ലിങ്ഗപുരാണമ്

മോഹിതം പ്രാഹ മാമത്ര പരീക്ഷാവോ ഽഗ്നിസംഭവമ് അധോഗമിഷ്യാമ്യനലസ്തംഭസ്യാനുപമസ്യ ച

ആശ്ചര്യത്തിൽ ആകാനായ ഞാൻ അവിടെ പറഞ്ഞു: 'നമുക്ക് ഈ അഗ്നിയിൽ നിന്നു ഉദിച്ച തൂണിനെ പരീക്ഷിക്കാം; ഞാൻ താഴോട്ടു ഈ അതുല്യമായ അഗ്നിതൂണിലേക്കു പോകാം.'

ഭവാനൂര്ധ്വം പ്രയത്നേന ഗന്തുമര്ഹസി സത്വരമ് ഏവം വ്യാഹൃത്യ വിശ്വാത്മാ സ്വരൂപമകരോത്തദാ

നീ ശ്രമത്തോടെ വേഗത്തിൽ മേലോട്ടു പോകണം.' എന്നിങ്ങനെ പറഞ്ഞ് സർവ്വലോകത്തിന്റെയും ആത്മാവ് തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

വാരാഹമഹമപ്യാശു ഹംസത്വം പ്രാപ്തവാന്സുരാഃ തദാപ്രഭൃതി മാമാഹുര്ഹ് അംസം ഹംസോ വിരാഡിതി

ഞാൻ വേഗത്തിൽ വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചു; ദേവന്മാർ മഹാവിഷ്ണുവിനെ ഹംസരൂപത്തിൽ കണ്ടു. അന്ന് മുതൽ അവർ എന്നെ 'ഹംസൻ', 'വലിയ ഹംസൻ' എന്നിങ്ങനെ വിളിച്ചു.

ഹംസഹംസേതി യോ ബ്രൂയാന് മാം ഹംസഃ സ ഭവിഷ്യതി സുശ്വേതോ ഹ്യനലാക്ഷശ് ച വിശ്വതഃ പക്ഷസംയുതഃ

'ഹംസ ഹംസ' എന്നു എന്നെ വിളിക്കുന്നവൻ ഹംസനാകും—ശുദ്ധവെളുത്തവനും അഗ്നിപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുമുള്ളവനും എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ചിറകുകളുള്ളവനും.

മനോ ഽനിലജവോ ഭൂത്വാ ഗതോ ഽഹം ചോര്ധ്വതഃ സുരാഃ നാരായണോ ഽപി വിശ്വാത്മാ നീലാഞ്ജനചയോപമമ്

മനസ്സിനെയും കാറ്റിനെയും പോലെ വേഗത്തിൽ ഞാൻ മേലോട്ടു പോയി, ദേവന്മാരേ; നാരായണനും, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ ആത്മാവും, കറുത്ത അഞ്ജനക്കൂട്ടുപോലെയുള്ള നിറത്തിൽ,

ദശയോജനവിസ്തീര്ണം ശതയോജനമായതമ് മേരുപര്വതവര്ഷ്മാണം ഗൌരതീക്ഷ്ണാഗ്രദംഷ്ട്രിണമ്

പത്ത് യോജന വീതിയും നൂറ് യോജന നീളവും ഉള്ള, മേരു പർവ്വതത്തിനെപ്പോലെയുള്ള, വെളുത്ത നിറവും മൂർച്ചയുള്ള ദന്തങ്ങളും ഉള്ള വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

കാലാദിത്യസമാഭാസം ദീര്ഘഘോണം മഹാസ്വരമ് ഹ്രസ്വപാദം വിചിത്രാങ്ഗം ജൈത്രം ദൃഢമ് അനൌപമമ്

കാലാന്ത്യത്തിലെ സൂര്യപ്രഭയെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശം, നീണ്ട മൂക്ക്, വലിയ ശബ്ദം, ചുരുങ്ങിയ കാലുകൾ, അത്ഭുതകരമായ അവയവങ്ങൾ, ജയശീലിയും ദൃഢവുമായ അതുല്യരൂപവും.

