ലിങ്ഗപുരാണമ്

പ്രധാനം പ്രകൃതിശ്ചേതി യദാഹുര്ലിങ്ഗമുത്തമമ് ഗന്ധവര്ണരസൈര്ഹീനം ശബ്ദസ്പര്ശാദിവര്ജിതമ്

പ്രധാനവും പ്രകൃതിയും എന്നിങ്ങനെ അവർ പരമമായ ലിംഗം എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ, അതിന് ഗന്ധം, വർണ്ണം, രുചി എന്നിവയില്ല; ശബ്ദം, സ്പർശം തുടങ്ങിയവയും ഇല്ല.

അഗുണം ധ്രുവമക്ഷയ്യമ് അലിങ്ഗം ശിവലക്ഷണമ് ഗന്ധവര്ണരസൈര്യുക്തം ശബ്ദസ്പര്ശാദിലക്ഷണമ്

ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്തത്, ശാശ്വതം, നശിക്കാത്തത്—അലിംഗം ശിവന്റെ ലക്ഷണമാണ്. ഗന്ധം, വർണ്ണം, രുചി എന്നിവയുള്ളത് ശബ്ദം, സ്പർശം മുതലായവയാൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

ജഗദ്യോനിം മഹാഭൂതം സ്ഥൂലം സൂക്ഷ്മം ദ്വിജോത്തമാഃ വിഗ്രഹോ ജഗതാം ലിങ്ഗമ് അലിങ്ഗാദ് അഭവത്സ്വയമ്

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ലോകത്തിന്റെ ഉറവിടമായ മഹാഭൂതം, സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവുമായത്, ലോകങ്ങളുടെ രൂപമായ ലിംഗം, സ്വയം അലിംഗത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു.

സപ്തധാചാഷ്ടധാ ചൈവ തഥൈകാദശധാ പുനഃ ലിങ്ഗാന്യലിങ്ഗസ്യ തഥാ മായയാ വിതതാനി തു

ഏഴായി, എട്ടായി, പിന്നെ പതിനൊന്നായി, അലിംഗത്തിന്റെ ലിംഗങ്ങൾ മായയാൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

തേഭ്യഃ പ്രധാനദേവാനാം ത്രയമാസീച്ഛിവാത്മകമ് ഏകസ്മാത്ത്രിഷ്വഭൂദ്വിശ്വമ് ഏകേന പരിരക്ഷിതമ്

അവയിൽ നിന്ന് പ്രധാനദേവന്മാരിൽ മൂന്നു പേർ ശിവസ്വഭാവത്തോടെ ഉദിച്ചു. ഒരുവനിൽ നിന്ന് ലോകം മൂന്നു രൂപത്തിൽ ജനിച്ചു, ഒരുവൻ അതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.

ഏകേനൈവ ഹൃതം വിശ്വം വ്യാപ്തം ത്വേവം ശിവേന തു അലിങ്ഗം ചൈവ ലിങ്ഗം ച ലിങ്ഗാലിങ്ഗാനി മൂര്തയഃ

ഒരുവൻ മാത്രം ലോകം പിൻവലിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ശിവൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അലിംഗവും ലിംഗവും, ലിംഗാലിംഗങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾ ഇവയാണ് പ്രകടനങ്ങൾ.

യഥാവത്കഥിതാശ്ചൈവ തസ്മാദ്ബ്രഹ്മ സ്വയം ജഗത് അലിങ്ഗീ ഭഗവാന് ബീജീ സ ഏവ പരമേശ്വരഃ

വിവരിച്ചതുപോലെ, ബ്രഹ്മാവാണ് ലോകം. ഭഗവാൻ, അലിംഗം, അതാണ് വിത്ത്; അവനാണ് പരമേശ്വരൻ.

