ്ടായി.