ലിങ്ഗപുരാണമ്

കര്താ നേതാ ച ഹര്താ ച ന മയാസ്തി സമോ വിഭുഃ അഹമേവ പരം ബ്രഹ്മ പരം തത്ത്വം പിതാമഹ

"സൃഷ്ടാവും നേതാവും സംഹാരകനുമാണ് ഞാൻ; എന്നോട് തുല്യൻ ആരുമില്ല, മഹാബലശാലിയേ. പരബ്രഹ്മവും പരമസത്യവും പിതാമഹനേ, ഞാൻ തന്നെയാണ്."

അഹമേവ പരം ജ്യോതിഃ പരമാത്മാ ത്വഹം വിഭുഃ യദ്യദ്ദൃഷ്ടം ശ്രുതം സര്വം ജഗത്യസ്മിംശ്ചരാചരമ്

"പരമജ്യോതി, പരമാത്മാവ്, സർവ്വവ്യാപകൻ—all ഞാൻ തന്നെയാണ്. ഈ ലോകത്തിൽ കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും, ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും എല്ലാം എന്നിൽ തന്നെ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു."

തത്തദ്വിദ്ധി ചതുര്വക്ത്ര സര്വം മന്മയമിത്യഥ മയാ സൃഷ്ടം പുരാവ്യക്തം ചതുര്വിംശതികം സ്വയമ്

"നാലുമുഖനേ, ഇതെല്ലാം എന്നിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത് എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊൾക. മുമ്പ് ഞാൻ തന്നെ അവ്യക്തമായ ഇരുപത്തിനാലു തത്ത്വങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു."

നിത്യാന്താ ഹ്യണവോ ബദ്ധാഃ സൃഷ്ടാഃ ക്രോധോദ്ഭവാദയഃ പ്രസാദാദ്ധി ഭവാനണ്ഡാന്യ് അനേകാനീഹ ലീലയാ

"നിത്യമായ അനുക്കങ്ങൾ ബന്ധിതരായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; കോപം മുതലായവ ഉദിച്ചുവന്നു. നിന്റെ കൃപയാൽ അനേകം അണ്ഡങ്ങൾ ഇവിടെ ലീലയായി ഉണ്ടാകുന്നു."

സൃഷ്ടാ ബുദ്ധിര്മയാ തസ്യാമ് അഹങ്കാരസ്ത്രിധാ തതഃ തന്മാത്രാപഞ്ചകം തസ്മാന് മനഃ ഷഷ്ഠേന്ദ്രിയാണി ച

"ബുദ്ധി ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് മൂന്നുവിധമായ അഹങ്കാരം ഉദിച്ചു. അതിൽ നിന്ന് അഞ്ചു തന്മാത്രകൾ; അവയിൽ നിന്ന് മനസ്സും ആറു ഇന്ദ്രിയങ്ങളും."

ആകാശാദീനി ഭൂതാനി ഭൌതികാനി ച ലീലയാ ഇത്യുക്തവതി തസ്മിംശ് ച മയി ചാപി വചസ് തഥാ

"ആകാശം തുടങ്ങിയ ഭൂതങ്ങൾക്കും അവയുടെ ഭൗതിക രൂപങ്ങൾക്കും ഞാൻ ലീലയായി രൂപം നൽകി." ഇങ്ങനെ അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാനും അതുപോലെ പറഞ്ഞു.

ആവയോശ്ചാഭവദ്യുദ്ധം സുഘോരം രോമഹര്ഷണമ് പ്രലയാര്ണവമധ്യേ തു രജസാ ബദ്ധവൈരയോഃ

അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും, രാഗവും വൈരവും കൊണ്ട് ബന്ധിതരായി, പ്രളയസമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ ഭയങ്കരവും രോമാഞ്ചം പകരുന്നതുമായ ഒരു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.