ബീജം യോനിശ് ച നിര്ബീജം നിര്ബീജോ ബീജമുച്യതേ ബീജയോനിപ്രധാനാനാമ് ആത്മാഖ്യാ വര്തതേ ത്വിഹ

വിത്ത്, യോനി, വിത്തില്ലാത്തത്—വിത്തില്ലാത്തതിനെ തന്നെ വിത്ത് എന്ന് പറയുന്നു. വിത്ത്, യോനി, പ്രധാനം എന്നിവയിൽ ആത്മാവാണ് ഇവിടെ നിലകൊള്ളുന്നത്.

പരമാത്മാ മുനിര്ബ്രഹ്മ നിത്യബുദ്ധസ്വഭാവതഃ വിശുദ്ധോ ഽയം തഥാ രുദ്രഃ പുരാണേ ശിവ ഉച്യതേ

പരമാത്മാവും, മുനിയായ ബ്രഹ്മാവും, സ്വഭാവത്തിൽ ശാശ്വതമായ ജ്ഞാനമുള്ളവനും, വിശുദ്ധനും, അങ്ങനെ രുദ്രനും പുരാണത്തിൽ ശിവൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

ശിവേന ദൃഷ്ടാ പ്രകൃതിഃ ശൈവീ സമഭവദ്ദ്വിജാഃ സര്ഗാദൌ സാ ഗുണൈര്യുക്താ പുരാവ്യക്താ സ്വഭാവതഃ

ശിവൻ കാഴ്ചവെച്ചപ്പോൾ പ്രകൃതി ശൈവിയായി, ദ്വിജന്മാരേ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ അവൾ മുമ്പ് അപ്രകടമായിരുന്നെങ്കിലും സ്വഭാവത്തിൽ ഗുണങ്ങൾകൊണ്ടു സമ്പന്നയായി.

അവ്യക്താദിവിശേഷാന്തം വിശ്വം തസ്യാഃ സമുച്ഛ്രിതമ് വിശ്വധാത്രീ ത്വജാഖ്യാ ച ശൈവീ സാ പ്രകൃതിഃ സ്മൃതാ

അപ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകതയിലേക്കുള്ള ഈ സർവ്വവിശ്വം അവളിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്. അവൾക്ക് 'അജ' എന്ന പേരും, സർവ്വം ധരിക്കുന്നവളെന്ന പേരും ഉണ്ട്; ശൈവിയായ ഈ പ്രകൃതിയെ അങ്ങനെ ഓർക്കുന്നു.

താമജാം ലോഹിതാം ശുക്ലാം കൃഷ്ണാമേകാം ബഹുപ്രജാമ് ജനിത്രീമനുശേതേ സ്മ ജുഷമാണഃ സ്വരൂപിണീമ്

അജയായ, ചുവപ്പും വെള്ളയും കറുപ്പും നിറങ്ങളുള്ള, അനേകം ജീവികളുടെ ഏക മാതാവായ അവളെ, തന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട്, ജനകൻ ചേർന്ന് വിശ്രമിച്ചു.

താമേവാജാമജോ ഽന്യസ്തു ഭുക്തഭോഗാം ജഹാതി ച അജാ ജനിത്രീ ജഗതാം സാജേന സമധിഷ്ഠിതാ

മറ്റൊരു അജൻ അവളുടെ അനുഭവങ്ങൾ അനുഭവിച്ച് വിട്ടുപോകുന്നു; ലോകങ്ങളുടെ അജയായ മാതാവ് അജനോടൊപ്പം സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

പ്രാദുര്ബഭൂവ സ മഹാന് പുരുഷാധിഷ്ഠിതസ്യ ച അജാജ്ഞയാ പ്രധാനസ്യ സര്ഗകാലേ ഗുണൈസ് ത്രിഭിഃ

അജയുടെ ആജ്ഞയാൽ, സൃഷ്ടിയുടെ സമയത്ത്, ഗുണങ്ങൾ മൂലമാകുന്ന പ്രധാനം, പുരുഷൻ അധിഷ്ഠിച്ച മഹത് അവളിൽ നിന്നു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സിസൃക്ഷയാ ചോദ്യമാനഃ പ്രവിശ്യാവ്യക്തമവ്യയമ് വ്യക്തസൃഷ്ടിം വികുരുതേ ചാത്മനാധിഷ്ഠിതോ മഹാന്

സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ പ്രേരിതനായ മഹത്, അപ്രകൃതിയിലേക്കു കടന്നു, സ്വയം അധിഷ്ഠിതനായി, പ്രകടമായ സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

മഹതസ്തു തഥാ വൃത്തിഃ സംകല്പാധ്യവസായികാ മഹതസ് ത്രിഗുണസ് തസ്മാദ് അഹംകാരോ രജോ ഽധികഃ

മഹതിൽ നിന്ന് തീരുമാനവും സംകൽപ്പവും ഉരുത്തിരിയുന്നു; ഗുണങ്ങൾ മൂലമുള്ള മഹതിൽ നിന്ന്, രാജസികതയേറിയ അഹങ്കാരം ഉദിക്കുന്നു.

തേനൈവ ചാവൃതഃ സമ്യഗ് അഹംകാരസ് തമോ ഽധികഃ മഹതോ ഭൂതതന്മാത്രം സര്ഗകൃദ്വൈ ബഭൂവ ച

തമോഗുണം കൂടുതലുള്ള അഹങ്കാരത്തിൽ മഹത് പൊതിഞ്ഞപ്പോൾ, അതിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങൾ, സൃഷ്ടിക്ക് കാരണമാകുന്നവ, ഉദിച്ചു.

അഹംകാരാച്ഛബ്ദമാത്രം തസ്മാദാകാശമവ്യയമ് സശബ്ദമാവൃണോത്പശ്ചാദ് ആകാശം ശബ്ദകാരണമ്

അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ശബ്ദത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം, അതിൽ നിന്ന് അക്ഷയമായ ആകാശം; ശബ്ദം ഉള്ള ആകാശം പിന്നീട് അതിനെ പൊതിഞ്ഞു, ശബ്ദത്തിന് കാരണമായിത്തീർന്നു.

തന്മാത്രാദ്ഭൂതസര്ഗശ് ച ദ്വിജാസ്ത്വേവം പ്രകീര്തിതഃ സ്പര്ശമാത്രം തഥാകാശാത് തസ്മാദ്വായുര് മഹാന്മുനേ

ദ്വിജന്മാരേ, സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി ഉണ്ടായി എന്ന് പറയുന്നു; ആകാശത്തിൽ നിന്ന് സ്പർശത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം, അതിൽ നിന്ന് വായു, മഹാമുനിയേ.

തസ്മാച്ച രൂപമാത്രം തു തതോ ഽഗ്നിശ്ച രസസ്തതഃ രസാദാപഃ ശുഭാസ്താഭ്യോ ഗന്ധമാത്രം ധരാ തതഃ

അതിനുശേഷം രൂപത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം, പിന്നെ അഗ്‌നി; രുചിയിൽ നിന്ന് ജലം, അതിൽ നിന്ന് ഗന്ധത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വം, അതിൽ നിന്ന് ഭൂമി.

ആവൃണോദ്ധി തഥാകാശം സ്പര്ശമാത്രം ദ്വിജോത്തമാഃ ആവൃണോദ്രൂപമാത്രം തു വായുര്വാതി ക്രിയാത്മകഃ

ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാരേ, ആകാശം സ്പർശത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു; പ്രവർത്തിയുള്ള വായു രൂപത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു.

ആവൃണോദ്രസമാത്രം വൈ ദേവഃ സാക്ഷാദ്വിഭാവസുഃ ആവൃണ്വാനാ ഗന്ധമാത്രമ് ആപഃ സര്വരസാത്മികാഃ

ദേവനായ അഗ്‌നി നേരിട്ട് രസത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു; എല്ലാ രുചികളും ഉള്ള ജലങ്ങൾ ഗന്ധത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു.

