ലിങ്ഗപുരാണമ്

മാത്രാസ്തിസ്രസ്ത്വര്ധമാത്രം നാദാഖ്യം ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതമ് ഋഗ്യജുഃസാമവേദാ വൈ മാത്രാരൂപേണ മാധവഃ

മൂന്ന് അളവുകളും അര അളവും ഉണ്ട്; അതിനെ 'നാദം' എന്നും ബ്രഹ്മം എന്നും പറയുന്നു. ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളുടെ അളവുകളായ രൂപത്തിൽ മാധവൻ നിലകൊള്ളുന്നു.

വേദശബ്ദേഭ്യ ഏവേശം വിശ്വാത്മാനമചിന്തയത് തദാഭവദൃഷിര്വേദ ഋഷേഃ സാരതമം ശുഭമ്

വേദങ്ങളിലെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന്, പ്രഭു ഈ സർവ്വാത്മാവിനെ ധ്യാനിച്ചു. അപ്പോൾ ഋഷി തന്നെ വേദമായി, ആ ഋഷിയിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമായ സാരം ഉദിച്ചു.

തേനൈവ ഋഷിണാ വിഷ്ണുര് ജ്ഞാതവാന് പരമേശ്വരമ് ചിന്തയാ രഹിതോ രുദ്രോ വാചോ യന്മനസാ സഹ

അവൻ തന്നെയുള്ള ഋഷിയുടെ വഴി, വിഷ്ണു പരമേശ്വരനെ മനസ്സിലാക്കി; ചിന്തയില്ലാതെ രുദ്രൻ വാക്കും മനസ്സും ചേർത്ത് അവനെ ധ്യാനിച്ചു.

അപ്രാപ്യ തം നിവര്തന്തേ വാച്യസ്ത്വേകാക്ഷരേണ സഃ ഏകാക്ഷരേണ തദ്വാച്യമ് ഋതം പരമകാരണമ്

അവനെ പ്രാപിക്കാതവരൊക്കെ തിരിച്ചു പോകുന്നു; അവനെ ഒറ്റ അക്ഷരത്തിലൂടെ വിവരിക്കാം; ആ ഒറ്റ അക്ഷരത്തിലൂടെ സത്യം, പരമകാരണം പറയപ്പെടുന്നു.

സത്യമാനന്ദമമൃതം പരം ബ്രഹ്മ പരാത്പരമ് ഏകാക്ഷരാദകാരാഖ്യോ ഭഗവാന്കനകാണ്ഡജഃ

സത്യം, ആനന്ദം, അമൃതം, പരബ്രഹ്മം, അതിലുമുള്ളതായത് — ഒറ്റ അക്ഷരമായ 'അ'യിൽ നിന്നാണ് സ്വർണ്ണ അണ്ഡത്തിൽ ജനിച്ച ഭഗവാൻ.

ഏകാക്ഷരാദുകാരാഖ്യോ ഹരിഃ പരമകാരണമ് ഏകാക്ഷരാന്മകാരാഖ്യോ ഭഗവാന്നീലലോഹിതഃ

ഒറ്റ അക്ഷരമായ 'ഉ'യിൽ നിന്ന് പരമകാരണമാകുന്ന ഹരിയും, 'മ' എന്ന ഒറ്റ അക്ഷരത്തിൽ നിന്ന് നീലലോഹിതനായ ഭഗവാനും ഉദിച്ചു.

സര്ഗകര്താ ത്വകാരാഖ്യോ ഹ്യ് ഉകാരാഖ്യസ്തു മോഹകഃ മകാരാഖ്യസ് തയോര് നിത്യമ് അനുഗ്രഹകരോ ഽഭവത്

സൃഷ്ടിയുടെ സ്രഷ്ടാവ് 'അ' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; 'ഉ' ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നവനാണ്; ഇവരിൽ 'മ' എന്നത് എപ്പോഴും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവനാണ്.

മകാരാഖ്യോ വിഭുര്ബീജീ ഹ്യ് അകാരോ ബീജമുച്യതേ ഉകാരാഖ്യോ ഹരിര്യോനിഃ പ്രധാനപുരുഷേശ്വരഃ

'മ' എന്നത് വിത്ത് വഹിക്കുന്നവൻ, 'അ' വിത്ത് എന്നാണു പറയുന്നത്; 'ഉ' ഹരിയാണ്, യോണിയും പ്രധാനപുരുഷേശ്വരനുമാണ്.

ബീജീ ച ബീജം തദ്യോനിര് നാദാഖ്യശ് ച മഹേശ്വരഃ ബീജീ വിഭജ്യ ചാത്മാനം സ്വേച്ഛയാ തു വ്യവസ്ഥിതഃ

വിത്തും വിത്ത് വഹിക്കുന്നവനും ആ യോണിയും 'നാദം' എന്നറിയപ്പെടുന്ന മഹേശ്വരനുമാണ്. വിത്ത് വഹിക്കുന്നവൻ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം തന്നെ വിഭജിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു.

