ലിങ്ഗപുരാണമ്

സൌവര്ണമഭവച്ചാണ്ഡമ് ആവേഷ്ട്യാദ്യം തദക്ഷരമ് അനേകാബ്ദം തഥാ ചാപ്സു ദിവ്യമണ്ഡം വ്യവസ്ഥിതമ്

സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള ഒരു അണ്ട് ആദ്യ അക്ഷരത്തെ ചുറ്റി ഉദിച്ചു; അനേകം വർഷങ്ങൾ ആ ദിവ്യമായ വട്ടം വെള്ളത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ ദ്വിധാ കൃതമജോദ്ഭവമ് അണ്ഡമ് അപ്സു സ്ഥിതം സാക്ഷാദ് ആദ്യാഖ്യേനേശ്വരേണ തു

അയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ആദിയില്ലാതെ ജനിച്ച ആ അണ്ട് രണ്ടായി പിരിഞ്ഞു; വെള്ളത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ആ അണ്ടിനെ ആദ്യനായ ഈശ്വരൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

തസ്യാണ്ഡസ്യ ശുഭം ഹൈമം കപാലം ചോര്ധ്വസംസ്ഥിതമ് ജജ്ഞേ യദ്ദ്യൌസ്തദപരം പൃഥിവീ പഞ്ചലക്ഷണാ

ആ അണ്ടിന്റെ മുകളിൽ സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള ശുഭമായ പുറംചട്ട ഉണ്ടായിരുന്നു; താഴെ ഉണ്ടായത് അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങളുള്ള ഭൂമി ആയി.

തസ്മാദണ്ഡോദ്ഭവോ ജജ്ഞേ ത്വ് അകാരാഖ്യശ്ചതുര്മുഖഃ സ സ്രഷ്ടാ സര്വലോകാനാം സ ഏവ ത്രിവിധഃ പ്രഭുഃ

ആ അണ്ടിൽ നിന്ന് 'അ' എന്ന നാലു മുഖമുള്ളവൻ ജനിച്ചു; അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവും മൂന്നു രൂപങ്ങളിലുള്ള പ്രഭുവുമാണ്.

ഏവമോമോമിതി പ്രോക്തമ് ഇത്യാഹുര്യജുഷാം വരാഃ യജുഷാം വചനം ശ്രുത്വാ ഋചഃ സാമാനി സാദരമ്

ഇങ്ങനെ 'ഓം ഓം' എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു എന്ന് യജുർവേദത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠർ പറയുന്നു; യജുർവേദത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഋക്, സാമവേദങ്ങൾ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു.

ഏവമേവ ഹരേ ബ്രഹ്മന്ന് ഇത്യാഹുഃ ശ്രുതയസ്തദാ തതോ വിജ്ഞായ ദേവേശം യഥാവച്ഛ്രുതിസംഭവൈഃ

ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്, ഹരിയേ, ബ്രഹ്മണേ, ആ സമയത്ത് വേദങ്ങൾ പറഞ്ഞത്. പിന്നെ വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ ദേവന്മാരുടെ നാഥനെ മനസ്സിലാക്കി,

മന്ത്രൈര്മഹേശ്വരം ദേവം തുഷ്ടാവ സുമഹോദയമ് ആവയോഃ സ്തുതിസംതുഷ്ടോ ലിങ്ഗേ തസ്മിന്നിരഞ്ജനഃ

വേദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മഹേശ്വരനായ ദൈവത്തെ, അത്യുന്നതനായവനെ, ഞങ്ങൾ സ്തുതിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ സ്തുതിയിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട്, പാപരഹിതനായവൻ ആ ലിംഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടു.

ദിവ്യം ശബ്ദമയം രൂപമ് ആസ്ഥായ പ്രഹസന് സ്ഥിതഃ അകാരസ്തസ്യ മൂര്ധാ തു ലലാടം ദീര്ഘമുച്യതേ

ദിവ്യവും ശബ്ദരൂപമുള്ളതുമായ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അവിടെ നിന്നു. അവന്റെ തല അക്ഷരമായ 'അ' ആണെന്ന് പറയുന്നു, അവന്റെ നെറ്റി ദീർഘമാണെന്ന് പറയുന്നു.

ഇകാരോ ദക്ഷിണം നേത്രമ് ഈകാരോ വാമലോചനമ് ഉകാരോ ദക്ഷിണം ശ്രോത്രമ് ഊകാരോ വാമമുച്യതേ

'ഇ' അവന്റെ വലതുകണ്ണാണ്, 'ഈ' ഇടതുകണ്ണാണ്; 'ഉ' വലതുകാത്, 'ഊ' ഇടതുകാത് എന്നാണ് പറയുന്നത്.

