ലിങ്ഗപുരാണമ്

ത്രിധാ ഭിന്നോ ഹ്യഹം വിഷ്ണോ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുഭവാഖ്യയാ സര്ഗരക്ഷാലയഗുണൈര് നിഷ്കലഃ പരമേശ്വരഃ

വിഷ്ണുവേ, സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, ലയനം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു രൂപത്തിൽ ഞാൻ ബ്രഹ്മാവായി, വിഷ്ണുവായി, ഭവനായി ഭിന്നമാകുന്നു. എങ്കിലും ഞാൻ അഖണ്ഡനും പരമേശ്വരനുമാണ്.

സംമോഹം ത്യജ ഭോ വിഷ്ണോ പാലയൈനം പിതാമഹമ് പാദ്മേ ഭവിഷ്യതി സുതഃ കല്പേ തവ പിതാമഹഃ

വിഷ്ണുവേ, മോഹം ഉപേക്ഷിച്ചുകൊൾക. ഈ പിതാമഹനെ സംരക്ഷിക്കണം. പദ്മകല്പത്തിൽ അവൻ നിന്റെ മകനാകും, നീ അവന്റെ പിതാമഹനാകും.

തദാ ദ്രക്ഷ്യസി മാം ചൈവം സോ ഽപി ദ്രക്ഷ്യതി പദ്മജഃ ഏവമുക്ത്വാ സ ഭഗവാംസ് തത്രൈവാന്തരധീയത

അപ്പോൾ നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ കാണും, പദ്മജനായ ബ്രഹ്മാവും എന്നെ ഇങ്ങനെ കാണും. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ അവിടെയേൽ അപ്രത്യക്ഷനായി.

തദാപ്രഭൃതി ലോകേഷു ലിങ്ഗാര്ചാ സുപ്രതിഷ്ഠിതാ ലിങ്ഗവേദീ മഹാദേവീ ലിങ്ഗം സാക്ഷാന്മഹേശ്വരഃ

അന്ന് മുതൽ ലോകങ്ങളിൽ ലിംഗാരാധന ഉറപ്പായി സ്ഥാപിതമായി. ലിംഗവേദി മഹാദേവിയാണ്; ലിംഗം തന്നെയാണ് മഹേശ്വരൻ പ്രത്യക്ഷമായത്.

ലയനാല്ലിങ്ഗമിത്യുക്തം തത്രൈവ നിഖിലം സുരാഃ യസ്തു ലൈങ്ഗം പഠേന്നിത്യമ് ആഖ്യാനം ലിങ്ഗസന്നിധൌ

ലയനം കൊണ്ടാണ് അതിന് 'ലിംഗം' എന്ന പേര് വന്നത്. അവിടെ എല്ലാ ദേവതകളും വസിക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും ലിംഗത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഈ കഥ നിത്യം വായിച്ചാൽ—

സ യാതി ശിവതാം വിപ്രോ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ

അവൻ ശിവപദം പ്രാപിക്കും; ഇതിൽ സംശയിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

കഥം പാദ്മേ പുരാ കല്പേ ബ്രഹ്മാ പദ്മോദ്ഭവോ ഽഭവത് ഭവം ച ദൃഷ്ടവാംസ്തേന ബ്രഹ്മണാ പുരുഷോത്തമഃ

പദ്മകല്പത്തിൽ പുരാതനകാലത്ത്, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവ് എങ്ങനെ ഉദിച്ചുവന്നു? അവൻ മുഖാന്തിരം ഭവനെ പരമപുരുഷൻ എങ്ങനെ കണ്ടു?

ഏതത്സര്വം വിശേഷേണ സാംപ്രതം വക്തുമര്ഹസി ആസീദേകാര്ണവം ഘോരമ് അവിഭാഗം തമോമയമ്

ഇതെല്ലാം നീ ഇപ്പോൾ വിശദമായി പറയണം. അപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത് ഒരൊറ്റ, ഭയാനകമായ, അന്ധകാരം നിറഞ്ഞ സമുദ്രം മാത്രമായിരുന്നു.

മധ്യേ ചൈകാര്ണവേ തസ്മിന് ശങ്ഖചക്രഗദാധരഃ ജീമൂതാഭോ ഽമ്ബുജാക്ഷശ് ച കിരീടീ ശ്രീപതിര്ഹരിഃ

ആ ഒരൊറ്റ സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈവശമുള്ള, മേഘനിറം, താമരക്കണ്ണുകൾ, കിരീടം ധരിച്ച ശ്രീപതിയായ ഹരിയുണ്ടായിരുന്നു.

നാരായണമുഖോദ്ഗീര്ണസര്വാത്മാ പുരുഷോത്തമഃ അഷ്ടബാഹുര്മഹാവക്ഷാ ലോകാനാം യോനിരുച്യതേ

നാരായണന്റെ മുഖത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച, എല്ലാറ്റിന്റെയും ആധാരമായ, എട്ടു കൈകളും വൻ വക്ഷസ്സുമുള്ള, ലോകങ്ങളുടെ ഉത്ഭവമായ പരമപുരുഷനായിരുന്നു അവൻ.