അസ്യ ലിങ്ഗാദഭൂദ്ബീജമ് അകാരോ ബീജിനഃ പ്രഭോഃ ഉകാരയോനൌ നിക്ഷിപ്തമ് അവര്ധത സമന്തതഃ

ഈ ലിംഗത്തിൽ നിന്ന് വിത്ത്, അതായത് പ്രഭുവിന്റെ 'അ' അക്ഷരം ഉദിച്ചു; അത് 'ഉ' യോനിയിൽ വെച്ച് എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും വളർന്നു.

സൌവര്ണമഭവച്ചാണ്ഡമ് ആവേഷ്ട്യാദ്യം തദക്ഷരമ് അനേകാബ്ദം തഥാ ചാപ്സു ദിവ്യമണ്ഡം വ്യവസ്ഥിതമ്

സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള ഒരു അണ്ട് ആദ്യ അക്ഷരത്തെ ചുറ്റി ഉദിച്ചു; അനേകം വർഷങ്ങൾ ആ ദിവ്യമായ വട്ടം വെള്ളത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ ദ്വിധാ കൃതമജോദ്ഭവമ് അണ്ഡമ് അപ്സു സ്ഥിതം സാക്ഷാദ് ആദ്യാഖ്യേനേശ്വരേണ തു

അയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ആദിയില്ലാതെ ജനിച്ച ആ അണ്ട് രണ്ടായി പിരിഞ്ഞു; വെള്ളത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ആ അണ്ടിനെ ആദ്യനായ ഈശ്വരൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

തസ്യാണ്ഡസ്യ ശുഭം ഹൈമം കപാലം ചോര്ധ്വസംസ്ഥിതമ് ജജ്ഞേ യദ്ദ്യൌസ്തദപരം പൃഥിവീ പഞ്ചലക്ഷണാ

ആ അണ്ടിന്റെ മുകളിൽ സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള ശുഭമായ പുറംചട്ട ഉണ്ടായിരുന്നു; താഴെ ഉണ്ടായത് അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങളുള്ള ഭൂമി ആയി.

തസ്മാദണ്ഡോദ്ഭവോ ജജ്ഞേ ത്വ് അകാരാഖ്യശ്ചതുര്മുഖഃ സ സ്രഷ്ടാ സര്വലോകാനാം സ ഏവ ത്രിവിധഃ പ്രഭുഃ

ആ അണ്ടിൽ നിന്ന് 'അ' എന്ന നാലു മുഖമുള്ളവൻ ജനിച്ചു; അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവും മൂന്നു രൂപങ്ങളിലുള്ള പ്രഭുവുമാണ്.

ഏവമോമോമിതി പ്രോക്തമ് ഇത്യാഹുര്യജുഷാം വരാഃ യജുഷാം വചനം ശ്രുത്വാ ഋചഃ സാമാനി സാദരമ്

ഇങ്ങനെ 'ഓം ഓം' എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു എന്ന് യജുർവേദത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠർ പറയുന്നു; യജുർവേദത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഋക്, സാമവേദങ്ങൾ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു.

ഏവമേവ ഹരേ ബ്രഹ്മന്ന് ഇത്യാഹുഃ ശ്രുതയസ്തദാ തതോ വിജ്ഞായ ദേവേശം യഥാവച്ഛ്രുതിസംഭവൈഃ

ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്, ഹരിയേ, ബ്രഹ്മണേ, ആ സമയത്ത് വേദങ്ങൾ പറഞ്ഞത്. പിന്നെ വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ ദേവന്മാരുടെ നാഥനെ മനസ്സിലാക്കി,

മന്ത്രൈര്മഹേശ്വരം ദേവം തുഷ്ടാവ സുമഹോദയമ് ആവയോഃ സ്തുതിസംതുഷ്ടോ ലിങ്ഗേ തസ്മിന്നിരഞ്ജനഃ

വേദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മഹേശ്വരനായ ദൈവത്തെ, അത്യുന്നതനായവനെ, ഞങ്ങൾ സ്തുതിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ സ്തുതിയിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട്, പാപരഹിതനായവൻ ആ ലിംഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടു.

ദിവ്യം ശബ്ദമയം രൂപമ് ആസ്ഥായ പ്രഹസന് സ്ഥിതഃ അകാരസ്തസ്യ മൂര്ധാ തു ലലാടം ദീര്ഘമുച്യതേ

ദിവ്യവും ശബ്ദരൂപമുള്ളതുമായ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അവിടെ നിന്നു. അവന്റെ തല അക്ഷരമായ 'അ' ആണെന്ന് പറയുന്നു, അവന്റെ നെറ്റി ദീർഘമാണെന്ന് പറയുന്നു.

ഇകാരോ ദക്ഷിണം നേത്രമ് ഈകാരോ വാമലോചനമ് ഉകാരോ ദക്ഷിണം ശ്രോത്രമ് ഊകാരോ വാമമുച്യതേ

'ഇ' അവന്റെ വലതുകണ്ണാണ്, 'ഈ' ഇടതുകണ്ണാണ്; 'ഉ' വലതുകാത്, 'ഊ' ഇടതുകാത് എന്നാണ് പറയുന്നത്.