ഋകാരോ ദക്ഷിണം തസ്യ കപോലം പരമേഷ്ഠിനഃ വാമം കപോലമ് ൠകാരോ ഌ ൡ നാസാപുടേ ഉഭേ

'ഋ' അവന്റെ വലതുചെവി, പരമേശ്വരനേ; 'ഋൃ' ഇടതുചെവി; 'ഌ'യും 'ഌഌ'യും അവന്റെ മൂക്കിരണ്ടാണ്.

ഏകാരമ് ഓഷ്ഠമൂര്ദ്ധ്വശ് ച ഐകാരസ്ത്വധരോ വിഭോഃ ഓകാരശ് ച തഥൌകാരോ ദന്തപങ്ക്തിദ്വയം ക്രമാത്

'എ' അവന്റെ മേലേത്തൊണ്ട, 'ഐ' താഴേത്തൊണ്ട; 'ഒ'യും 'ഔ'യും ക്രമത്തിൽ അവന്റെ പല്ലുകളുടെ രണ്ടു നിരകൾ.

അമസ്തു താലുനീ തസ്യ ദേവദേവസ്യ ധീമതഃ കാദിപഞ്ചാക്ഷരാണ്യസ്യ പഞ്ച ഹസ്താനി ദക്ഷിണേ

'അം' ആ ദേവദേവന്റെ, ജ്ഞാനിയുടെ, താലുവാണ്; 'ക' തുടങ്ങിയ അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾ അവന്റെ വലതുകൈകൾ.

ചാദിപഞ്ചാക്ഷരാണ്യേവം പഞ്ച ഹസ്താനി വാമതഃ ടാദിപഞ്ചാക്ഷരം പാദസ് താദിപഞ്ചാക്ഷരം തഥാ

അതു പോലെ 'ച' തുടങ്ങിയ അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾ അവന്റെ ഇടതുകൈകൾ; 'ട' തുടങ്ങിയ അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾ അവന്റെ കാലുകളും, 'ത' തുടങ്ങിയവയും അങ്ങനെ തന്നെ.

പകാരമുദരം തസ്യ ഫകാരഃ പാര്ശ്വമുച്യതേ ബകാരോ വാമപാര്ശ്വം വൈ ഭകാരം സ്കന്ധമസ്യ തത്

'പ' അവന്റെ വയറാണ്, 'ഫ' അവന്റെ വശം; 'ബ' ഇടതുവശം, 'ഭ' അവന്റെ തോൾ.

മകാരം ഹൃദയം ശംഭോര് മഹാദേവസ്യ യോഗിനഃ യകാരാദിസകാരാന്തം വിഭോര്വൈ സപ്ത ധാതവഃ

'മ' ശംഭുവിന്റെ ഹൃദയം, മഹാദേവന്റെ, യോഗിയുടെ; 'യ' മുതൽ 'സ' വരെ അവന്റെ ഏഴു ധാതുക്കൾ.

ഹകാര ആത്മരൂപം വൈ ക്ഷകാരഃ ക്രോധ ഉച്യതേ തം ദൃഷ്ട്വാ ഉമയാ സാര്ധം ഭഗവന്തം മഹേശ്വരമ്

'ഹ' അവന്റെ ആത്മരൂപം, 'ക്ഷ' ക്രോധം; അങ്ങനെ ഉമയോടൊപ്പം മഹേശ്വരനായ ഭഗവാനെ കണ്ടു.

പ്രണമ്യ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ പുനശ്ചാപശ്യദൂര്ദ്ധ്വതഃ ഓങ്കാരപ്രഭവം മന്ത്രം കലാപഞ്ചകസംയുതമ്

വന്ദനം ചെയ്ത ശേഷം, ഭഗവാൻ വിഷ്ണു വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് നോക്കി; ഓംകാരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച മന്ത്രം, അഞ്ചു കലകളോടെ.

ശുദ്ധസ്ഫടികസംകാശം സുഭാഷ്ടത്രിംശദക്ഷരമ് മേധാകരമ് അഭൂദ്ഭൂയഃ സര്വധര്മാര്ഥസാധകമ്

അത് ശുദ്ധമായ സ്ഫടികംപോലെ തെളിഞ്ഞതായിരുന്നു, മനോഹരമായ മുപ്പത്തിരണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ടുള്ളത്, ബുദ്ധിയുടെ ഉറവിടം, എല്ലാദർമ്മങ്ങളും ലക്ഷ്യങ്ങളും സാധിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.

ഗായത്രീപ്രഭവം മന്ത്രം ഹരിതം വശ്യകാരകമ് ചതുര്വിംശതിവര്ണാഢ്യം ചതുഷ്കലമനുത്തമമ്

ഗായത്രീയിൽ നിന്നു ഉദിച്ച മന്ത്രം, പച്ച നിറത്തിൽ, എല്ലാം വശീകരിക്കാൻ കഴിവുള്ളത്, ഇരുപത്തിനാലു അക്ഷരങ്ങൾ, നാലു കലകൾ, അതുല്യമായത്.