ഏതസ്മിന്നന്തരേ ലിങ്ഗമ് അഭവച്ചാവയോഃ പുരഃ വിവാദശമനാര്ഥം ഹി പ്രബോധാര്ഥം ച ഭാസ്വരമ്

അത്തവണ, ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ, ഞങ്ങളുടെ വഴക്കിന് അവസാനമുണ്ടാക്കാനും ബോധം ഉണർത്താനും ഒരു പ്രകാശമുള്ള ലിംഗം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ജ്വാലാമാലാസഹസ്രാഢ്യം കാലാനലശതോപമമ് ക്ഷയവൃദ്ധിവിനിര്മുക്തമ് ആദിമധ്യാന്തവര്ജിതമ്

അത് ആയിരക്കണക്കിന് ജ്വാലാമാലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു; നൂറുകണക്കിന് കാലാഗ്നികൾ പോലെയും, വളർച്ചയോ ക്ഷയമോ ഇല്ലാത്തതും, ആരംഭം, നടുവു, അവസാനം ഇല്ലാത്തതുമായതുമായിരുന്നു.

അനൌപമ്യമനിര്ദേശ്യമ് അവ്യക്തം വിശ്വസംഭവമ് തസ്യ ജ്വാലാസഹസ്രേണ മോഹിതോ ഭഗവാന് ഹരിഃ

തുലനയില്ലാത്തതും വിവരണമാകാത്തതും ദൃശ്യമല്ലാത്തതും ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവമായതുമായ അതിന്റെ ആയിരം ജ്വാലകളാൽ മഹാവിഷ്ണു ആശ്ചര്യചിത്തനായി.

മോഹിതം പ്രാഹ മാമത്ര പരീക്ഷാവോ ഽഗ്നിസംഭവമ് അധോഗമിഷ്യാമ്യനലസ്തംഭസ്യാനുപമസ്യ ച

ആശ്ചര്യത്തിൽ ആകാനായ ഞാൻ അവിടെ പറഞ്ഞു: 'നമുക്ക് ഈ അഗ്നിയിൽ നിന്നു ഉദിച്ച തൂണിനെ പരീക്ഷിക്കാം; ഞാൻ താഴോട്ടു ഈ അതുല്യമായ അഗ്നിതൂണിലേക്കു പോകാം.'

ഭവാനൂര്ധ്വം പ്രയത്നേന ഗന്തുമര്ഹസി സത്വരമ് ഏവം വ്യാഹൃത്യ വിശ്വാത്മാ സ്വരൂപമകരോത്തദാ

നീ ശ്രമത്തോടെ വേഗത്തിൽ മേലോട്ടു പോകണം.' എന്നിങ്ങനെ പറഞ്ഞ് സർവ്വലോകത്തിന്റെയും ആത്മാവ് തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

വാരാഹമഹമപ്യാശു ഹംസത്വം പ്രാപ്തവാന്സുരാഃ തദാപ്രഭൃതി മാമാഹുര്ഹ് അംസം ഹംസോ വിരാഡിതി

ഞാൻ വേഗത്തിൽ വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചു; ദേവന്മാർ മഹാവിഷ്ണുവിനെ ഹംസരൂപത്തിൽ കണ്ടു. അന്ന് മുതൽ അവർ എന്നെ 'ഹംസൻ', 'വലിയ ഹംസൻ' എന്നിങ്ങനെ വിളിച്ചു.

ഹംസഹംസേതി യോ ബ്രൂയാന് മാം ഹംസഃ സ ഭവിഷ്യതി സുശ്വേതോ ഹ്യനലാക്ഷശ് ച വിശ്വതഃ പക്ഷസംയുതഃ

'ഹംസ ഹംസ' എന്നു എന്നെ വിളിക്കുന്നവൻ ഹംസനാകും—ശുദ്ധവെളുത്തവനും അഗ്നിപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുമുള്ളവനും എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ചിറകുകളുള്ളവനും.

മനോ ഽനിലജവോ ഭൂത്വാ ഗതോ ഽഹം ചോര്ധ്വതഃ സുരാഃ നാരായണോ ഽപി വിശ്വാത്മാ നീലാഞ്ജനചയോപമമ്

മനസ്സിനെയും കാറ്റിനെയും പോലെ വേഗത്തിൽ ഞാൻ മേലോട്ടു പോയി, ദേവന്മാരേ; നാരായണനും, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ ആത്മാവും, കറുത്ത അഞ്ജനക്കൂട്ടുപോലെയുള്ള നിറത്തിൽ,

ദശയോജനവിസ്തീര്ണം ശതയോജനമായതമ് മേരുപര്വതവര്ഷ്മാണം ഗൌരതീക്ഷ്ണാഗ്രദംഷ്ട്രിണമ്

പത്ത് യോജന വീതിയും നൂറ് യോജന നീളവും ഉള്ള, മേരു പർവ്വതത്തിനെപ്പോലെയുള്ള, വെളുത്ത നിറവും മൂർച്ചയുള്ള ദന്തങ്ങളും ഉള്ള വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

കാലാദിത്യസമാഭാസം ദീര്ഘഘോണം മഹാസ്വരമ് ഹ്രസ്വപാദം വിചിത്രാങ്ഗം ജൈത്രം ദൃഢമ് അനൌപമമ്

കാലാന്ത്യത്തിലെ സൂര്യപ്രഭയെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശം, നീണ്ട മൂക്ക്, വലിയ ശബ്ദം, ചുരുങ്ങിയ കാലുകൾ, അത്ഭുതകരമായ അവയവങ്ങൾ, ജയശീലിയും ദൃഢവുമായ അതുല്യരൂപവും.

വാരാഹമസിതം രൂപമ് ആസ്ഥായ ഗതവാനധഃ ഏവം വര്ഷസഹസ്രം തു ത്വരന്വിഷ്ണുരധോഗതഃ

അവൻ കറുത്ത വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ച് താഴോട്ടു പോയി; അങ്ങനെ ആയിരം വർഷം വിഷ്ണു വേഗത്തിൽ താഴോട്ടു പോയി.

നാപശ്യദല്പമപ്യസ്യ മൂലം ലിങ്ഗസ്യ സൂകരഃ താവത്കാലം ഗതോ ഹ്യൂര്ധ്വമ് അഹമപ്യരിസൂദനഃ

വരാഹൻ ആ ലിംഗത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ചെറിയൊരു ഭാഗം പോലും കണ്ടില്ല; അതേ സമയം ഞാൻ, ശത്രുനാശകൻ, മേലോട്ടു പോയി.

സത്വരം സര്വയത്നേന തസ്യാന്തം ജ്ഞാതുമിച്ഛയാ ശ്രാന്തോ ഹ്യദൃഷ്ട്വാ തസ്യാന്തമ് അഹങ്കാരാദധോഗതഃ

വേഗത്തോടും മുഴുവൻ ശ്രമത്തോടും കൂടി അതിന്റെ അറ്റം അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചു; അതിന്റെ അറ്റം കാണാതെ അഹങ്കാരത്തോടെ താഴോട്ടു ഇറങ്ങി.

തഥൈവ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ ശ്രാന്തഃ സംത്രസ്തലോചനഃ സര്വദേവഭവസ്തൂര്ണമ് ഉത്ഥിതഃ സഃ മഹാവപുഃ

അതു പോലെ തന്നെ, മഹാവിഷ്ണുവും ക്ഷീണിച്ചു, കണ്ണുകൾ വിറയച്ച്, തന്റെ വലിയ രൂപം ദേവന്മാർക്ക് കാണിച്ചു വേഗത്തിൽ ഉയർന്നു.

സമാഗതോ മയാ സാര്ധം പ്രണിപത്യ മഹാമനാഃ മായയാ മോഹിതഃ ശംഭോസ് തസ്ഥൌ സംവിഗ്നമാനസഃ

അവൻ എന്നോടൊപ്പം ചേർന്ന്, വലിയ മനസ്സോടെ വന്ദിച്ചു; ശംഭുവിന്റെ മായയാൽ ഭ്രമിച്ചവൻ ആശങ്കയോടെ അവിടെ നിന്നു.

പൃഷ്ഠതഃ പാര്ശ്വതശ്ചൈവ ചാഗ്രതഃ പരമേശ്വരമ് പ്രണിപത്യ മയാ സാര്ധം സസ്മാര കിമിദം ത്വിതി

പിന്നിലും പാർശ്വത്തിലും മുന്നിലും പരമേശ്വരനെ വന്ദിച്ച്, എന്നോടൊപ്പം അവൻ വിചാരിച്ചു: 'ഇത് എന്താണ്?'

തദാ സമഭവത്തത്ര നാദോ വൈ ശബ്ദലക്ഷണഃ ഓമോമിതി സുരശ്രേഷ്ഠാഃ സുവ്യക്തഃ പ്ലുതലക്ഷണഃ

അപ്പോൾ അവിടെ ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു—'ഓം, ഓം' എന്നതുപോലെയുള്ള, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, വളരെ വ്യക്തമായും നീണ്ടതുമായ ശബ്ദം.

കിമിദം ത്വിതി സംചിന്ത്യ മയാ തിഷ്ഠന്മഹാസ്വനമ് ലിങ്ഗസ്യ ദക്ഷിണേ ഭാഗേ തദാപശ്യത്സനാതനമ്

'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന് ചിന്തിച്ച് ഞാൻ ആ മഹാശബ്ദം കേട്ട് നിന്നു; അപ്പോൾ ലിംഗത്തിന്റെ വലതുവശത്ത് ശാശ്വതനെയെ കണ്ടു.

ആദ്യവര്ണമകാരം തു ഉകാരം ചോത്തരേ തതഃ മകാരം മധ്യതശ്ചൈവ നാദാന്തം തസ്യ ചൌമിതി

ആദ്യാക്ഷരമായ 'അ' വലതുവശത്ത്, 'ഉ' ഇടതുവശത്ത്, 'മ' നടുവിൽ, അവസാനം 'ഓം' എന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കണ്ടു.

സൂര്യമണ്ഡലവദ്ദൃഷ്ട്വാ വര്ണമാദ്യം തു ദക്ഷിണേ ഉത്തരേ പാവകപ്രഖ്യമ് ഉകാരം പുരുഷര്ഷഭഃ

സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള ആദ്യാക്ഷരം വലതുവശത്ത്, ഇടതുവശത്ത് അഗ്നിപോലുള്ള 'ഉ' എന്നാക്ഷരം ഞാൻ കണ്ടു, പുരുഷരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ.

ശീതാംശുമണ്ഡലപ്രഖ്യം മകാരം മധ്യമം തഥാ തസ്യോപരി തദാപശ്യച് ഛുദ്ധസ്ഫടികവത് പ്രഭുമ്

ചന്ദ്രന്റെ വട്ടംപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന മധ്യത്തിലുള്ള 'മ' എന്ന അക്ഷരവും അതിന്റെ മുകളിൽ സുതാരമായ സ്ഫടികംപോലെ ശുദ്ധനായ പ്രഭുവിനെയും അവൻ കണ്ടു.

തുരീയാതീതമ് അമൃതം നിഷ്കലം നിരുപപ്ലവമ് നിര്ദ്വന്ദ്വം കേവലം ശൂന്യം ബാഹ്യാഭ്യന്തരവര്ജിതമ്

നാലാമത്തെ അവസ്ഥയെ കടന്ന്, മരണമില്ലാത്തതും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതും, ആശയക്കുഴപ്പമില്ലാത്തതും, ഇരട്ടത്വം ഇല്ലാത്തതും, ഒറ്റയായതും, ശൂന്യമായതും, അകത്തും പുറത്തും ഇല്ലാത്തതുമായതും ആ പ്രഭു ആയിരുന്നു.