കിമപ്യചിന്ത്യം യോഗാത്മാ യോഗമാസ്ഥായ യോഗവിത് ഫണാസഹസ്രകലിതം തമപ്രതിമവര്ചസമ്

അവൻ യോഗശക്തിയാൽ, ആലോചനയ്ക്ക് അതീതമായ ശക്തിയോടെ, ആയിരം പാമ്പിന്റെ തലകൾ അലങ്കാരമായ, ഉപമയില്ലാത്ത തേജസ്സോടെ പ്രകാശിച്ചു.

മഹാഭോഗപതേര്ഭോഗം സാധ്വാസ്തീര്യ മഹോച്ഛ്രയമ് തസ്മിന്മഹതി പര്യങ്കേ ശേതേ ചൈകാര്ണവേ പ്രഭുഃ

മഹാനാഗരാജാവിന്റെ പിണ്ഡം മനോഹരമായ ഒരു പന്തലായി വിരിച്ചു, ആ മഹാസമുദ്രത്തിൽ വലിയ ഒരു പന്തലിൽ ആ പ്രഭു വിശ്രമിച്ചു.

ഏവം തത്ര ശയാനേന വിഷ്ണുനാ പ്രഭവിഷ്ണുനാ ആത്മാരാമേണ ക്രീഡാര്ഥം ലീലയാക്ലിഷ്ടകര്മണാ

അങ്ങനെ അവിടെ വിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മഹാവിശ്ണു, സ്വയം ആനന്ദിച്ചുകൊണ്ട്, ലീലയായി, യാതൊരു പ്രയത്നവുമില്ലാതെ കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തു.

ശതയോജനവിസ്തീര്ണം തരുണാദിത്യസന്നിഭമ് വജ്രദണ്ഡം മഹോത്സേധം നാഭ്യാം സൃഷ്ടം തു പുഷ്കരമ്

അവന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന്, നൂറു യോജന വീതിയുള്ള, പുതുമയുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള, വജ്രംപോലുള്ള ദണ്ഡം, വലിയ ഉയരമുള്ള ഒരു താമര ഉദിച്ചു.

തസ്യൈവം ക്രീഡമാനസ്യ സമീപം ദേവമീഢുഷഃ ഹേമഗര്ഭാണ്ഡജോ ബ്രഹ്മാ രുക്മവര്ണോ ഹ്യതീന്ദ്രിയഃ

അങ്ങനെ ആ ദൈവം ലീലയായി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ അടുത്ത് സ്വർണ്ണത്തിൽ ജനിച്ച, സ്വർണ്ണവർണ്ണം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതനായ ബ്രഹ്മാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ചതുര്വക്ത്രോ വിശാലാക്ഷഃ സമാഗമ്യ യദൃച്ഛയാ ശ്രിയാ യുക്തേന ദിവ്യേന സുശുഭേന സുഗന്ധിനാ

നാലുമുഖങ്ങളുമായി, വിശാലമായ കണ്ണുകളോടെ, ദൈവികമായ ആകർഷകവും സുഗന്ധമുള്ള ഭാവത്തോടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി അങ്ങ് എത്തി.

ക്രീഡമാനം ച പദ്മേന ദൃഷ്ട്വാ ബ്രഹ്മാ ശുഭേക്ഷണമ് സവിസ്മയമഥാഗമ്യ സൌമ്യസമ്പന്നയാ ഗിരാ

കൈയിൽ താമരയുമായി കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന, ശുഭദർശനനായ ബ്രഹ്മാവിനെ കണ്ടു, അത്ഭുതത്തോടെ സമീപിച്ച് സൌമ്യമായ വാക്കുകളിൽ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.

പ്രോവാച കോ ഭവാഞ്ഛേതേ ഹ്യ് ആശ്രിതോ മധ്യമമ്ഭസാമ് അഥ തസ്യാച്യുതഃ ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മണസ്തു ശുഭം വചഃ

അവൻ ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്, ജലത്തിന്റെ നടുവിൽ ആശ്രയം പിടിച്ചിരിക്കുന്നവനേ?' അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ ശുഭവാക്യം കേട്ടു അച്യുതൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഉദതിഷ്ഠത പര്യങ്കാദ് വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനഃ പ്രത്യുവാചോത്തരം ചൈവ കല്പേ കല്പേ പ്രതിശ്രയഃ

അവൻ തന്റെ പന്തിയിൽ നിന്ന് അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ എഴുന്നേറ്റ്, 'പ്രതിയുള്ള ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും ഞാൻ തന്നെ എല്ലാവർക്കും ആശ്രയമാണ്,' എന്നു പറഞ്ഞു.