ഋകാരോ ദക്ഷിണം തസ്യ കപോലം പരമേഷ്ഠിനഃ വാമം കപോലമ് ൠകാരോ ഌ ൡ നാസാപുടേ ഉഭേ

'ഋ' അവന്റെ വലതുചെവി, പരമേശ്വരനേ; 'ഋൃ' ഇടതുചെവി; 'ഌ'യും 'ഌഌ'യും അവന്റെ മൂക്കിരണ്ടാണ്.

ഏകാരമ് ഓഷ്ഠമൂര്ദ്ധ്വശ് ച ഐകാരസ്ത്വധരോ വിഭോഃ ഓകാരശ് ച തഥൌകാരോ ദന്തപങ്ക്തിദ്വയം ക്രമാത്

'എ' അവന്റെ മേലേത്തൊണ്ട, 'ഐ' താഴേത്തൊണ്ട; 'ഒ'യും 'ഔ'യും ക്രമത്തിൽ അവന്റെ പല്ലുകളുടെ രണ്ടു നിരകൾ.

അമസ്തു താലുനീ തസ്യ ദേവദേവസ്യ ധീമതഃ കാദിപഞ്ചാക്ഷരാണ്യസ്യ പഞ്ച ഹസ്താനി ദക്ഷിണേ

'അം' ആ ദേവദേവന്റെ, ജ്ഞാനിയുടെ, താലുവാണ്; 'ക' തുടങ്ങിയ അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾ അവന്റെ വലതുകൈകൾ.

ചാദിപഞ്ചാക്ഷരാണ്യേവം പഞ്ച ഹസ്താനി വാമതഃ ടാദിപഞ്ചാക്ഷരം പാദസ് താദിപഞ്ചാക്ഷരം തഥാ

അതു പോലെ 'ച' തുടങ്ങിയ അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾ അവന്റെ ഇടതുകൈകൾ; 'ട' തുടങ്ങിയ അഞ്ചു അക്ഷരങ്ങൾ അവന്റെ കാലുകളും, 'ത' തുടങ്ങിയവയും അങ്ങനെ തന്നെ.

പകാരമുദരം തസ്യ ഫകാരഃ പാര്ശ്വമുച്യതേ ബകാരോ വാമപാര്ശ്വം വൈ ഭകാരം സ്കന്ധമസ്യ തത്

'പ' അവന്റെ വയറാണ്, 'ഫ' അവന്റെ വശം; 'ബ' ഇടതുവശം, 'ഭ' അവന്റെ തോൾ.

മകാരം ഹൃദയം ശംഭോര് മഹാദേവസ്യ യോഗിനഃ യകാരാദിസകാരാന്തം വിഭോര്വൈ സപ്ത ധാതവഃ

'മ' ശംഭുവിന്റെ ഹൃദയം, മഹാദേവന്റെ, യോഗിയുടെ; 'യ' മുതൽ 'സ' വരെ അവന്റെ ഏഴു ധാതുക്കൾ.

ഹകാര ആത്മരൂപം വൈ ക്ഷകാരഃ ക്രോധ ഉച്യതേ തം ദൃഷ്ട്വാ ഉമയാ സാര്ധം ഭഗവന്തം മഹേശ്വരമ്

'ഹ' അവന്റെ ആത്മരൂപം, 'ക്ഷ' ക്രോധം; അങ്ങനെ ഉമയോടൊപ്പം മഹേശ്വരനായ ഭഗവാനെ കണ്ടു.

പ്രണമ്യ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ പുനശ്ചാപശ്യദൂര്ദ്ധ്വതഃ ഓങ്കാരപ്രഭവം മന്ത്രം കലാപഞ്ചകസംയുതമ്

വന്ദനം ചെയ്ത ശേഷം, ഭഗവാൻ വിഷ്ണു വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് നോക്കി; ഓംകാരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച മന്ത്രം, അഞ്ചു കലകളോടെ.

ശുദ്ധസ്ഫടികസംകാശം സുഭാഷ്ടത്രിംശദക്ഷരമ് മേധാകരമ് അഭൂദ്ഭൂയഃ സര്വധര്മാര്ഥസാധകമ്

അത് ശുദ്ധമായ സ്ഫടികംപോലെ തെളിഞ്ഞതായിരുന്നു, മനോഹരമായ മുപ്പത്തിരണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ടുള്ളത്, ബുദ്ധിയുടെ ഉറവിടം, എല്ലാദർമ്മങ്ങളും ലക്ഷ്യങ്ങളും സാധിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.

ഗായത്രീപ്രഭവം മന്ത്രം ഹരിതം വശ്യകാരകമ് ചതുര്വിംശതിവര്ണാഢ്യം ചതുഷ്കലമനുത്തമമ്

ഗായത്രീയിൽ നിന്നു ഉദിച്ച മന്ത്രം, പച്ച നിറത്തിൽ, എല്ലാം വശീകരിക്കാൻ കഴിവുള്ളത്, ഇരുപത്തിനാലു അക്ഷരങ്ങൾ, നാലു കലകൾ, അതുല്യമായത്.