അഥര്വമസിതം മന്ത്രം കലാഷ്ടകസമായുതമ് അഭിചാരികമത്യര്ഥം ത്രയസ്ത്രിംശച്ഛുഭാക്ഷരമ്

അഥർവ്വണമന്ത്രം കറുത്ത നിറത്തിൽ, എട്ട് കലകളോടെ, അത്യന്തം അഭിചാരികശക്തിയുള്ളത്, മുപ്പത്തിമൂന്ന് ശുഭമായ അക്ഷരങ്ങൾ.

യജുര്വേദസമായുക്തം പഞ്ചത്രിംശച്ഛുഭാക്ഷരമ് കലാഷ്ടകസമായുക്തം സുശ്വേതം ശാന്തികം തഥാ

യജുര്‍വേദം ചേർന്ന മന്ത്രം, മുപ്പത്തിയഞ്ച് ശുഭമായ അക്ഷരങ്ങൾ, എട്ട് കലകൾ, തികച്ചും വെള്ള നിറത്തിൽ, ശാന്തി നൽകുന്നതായിരുന്നു.

ത്രയോദശകലായുക്തം ബാലാദ്യൈഃ സഹ ലോഹിതമ് സാമോദ്ഭവം ജഗത്യാദ്യം വൃദ്ധിസംഹാരകാരണമ്

പതിമൂന്ന് കലകളോടെ, ബാലാദിമാരോടൊപ്പം ചുവപ്പുനിറത്തിൽ, സാമത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച, ലോകത്തിൽ ആദ്യം, വർദ്ധനവും നാശവും ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു.

വര്ണാഃ ഷഡധികാഃ ഷഷ്ടിര് അസ്യ മന്ത്രവരസ്യ തു പഞ്ച മന്ത്രാംസ് തഥാ ലബ്ധ്വാ ജജാപ ഭഗവാന് ഹരിഃ

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ അറുപത്താറാണ്; അങ്ങനെ അഞ്ചു മന്ത്രങ്ങൾ ലഭിച്ച ശേഷം, ഭഗവാൻ ഹരി അവയെ ജപിച്ചു.

അഥ ദൃഷ്ട്വാ കലാവര്ണമ് ഋഗ്യജുഃസാമരൂപിണമ് ഈശാനമീശമുകുടം പുരുഷാസ്യം പുരാതനമ്

അപ്പോൾ കാലത്തിന്റെ വിഭാഗങ്ങളായ രൂപം, ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷമായ, ഈശാനനായ കിരീടധാരിയായ, ആദിമാനവമുഖമുള്ള പ്രഭുവിനെ കണ്ടു.

അഘോരഹൃദയം ഹൃദ്യം വാമഗുഹ്യം സദാശിവമ് സദ്യഃ പാദം മഹാദേവം മഹാഭോഗീന്ദ്രഭൂഷണമ്

അഘോരഹൃദയമായ, ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞ, ഇടതുവശം മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന, എപ്പോഴും മംഗളമായ സദാശിവൻ, ഉടൻ പ്രത്യക്ഷമാകുന്ന മഹാദേവൻ, വലിയ പാമ്പിനെ അലങ്കാരമാക്കിയവൻ.

വിശ്വതഃ പാദവദനം വിശ്വതോ ഽക്ഷികരം ശിവമ് ബ്രഹ്മണോ ഽധിപതിം സര്ഗസ്ഥിതിസംഹാരകാരണമ്

സകല ദിശകളിലും പാദവും മുഖവും ഉള്ള, എല്ലായിടത്തും കണ്ണും കൈയും ഉള്ള ശിവൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അധിപൻ, സൃഷ്ടി, നില, ലയങ്ങളുടെ കാരണമായവൻ.

തുഷ്ടാവ പുനരിഷ്ടാഭിര് വാഗ്ഭിര് വരദമീശ്വരമ്

പിന്നീട് ഇഷ്ടമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അനുഗ്രഹം നൽകുന്ന ഈശ്വരനെ വീണ്ടും സ്തുതിച്ചു.

ഏകാക്ഷരായ രുദ്രായ അകാരായാത്മരൂപിണേ ഉകാരായാദിദേവായ വിദ്യാദേഹായ വൈ നമഃ

ഏകാക്ഷരമായ രുദ്രനേ, അക്ഷരമായ ആത്മസ്വരൂപനേ, ഉക്കാരമായ ആദിദേവനേ, ജ്ഞാനരൂപിയായവനേ, നമസ്കാരം.

തൃതീയായ മകാരായ ശിവായ പരമാത്മനേ സൂര്യാഗ്നിസോമവര്ണായ യജമാനായ വൈ നമഃ

മൂന്നാമത്തെ അക്ഷരമായ മക്കാരമായ ശിവനേ, പരമാത്മാവേ, സൂര്യൻ, അഗ്നി, ചന്ദ്രൻപോലെയുള്ളവനേ, യജ്ഞ്യനേ, നമസ്കാരം.