കര്തവ്യം ച കൃതം ചൈവ ക്രിയതേ യച്ച കിംചന ദ്യൌരന്തരിക്ഷം ഭൂശ്ചൈവ പരം പദമഹം ഭുവഃ

'ചെയ്യേണ്ടതും, ചെയ്തതും, ചെയ്യപ്പെടുന്നതും എല്ലാം, ആകാശവും അന്തരീക്ഷവും ഭൂമിയും — ഇവയെല്ലാം കടന്നുള്ള പരമപദം ഞാനാണ്.'

തമേവമുക്ത്വാ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ പുനരഥാബ്രവീത് കസ്ത്വം ഖലു സമായാതഃ സമീപം ഭഗവാന്കുതഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, മഹാവിഷ്ണു വീണ്ടും ചോദിച്ചു: 'ഭഗവാനേ, നീ ആരാണ്, എവിടുനിന്നാണ് ഇവിടെ എത്തിയതെന്ന് ദയവായി പറയൂ.'

ക്വ വാ ഭൂയശ് ച ഗന്തവ്യം കശ് ച വാ തേ പ്രതിശ്രയഃ കോ ഭവാന് വിശ്വമൂര്തിര്വൈ കര്തവ്യം കിം ച തേ മയാ

'നീ വീണ്ടും എവിടേക്കാണ് പോകാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? നിന്റെ ആശ്രയം എന്താണ്? നീ ആരാണ്, ഈ വിശ്വരൂപിയായവനേ? ഞാൻ നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം?'

ഏവം ബ്രുവന്തം വൈകുണ്ഠം പ്രത്യുവാച പിതാമഹഃ മായയാ മോഹിതഃ ശംഭോര് അവിജ്ഞായ ജനാര്ദനമ്

ഇങ്ങനെ വൈകുണ്ഠൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ശംഭുവിന്റെ മായയിൽ മയങ്ങിയ പിതാമഹൻ ജനാർദ്ദനനെ തിരിച്ചറിയാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

മായയാ മോഹിതം ദേവമ് അവിജ്ഞാതം മഹാത്മനഃ യഥാ ഭവാംസ്തഥൈവാഹമ് ആദികര്താ പ്രജാപതിഃ

മായയിൽ മയങ്ങിയ ദേവൻ ആ മഹാത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയാതെ, 'നീ എങ്ങിനെയോ അതുപോലെ ഞാനും ആദികർത്താവും പ്രജാപതിയും ആകുന്നു,' എന്നു പറഞ്ഞു.

സവിസ്മയം വചഃ ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മണോ ലോകതന്ത്രിണഃ അനുജ്ഞാതശ് ച തേ നാഥ വൈകുണ്ഠോ വിശ്വസംഭവഃ

ലോകങ്ങളുടെ നിയന്ത്രകനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ട വൈകുണ്ഠൻ, വിശ്വത്തിന്റെ ഉത്ഭവമായവൻ, സമ്മതം അറിയിച്ചു.

കൌതൂഹലാന്മഹായോഗീ പ്രവിഷ്ടോ ബ്രഹ്മണോ മുഖമ് ഇമാനഷ്ടാദശ ദ്വീപാന് സസമുദ്രാന് സപര്വതാന്

കൗതുകത്തോടെ മഹായോഗി ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിലൂടെ അകത്ത് കടന്നു, ഈ പതിനെട്ട് ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും പർവതങ്ങളുമായി ചേർന്ന്.

പ്രവിശ്യ സുമഹാതേജാശ് ചാതുര്വര്ണ്യസമാകുലാന് ബ്രഹ്മണസ്തമ്ഭപര്യന്തം സപ്തലോകാന് സനാതനാന്

വലിയ തേജസ്സോടെ അകത്ത് കടന്ന്, നാലു വർണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ലോകങ്ങളും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാമ്പിന്റെ അറ്റംവരെ ഏഴു ശാശ്വത ലോകങ്ങളും കണ്ടു.

ബ്രഹ്മണസ്തൂദരേ ദൃഷ്ട്വാ സര്വാന്വിഷ്ണുര്മഹാഭുജഃ അഹോ ഽസ്യ തപസോ വീര്യമ് ഇത്യുക്ത്വാ ച പുനഃ പുനഃ

ബ്രഹ്മാവിന്റെ വയറ്റിനകത്ത്, മഹാബാഹുവായ വിഷ്ണു എല്ലാം കണ്ടു, വീണ്ടും വീണ്ടും 'അവന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി അത്ഭുതകരമാണ്' എന്നു പറഞ്ഞു.

അടിത്വാ വിവിധാംല്ലോകാന് വിഷ്ണുര്നാനാവിധാശ്രയാന് തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ നാന്തം ഹി ദദൃശേ യദാ

വിവിധ ലോകങ്ങളിലും പലവിധ ആശ്രയങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ച്, ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും വിഷ്ണു അതിന്റെ അറ്റം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.