വാരാഹമസിതം രൂപമ് ആസ്ഥായ ഗതവാനധഃ ഏവം വര്ഷസഹസ്രം തു ത്വരന്വിഷ്ണുരധോഗതഃ

അവൻ കറുത്ത വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ച് താഴോട്ടു പോയി; അങ്ങനെ ആയിരം വർഷം വിഷ്ണു വേഗത്തിൽ താഴോട്ടു പോയി.

നാപശ്യദല്പമപ്യസ്യ മൂലം ലിങ്ഗസ്യ സൂകരഃ താവത്കാലം ഗതോ ഹ്യൂര്ധ്വമ് അഹമപ്യരിസൂദനഃ

വരാഹൻ ആ ലിംഗത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ചെറിയൊരു ഭാഗം പോലും കണ്ടില്ല; അതേ സമയം ഞാൻ, ശത്രുനാശകൻ, മേലോട്ടു പോയി.

സത്വരം സര്വയത്നേന തസ്യാന്തം ജ്ഞാതുമിച്ഛയാ ശ്രാന്തോ ഹ്യദൃഷ്ട്വാ തസ്യാന്തമ് അഹങ്കാരാദധോഗതഃ

വേഗത്തോടും മുഴുവൻ ശ്രമത്തോടും കൂടി അതിന്റെ അറ്റം അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചു; അതിന്റെ അറ്റം കാണാതെ അഹങ്കാരത്തോടെ താഴോട്ടു ഇറങ്ങി.

തഥൈവ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ ശ്രാന്തഃ സംത്രസ്തലോചനഃ സര്വദേവഭവസ്തൂര്ണമ് ഉത്ഥിതഃ സഃ മഹാവപുഃ

അതു പോലെ തന്നെ, മഹാവിഷ്ണുവും ക്ഷീണിച്ചു, കണ്ണുകൾ വിറയച്ച്, തന്റെ വലിയ രൂപം ദേവന്മാർക്ക് കാണിച്ചു വേഗത്തിൽ ഉയർന്നു.

സമാഗതോ മയാ സാര്ധം പ്രണിപത്യ മഹാമനാഃ മായയാ മോഹിതഃ ശംഭോസ് തസ്ഥൌ സംവിഗ്നമാനസഃ

അവൻ എന്നോടൊപ്പം ചേർന്ന്, വലിയ മനസ്സോടെ വന്ദിച്ചു; ശംഭുവിന്റെ മായയാൽ ഭ്രമിച്ചവൻ ആശങ്കയോടെ അവിടെ നിന്നു.

പൃഷ്ഠതഃ പാര്ശ്വതശ്ചൈവ ചാഗ്രതഃ പരമേശ്വരമ് പ്രണിപത്യ മയാ സാര്ധം സസ്മാര കിമിദം ത്വിതി

പിന്നിലും പാർശ്വത്തിലും മുന്നിലും പരമേശ്വരനെ വന്ദിച്ച്, എന്നോടൊപ്പം അവൻ വിചാരിച്ചു: 'ഇത് എന്താണ്?'

തദാ സമഭവത്തത്ര നാദോ വൈ ശബ്ദലക്ഷണഃ ഓമോമിതി സുരശ്രേഷ്ഠാഃ സുവ്യക്തഃ പ്ലുതലക്ഷണഃ

അപ്പോൾ അവിടെ ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു—'ഓം, ഓം' എന്നതുപോലെയുള്ള, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, വളരെ വ്യക്തമായും നീണ്ടതുമായ ശബ്ദം.

കിമിദം ത്വിതി സംചിന്ത്യ മയാ തിഷ്ഠന്മഹാസ്വനമ് ലിങ്ഗസ്യ ദക്ഷിണേ ഭാഗേ തദാപശ്യത്സനാതനമ്

'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന് ചിന്തിച്ച് ഞാൻ ആ മഹാശബ്ദം കേട്ട് നിന്നു; അപ്പോൾ ലിംഗത്തിന്റെ വലതുവശത്ത് ശാശ്വതനെയെ കണ്ടു.

ആദ്യവര്ണമകാരം തു ഉകാരം ചോത്തരേ തതഃ മകാരം മധ്യതശ്ചൈവ നാദാന്തം തസ്യ ചൌമിതി

ആദ്യാക്ഷരമായ 'അ' വലതുവശത്ത്, 'ഉ' ഇടതുവശത്ത്, 'മ' നടുവിൽ, അവസാനം 'ഓം' എന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കണ്ടു.

സൂര്യമണ്ഡലവദ്ദൃഷ്ട്വാ വര്ണമാദ്യം തു ദക്ഷിണേ ഉത്തരേ പാവകപ്രഖ്യമ് ഉകാരം പുരുഷര്ഷഭഃ

സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള ആദ്യാക്ഷരം വലതുവശത്ത്, ഇടതുവശത്ത് അഗ്നിപോലുള്ള 'ഉ' എന്നാക്ഷരം ഞാൻ കണ്ടു, പുരുഷരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ.

ശീതാംശുമണ്ഡലപ്രഖ്യം മകാരം മധ്യമം തഥാ തസ്യോപരി തദാപശ്യച് ഛുദ്ധസ്ഫടികവത് പ്രഭുമ്

ചന്ദ്രന്റെ വട്ടംപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന മധ്യത്തിലുള്ള 'മ' എന്ന അക്ഷരവും അതിന്റെ മുകളിൽ സുതാരമായ സ്ഫടികംപോലെ ശുദ്ധനായ പ്രഭുവിനെയും അവൻ കണ്ടു.

തുരീയാതീതമ് അമൃതം നിഷ്കലം നിരുപപ്ലവമ് നിര്ദ്വന്ദ്വം കേവലം ശൂന്യം ബാഹ്യാഭ്യന്തരവര്ജിതമ്

നാലാമത്തെ അവസ്ഥയെ കടന്ന്, മരണമില്ലാത്തതും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതും, ആശയക്കുഴപ്പമില്ലാത്തതും, ഇരട്ടത്വം ഇല്ലാത്തതും, ഒറ്റയായതും, ശൂന്യമായതും, അകത്തും പുറത്തും ഇല്ലാത്തതുമായതും ആ പ്രഭു ആയിരുന്നു.

സബാഹ്യാഭ്യന്തരം ചൈവ സബാഹ്യാഭ്യന്തരസ്ഥിതമ് ആദിമധ്യാന്തരഹിതമ് ആനന്ദസ്യാപി കാരണമ്

പക്ഷേ, അകത്തും പുറത്തും ഉള്ളതും അവയിൽ നിലകൊള്ളുന്നതുമായതും, ആരംഭം, നടുവ്, അവസാനം ഇല്ലാത്തതുമായതും, സുഖത്തിനും കാരണമാകുന്നതുമായതും ആ പ്രഭുവാണ്.

മാത്രാസ്തിസ്രസ്ത്വര്ധമാത്രം നാദാഖ്യം ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതമ് ഋഗ്യജുഃസാമവേദാ വൈ മാത്രാരൂപേണ മാധവഃ

മൂന്ന് അളവുകളും അര അളവും ഉണ്ട്; അതിനെ 'നാദം' എന്നും ബ്രഹ്മം എന്നും പറയുന്നു. ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളുടെ അളവുകളായ രൂപത്തിൽ മാധവൻ നിലകൊള്ളുന്നു.

വേദശബ്ദേഭ്യ ഏവേശം വിശ്വാത്മാനമചിന്തയത് തദാഭവദൃഷിര്വേദ ഋഷേഃ സാരതമം ശുഭമ്

വേദങ്ങളിലെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന്, പ്രഭു ഈ സർവ്വാത്മാവിനെ ധ്യാനിച്ചു. അപ്പോൾ ഋഷി തന്നെ വേദമായി, ആ ഋഷിയിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമായ സാരം ഉദിച്ചു.

തേനൈവ ഋഷിണാ വിഷ്ണുര് ജ്ഞാതവാന് പരമേശ്വരമ് ചിന്തയാ രഹിതോ രുദ്രോ വാചോ യന്മനസാ സഹ

അവൻ തന്നെയുള്ള ഋഷിയുടെ വഴി, വിഷ്ണു പരമേശ്വരനെ മനസ്സിലാക്കി; ചിന്തയില്ലാതെ രുദ്രൻ വാക്കും മനസ്സും ചേർത്ത് അവനെ ധ്യാനിച്ചു.

അപ്രാപ്യ തം നിവര്തന്തേ വാച്യസ്ത്വേകാക്ഷരേണ സഃ ഏകാക്ഷരേണ തദ്വാച്യമ് ഋതം പരമകാരണമ്

അവനെ പ്രാപിക്കാതവരൊക്കെ തിരിച്ചു പോകുന്നു; അവനെ ഒറ്റ അക്ഷരത്തിലൂടെ വിവരിക്കാം; ആ ഒറ്റ അക്ഷരത്തിലൂടെ സത്യം, പരമകാരണം പറയപ്പെടുന്നു.

സത്യമാനന്ദമമൃതം പരം ബ്രഹ്മ പരാത്പരമ് ഏകാക്ഷരാദകാരാഖ്യോ ഭഗവാന്കനകാണ്ഡജഃ

സത്യം, ആനന്ദം, അമൃതം, പരബ്രഹ്മം, അതിലുമുള്ളതായത് — ഒറ്റ അക്ഷരമായ 'അ'യിൽ നിന്നാണ് സ്വർണ്ണ അണ്ഡത്തിൽ ജനിച്ച ഭഗവാൻ.

ഏകാക്ഷരാദുകാരാഖ്യോ ഹരിഃ പരമകാരണമ് ഏകാക്ഷരാന്മകാരാഖ്യോ ഭഗവാന്നീലലോഹിതഃ

ഒറ്റ അക്ഷരമായ 'ഉ'യിൽ നിന്ന് പരമകാരണമാകുന്ന ഹരിയും, 'മ' എന്ന ഒറ്റ അക്ഷരത്തിൽ നിന്ന് നീലലോഹിതനായ ഭഗവാനും ഉദിച്ചു.

സര്ഗകര്താ ത്വകാരാഖ്യോ ഹ്യ് ഉകാരാഖ്യസ്തു മോഹകഃ മകാരാഖ്യസ് തയോര് നിത്യമ് അനുഗ്രഹകരോ ഽഭവത്

സൃഷ്ടിയുടെ സ്രഷ്ടാവ് 'അ' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; 'ഉ' ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നവനാണ്; ഇവരിൽ 'മ' എന്നത് എപ്പോഴും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവനാണ്.

മകാരാഖ്യോ വിഭുര്ബീജീ ഹ്യ് അകാരോ ബീജമുച്യതേ ഉകാരാഖ്യോ ഹരിര്യോനിഃ പ്രധാനപുരുഷേശ്വരഃ

'മ' എന്നത് വിത്ത് വഹിക്കുന്നവൻ, 'അ' വിത്ത് എന്നാണു പറയുന്നത്; 'ഉ' ഹരിയാണ്, യോണിയും പ്രധാനപുരുഷേശ്വരനുമാണ്.

ബീജീ ച ബീജം തദ്യോനിര് നാദാഖ്യശ് ച മഹേശ്വരഃ ബീജീ വിഭജ്യ ചാത്മാനം സ്വേച്ഛയാ തു വ്യവസ്ഥിതഃ

വിത്തും വിത്ത് വഹിക്കുന്നവനും ആ യോണിയും 'നാദം' എന്നറിയപ്പെടുന്ന മഹേശ്വരനുമാണ്. വിത്ത് വഹിക്കുന്നവൻ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം തന്നെ വിഭജിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു.