ലിങ്ഗപുരാണമ്

തഥൈവ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ ശ്രാന്തഃ സംത്രസ്തലോചനഃ സര്വദേവഭവസ്തൂര്ണമ് ഉത്ഥിതഃ സഃ മഹാവപുഃ

അതു പോലെ തന്നെ, മഹാവിഷ്ണുവും ക്ഷീണിച്ചു, കണ്ണുകൾ വിറയച്ച്, തന്റെ വലിയ രൂപം ദേവന്മാർക്ക് കാണിച്ചു വേഗത്തിൽ ഉയർന്നു.

സമാഗതോ മയാ സാര്ധം പ്രണിപത്യ മഹാമനാഃ മായയാ മോഹിതഃ ശംഭോസ് തസ്ഥൌ സംവിഗ്നമാനസഃ

അവൻ എന്നോടൊപ്പം ചേർന്ന്, വലിയ മനസ്സോടെ വന്ദിച്ചു; ശംഭുവിന്റെ മായയാൽ ഭ്രമിച്ചവൻ ആശങ്കയോടെ അവിടെ നിന്നു.

പൃഷ്ഠതഃ പാര്ശ്വതശ്ചൈവ ചാഗ്രതഃ പരമേശ്വരമ് പ്രണിപത്യ മയാ സാര്ധം സസ്മാര കിമിദം ത്വിതി

പിന്നിലും പാർശ്വത്തിലും മുന്നിലും പരമേശ്വരനെ വന്ദിച്ച്, എന്നോടൊപ്പം അവൻ വിചാരിച്ചു: 'ഇത് എന്താണ്?'

തദാ സമഭവത്തത്ര നാദോ വൈ ശബ്ദലക്ഷണഃ ഓമോമിതി സുരശ്രേഷ്ഠാഃ സുവ്യക്തഃ പ്ലുതലക്ഷണഃ

അപ്പോൾ അവിടെ ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു—'ഓം, ഓം' എന്നതുപോലെയുള്ള, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, വളരെ വ്യക്തമായും നീണ്ടതുമായ ശബ്ദം.

കിമിദം ത്വിതി സംചിന്ത്യ മയാ തിഷ്ഠന്മഹാസ്വനമ് ലിങ്ഗസ്യ ദക്ഷിണേ ഭാഗേ തദാപശ്യത്സനാതനമ്

'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന് ചിന്തിച്ച് ഞാൻ ആ മഹാശബ്ദം കേട്ട് നിന്നു; അപ്പോൾ ലിംഗത്തിന്റെ വലതുവശത്ത് ശാശ്വതനെയെ കണ്ടു.

ആദ്യവര്ണമകാരം തു ഉകാരം ചോത്തരേ തതഃ മകാരം മധ്യതശ്ചൈവ നാദാന്തം തസ്യ ചൌമിതി

ആദ്യാക്ഷരമായ 'അ' വലതുവശത്ത്, 'ഉ' ഇടതുവശത്ത്, 'മ' നടുവിൽ, അവസാനം 'ഓം' എന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കണ്ടു.

സൂര്യമണ്ഡലവദ്ദൃഷ്ട്വാ വര്ണമാദ്യം തു ദക്ഷിണേ ഉത്തരേ പാവകപ്രഖ്യമ് ഉകാരം പുരുഷര്ഷഭഃ

സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള ആദ്യാക്ഷരം വലതുവശത്ത്, ഇടതുവശത്ത് അഗ്നിപോലുള്ള 'ഉ' എന്നാക്ഷരം ഞാൻ കണ്ടു, പുരുഷരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ.

ശീതാംശുമണ്ഡലപ്രഖ്യം മകാരം മധ്യമം തഥാ തസ്യോപരി തദാപശ്യച് ഛുദ്ധസ്ഫടികവത് പ്രഭുമ്

ചന്ദ്രന്റെ വട്ടംപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന മധ്യത്തിലുള്ള 'മ' എന്ന അക്ഷരവും അതിന്റെ മുകളിൽ സുതാരമായ സ്ഫടികംപോലെ ശുദ്ധനായ പ്രഭുവിനെയും അവൻ കണ്ടു.

തുരീയാതീതമ് അമൃതം നിഷ്കലം നിരുപപ്ലവമ് നിര്ദ്വന്ദ്വം കേവലം ശൂന്യം ബാഹ്യാഭ്യന്തരവര്ജിതമ്

നാലാമത്തെ അവസ്ഥയെ കടന്ന്, മരണമില്ലാത്തതും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതും, ആശയക്കുഴപ്പമില്ലാത്തതും, ഇരട്ടത്വം ഇല്ലാത്തതും, ഒറ്റയായതും, ശൂന്യമായതും, അകത്തും പുറത്തും ഇല്ലാത്തതുമായതും ആ പ്രഭു ആയിരുന്നു.

സബാഹ്യാഭ്യന്തരം ചൈവ സബാഹ്യാഭ്യന്തരസ്ഥിതമ് ആദിമധ്യാന്തരഹിതമ് ആനന്ദസ്യാപി കാരണമ്

പക്ഷേ, അകത്തും പുറത്തും ഉള്ളതും അവയിൽ നിലകൊള്ളുന്നതുമായതും, ആരംഭം, നടുവ്, അവസാനം ഇല്ലാത്തതുമായതും, സുഖത്തിനും കാരണമാകുന്നതുമായതും ആ പ്രഭുവാണ്.

മാത്രാസ്തിസ്രസ്ത്വര്ധമാത്രം നാദാഖ്യം ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതമ് ഋഗ്യജുഃസാമവേദാ വൈ മാത്രാരൂപേണ മാധവഃ

മൂന്ന് അളവുകളും അര അളവും ഉണ്ട്; അതിനെ 'നാദം' എന്നും ബ്രഹ്മം എന്നും പറയുന്നു. ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളുടെ അളവുകളായ രൂപത്തിൽ മാധവൻ നിലകൊള്ളുന്നു.

വേദശബ്ദേഭ്യ ഏവേശം വിശ്വാത്മാനമചിന്തയത് തദാഭവദൃഷിര്വേദ ഋഷേഃ സാരതമം ശുഭമ്

വേദങ്ങളിലെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന്, പ്രഭു ഈ സർവ്വാത്മാവിനെ ധ്യാനിച്ചു. അപ്പോൾ ഋഷി തന്നെ വേദമായി, ആ ഋഷിയിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമായ സാരം ഉദിച്ചു.

തേനൈവ ഋഷിണാ വിഷ്ണുര് ജ്ഞാതവാന് പരമേശ്വരമ് ചിന്തയാ രഹിതോ രുദ്രോ വാചോ യന്മനസാ സഹ

അവൻ തന്നെയുള്ള ഋഷിയുടെ വഴി, വിഷ്ണു പരമേശ്വരനെ മനസ്സിലാക്കി; ചിന്തയില്ലാതെ രുദ്രൻ വാക്കും മനസ്സും ചേർത്ത് അവനെ ധ്യാനിച്ചു.

അപ്രാപ്യ തം നിവര്തന്തേ വാച്യസ്ത്വേകാക്ഷരേണ സഃ ഏകാക്ഷരേണ തദ്വാച്യമ് ഋതം പരമകാരണമ്

അവനെ പ്രാപിക്കാതവരൊക്കെ തിരിച്ചു പോകുന്നു; അവനെ ഒറ്റ അക്ഷരത്തിലൂടെ വിവരിക്കാം; ആ ഒറ്റ അക്ഷരത്തിലൂടെ സത്യം, പരമകാരണം പറയപ്പെടുന്നു.

സത്യമാനന്ദമമൃതം പരം ബ്രഹ്മ പരാത്പരമ് ഏകാക്ഷരാദകാരാഖ്യോ ഭഗവാന്കനകാണ്ഡജഃ

സത്യം, ആനന്ദം, അമൃതം, പരബ്രഹ്മം, അതിലുമുള്ളതായത് — ഒറ്റ അക്ഷരമായ 'അ'യിൽ നിന്നാണ് സ്വർണ്ണ അണ്ഡത്തിൽ ജനിച്ച ഭഗവാൻ.

ഏകാക്ഷരാദുകാരാഖ്യോ ഹരിഃ പരമകാരണമ് ഏകാക്ഷരാന്മകാരാഖ്യോ ഭഗവാന്നീലലോഹിതഃ

ഒറ്റ അക്ഷരമായ 'ഉ'യിൽ നിന്ന് പരമകാരണമാകുന്ന ഹരിയും, 'മ' എന്ന ഒറ്റ അക്ഷരത്തിൽ നിന്ന് നീലലോഹിതനായ ഭഗവാനും ഉദിച്ചു.

സര്ഗകര്താ ത്വകാരാഖ്യോ ഹ്യ് ഉകാരാഖ്യസ്തു മോഹകഃ മകാരാഖ്യസ് തയോര് നിത്യമ് അനുഗ്രഹകരോ ഽഭവത്

സൃഷ്ടിയുടെ സ്രഷ്ടാവ് 'അ' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; 'ഉ' ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നവനാണ്; ഇവരിൽ 'മ' എന്നത് എപ്പോഴും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവനാണ്.

മകാരാഖ്യോ വിഭുര്ബീജീ ഹ്യ് അകാരോ ബീജമുച്യതേ ഉകാരാഖ്യോ ഹരിര്യോനിഃ പ്രധാനപുരുഷേശ്വരഃ

'മ' എന്നത് വിത്ത് വഹിക്കുന്നവൻ, 'അ' വിത്ത് എന്നാണു പറയുന്നത്; 'ഉ' ഹരിയാണ്, യോണിയും പ്രധാനപുരുഷേശ്വരനുമാണ്.

ബീജീ ച ബീജം തദ്യോനിര് നാദാഖ്യശ് ച മഹേശ്വരഃ ബീജീ വിഭജ്യ ചാത്മാനം സ്വേച്ഛയാ തു വ്യവസ്ഥിതഃ

വിത്തും വിത്ത് വഹിക്കുന്നവനും ആ യോണിയും 'നാദം' എന്നറിയപ്പെടുന്ന മഹേശ്വരനുമാണ്. വിത്ത് വഹിക്കുന്നവൻ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം തന്നെ വിഭജിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു.

അസ്യ ലിങ്ഗാദഭൂദ്ബീജമ് അകാരോ ബീജിനഃ പ്രഭോഃ ഉകാരയോനൌ നിക്ഷിപ്തമ് അവര്ധത സമന്തതഃ

ഈ ലിംഗത്തിൽ നിന്ന് വിത്ത്, അതായത് പ്രഭുവിന്റെ 'അ' അക്ഷരം ഉദിച്ചു; അത് 'ഉ' യോനിയിൽ വെച്ച് എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും വളർന്നു.

സൌവര്ണമഭവച്ചാണ്ഡമ് ആവേഷ്ട്യാദ്യം തദക്ഷരമ് അനേകാബ്ദം തഥാ ചാപ്സു ദിവ്യമണ്ഡം വ്യവസ്ഥിതമ്

സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള ഒരു അണ്ട് ആദ്യ അക്ഷരത്തെ ചുറ്റി ഉദിച്ചു; അനേകം വർഷങ്ങൾ ആ ദിവ്യമായ വട്ടം വെള്ളത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ ദ്വിധാ കൃതമജോദ്ഭവമ് അണ്ഡമ് അപ്സു സ്ഥിതം സാക്ഷാദ് ആദ്യാഖ്യേനേശ്വരേണ തു

അയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ആദിയില്ലാതെ ജനിച്ച ആ അണ്ട് രണ്ടായി പിരിഞ്ഞു; വെള്ളത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ആ അണ്ടിനെ ആദ്യനായ ഈശ്വരൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

തസ്യാണ്ഡസ്യ ശുഭം ഹൈമം കപാലം ചോര്ധ്വസംസ്ഥിതമ് ജജ്ഞേ യദ്ദ്യൌസ്തദപരം പൃഥിവീ പഞ്ചലക്ഷണാ

ആ അണ്ടിന്റെ മുകളിൽ സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള ശുഭമായ പുറംചട്ട ഉണ്ടായിരുന്നു; താഴെ ഉണ്ടായത് അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങളുള്ള ഭൂമി ആയി.

തസ്മാദണ്ഡോദ്ഭവോ ജജ്ഞേ ത്വ് അകാരാഖ്യശ്ചതുര്മുഖഃ സ സ്രഷ്ടാ സര്വലോകാനാം സ ഏവ ത്രിവിധഃ പ്രഭുഃ

ആ അണ്ടിൽ നിന്ന് 'അ' എന്ന നാലു മുഖമുള്ളവൻ ജനിച്ചു; അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവും മൂന്നു രൂപങ്ങളിലുള്ള പ്രഭുവുമാണ്.

ഏവമോമോമിതി പ്രോക്തമ് ഇത്യാഹുര്യജുഷാം വരാഃ യജുഷാം വചനം ശ്രുത്വാ ഋചഃ സാമാനി സാദരമ്

ഇങ്ങനെ 'ഓം ഓം' എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു എന്ന് യജുർവേദത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠർ പറയുന്നു; യജുർവേദത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഋക്, സാമവേദങ്ങൾ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു.

ഏവമേവ ഹരേ ബ്രഹ്മന്ന് ഇത്യാഹുഃ ശ്രുതയസ്തദാ തതോ വിജ്ഞായ ദേവേശം യഥാവച്ഛ്രുതിസംഭവൈഃ

ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്, ഹരിയേ, ബ്രഹ്മണേ, ആ സമയത്ത് വേദങ്ങൾ പറഞ്ഞത്. പിന്നെ വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ ദേവന്മാരുടെ നാഥനെ മനസ്സിലാക്കി,

മന്ത്രൈര്മഹേശ്വരം ദേവം തുഷ്ടാവ സുമഹോദയമ് ആവയോഃ സ്തുതിസംതുഷ്ടോ ലിങ്ഗേ തസ്മിന്നിരഞ്ജനഃ

വേദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മഹേശ്വരനായ ദൈവത്തെ, അത്യുന്നതനായവനെ, ഞങ്ങൾ സ്തുതിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ സ്തുതിയിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട്, പാപരഹിതനായവൻ ആ ലിംഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടു.

ദിവ്യം ശബ്ദമയം രൂപമ് ആസ്ഥായ പ്രഹസന് സ്ഥിതഃ അകാരസ്തസ്യ മൂര്ധാ തു ലലാടം ദീര്ഘമുച്യതേ

ദിവ്യവും ശബ്ദരൂപമുള്ളതുമായ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അവിടെ നിന്നു. അവന്റെ തല അക്ഷരമായ 'അ' ആണെന്ന് പറയുന്നു, അവന്റെ നെറ്റി ദീർഘമാണെന്ന് പറയുന്നു.

ഇകാരോ ദക്ഷിണം നേത്രമ് ഈകാരോ വാമലോചനമ് ഉകാരോ ദക്ഷിണം ശ്രോത്രമ് ഊകാരോ വാമമുച്യതേ

'ഇ' അവന്റെ വലതുകണ്ണാണ്, 'ഈ' ഇടതുകണ്ണാണ്; 'ഉ' വലതുകാത്, 'ഊ' ഇടതുകാത് എന്നാണ് പറയുന്നത്.