ക്ഷ്മാ സാ പഞ്ചഗുണാ തസ്മാദ് ഏകോനാ രസസമ്ഭവാഃ ത്രിഗുണോ ഭഗവാന്വഹ്നിര് ദ്വിഗുണഃ സ്പര്ശസമ്ഭവഃ

അതിനാൽ ഭൂമി അഞ്ചു ഗുണങ്ങൾക്കുള്ളതും, അവളിൽ നിന്ന് കുറച്ച് രുചിയുള്ളവയും ഉരുത്തിരിയുന്നു; ഭഗവാൻ അഗ്‌നി മൂന്നു ഗുണമുള്ളതും, സ്പർശത്തിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന വായു രണ്ടു ഗുണമുള്ളതുമാണ്.

അവകാശസ്തതോ ദേവ ഏകമാത്രസ്തു നിഷ്കലഃ തന്മാത്രാദ്ഭൂതസര്ഗശ് ച വിജ്ഞേയശ് ച പരസ്പരമ്

അതിനുശേഷം, ഒരു ഗുണം മാത്രമുള്ള, വിഭജിക്കാനാവാത്ത ദേവനായ ആകാശം; സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി പരസ്പരം ബന്ധമുള്ളതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

വൈകാരികഃ സാത്ത്വികോ വൈ യുഗപത്സമ്പ്രവര്തതേ സര്ഗസ് തഥാപ്യഹംകാരാദ് ഏവമത്ര പ്രകീര്തിതഃ

സത്ത്വഗുണമുള്ള വൈകാരികം ഒരേസമയം പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നുള്ള സൃഷ്ടി ഇങ്ങനെ ഇവിടെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.

പഞ്ച ബുദ്ധീന്ദ്രിയാണ്യസ്യ പഞ്ച കര്മേന്ദ്രിയാണി തു ശബ്ദാദീനാമവാപ്ത്യര്ഥം മനശ്ചൈവോഭയാത്മകമ്

അതിനിൽ നിന്ന് ശബ്ദം മുതലായവ ഗ്രഹിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള അഞ്ചു ബുദ്ധീന്ദ്രിയങ്ങളും, അഞ്ചു കർമേന്ദ്രിയകളും, ഇരുപക്ഷവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മനസ്സും ഉരുത്തിരിയുന്നു.

മഹദാദിവിശേഷാന്താ ഹ്യ് അണ്ഡമുത്പാദയന്തി ച ജലബുദ്ബുദവത്തസ്മാദ് അവതീര്ണഃ പിതാമഹഃ

മഹത് മുതൽ പ്രത്യേകതയിലേക്കുള്ള എല്ലാം അണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന്, വെള്ളത്തിലെ ബുധ്ബുദം പോലെ, പിതാമഹൻ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നു.

സ ഏവ ഭഗവാന് രുദ്രോ വിഷ്ണുര്വിശ്വഗതഃ പ്രഭുഃ തസ്മിന്നണ്ഡേ ത്വിമേ ലോകാ അന്തര്വിശ്വമിദം ജഗത്

അവൻ തന്നെയാണ് ഭഗവാൻ രുദ്രനും വിഷ്ണുവും, സകലത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രഭുവും. ആ അണ്ടത്തിൽ ഈ ലോകങ്ങളും ഈ സർവ്വവിശ്വവും ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അണ്ഡം ദശഗുണേനൈവ വാരിണാ പ്രാവൃതം ബഹിഃ ആപോ ദശഗുണേനൈവ തദ്ബാഹ്യസ്തേജസാ വൃതാഃ

അണ്ടത്തിന്റെ പുറത്ത് അതിനേക്കാൾ പത്ത് മടങ്ങ് വലുതായ വെള്ളം ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആ വെള്ളത്തിന്റെ പുറത്ത് അതിനേക്കാൾ പത്ത് മടങ്ങ് വലുതായ അഗ്‌നി ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു.