ലിങ്ഗപുരാണമ്

പ്രബുദ്ധോ ഽഹീയശയനാത് സമാസീനഃ ക്ഷണം വശീ ദദര്ശ നിദ്രാവിക്ലിന്നനീരജാമലലോചനഃ

അവൻ ഉണർന്നു, അഹീഷയനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, ഒരു നിമിഷം ശാന്തനായി ഇരുന്നു. ഉറക്കത്തിന്റെ മങ്ങിയതില്ലാത്ത, നിർമ്മലമായ കണ്ണുകളാൽ അവൻ നോക്കി.

മാമഗ്രേ സംസ്ഥിതം ഭാസാധ്യാസിതോ ഭഗവാന് ഹരിഃ ആഹ ചോത്ഥായ ഭഗവാന് ഹസന്മാം മധുരം സകൃത്

എന്റെ മുന്നിൽ ഭാസ്വരമായ ഹരിച്ഛൻ നില്ക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ എഴുന്നേറ്റു, ഒരു മധുരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നോട് സംസാരിച്ചു.

സ്വാഗതംസ്വാഗതം വത്സ പിതാമഹ മഹാദ്യുതേ തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ സ്മിതപൂര്വം സുരര്ഷഭാഃ

"സ്വാഗതം, സ്വാഗതം, മകനേ, മഹാതേജസ്സുള്ള പിതാമഹനേ!" ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

രജസാ ബദ്ധവൈരശ് ച തമവോചം ജനാര്ദനമ് ഭാഷസേ വത്സ വത്സേതി സര്ഗസംഹാരകാരണമ്

രാഗവും വൈരവും കൊണ്ടു ബന്ധിച്ച ഞാൻ ജനാർദ്ദനനോട് പറഞ്ഞു: "സർഗ്ഗത്തിന്റെയും സംഹാരത്തിന്റെയും കാരണമായ നീ, എനിക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും 'മകനേ, മകനേ' എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?"

മാമ് ഇഹാന്തഃസ്മിതം കൃത്വാ ഗുരുഃ ശിഷ്യമിവാനഘ കര്താരം ജഗതാം സാക്ഷാത് പ്രകൃതേശ് ച പ്രവര്തകമ്

ഇവിടെ നീ, അകത്തൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ, ഗുരു ശിഷ്യനോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നു. ഞാൻ ലോകങ്ങളുടെ സാക്ഷാൽ സ്രഷ്ടാവും പ്രകൃതിയുടെ ആരംഭകനുമാണ്.

സനാതനമജം വിഷ്ണും വിരിഞ്ചിം വിശ്വസംഭവമ് വിശ്വാത്മാനം വിധാതാരം ധാതാരം പങ്കജേക്ഷണമ്

നീ എന്നെ ശാശ്വതനും ജനനമില്ലാത്ത വിഷ്ണുവും, സൃഷ്ടാവും, വിശ്വത്തിന്റെ ഉറവിടവും, സർവ്വാത്മാവും, നിലനിൽപ്പിനും, പദ്മനയനനുമെന്നു വിളിക്കുന്നു.

കിമര്ഥം ഭാഷസേ മോഹാദ് വക്തുമര്ഹസി സത്വരമ് സോ ഽപി മാമാഹ ജഗതാം കര്താഹമിതി ലോകയ

നീ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? മോഹം കൊണ്ടാണോ? നീ സത്യം വേഗത്തിൽ പറയും വേണം. അപ്പോൾ അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു: "ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവാണ് ഞാൻ—നോക്കൂ!"

ഭര്താ ഹര്താ ഭവാന് അങ്ഗാദ് അവതീര്ണോ മമാവ്യയാത് വിസ്മൃതോ ഽസി ജഗന്നാഥം നാരായണമനാമയമ്

"നീ ഭർത്താവും സംഹാരകനും, എന്റെ അക്ഷയമായ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചവനുമാണ്. നീ ലോകനാഥനായ, കഷ്ടമില്ലാത്ത നാരായണനെ മറന്നിരിക്കുന്നു."

പുരുഷം പരമാത്മാനം പുരുഹൂതം പുരുഷ്ടുതമ് വിഷ്ണുമച്യുതമീശാനം വിശ്വസ്യ പ്രഭവോദ്ഭവമ്

"പരമപുരുഷൻ, പരമാത്മാവ്, അനേകം പ്രാർത്ഥനകൾക്കു അർഹൻ, മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നവൻ, വിഷ്ണു, അച്യുതൻ, ഈശ്വരൻ, വിശ്വത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും മൂലവും—all ഇതാണ് അവൻ."

തവാപരാധോ നാസ്ത്യത്ര മമ മായാകൃതം ത്വിദമ് ശൃണു സത്യം ചതുര്വക്ത്ര സര്വദേവേശ്വരോ ഹ്യയമ്

"ഇവിടെ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്താനില്ല; ഇതെല്ലാം എന്റെ മായയാൽ സംഭവിച്ചതാണ്. സത്യം കേൾക്കു, നാലുമുഖനേ: ഇവൻ സർവ്വദേവന്മാരുടെയും ഈശ്വരനാണ്."

കര്താ നേതാ ച ഹര്താ ച ന മയാസ്തി സമോ വിഭുഃ അഹമേവ പരം ബ്രഹ്മ പരം തത്ത്വം പിതാമഹ

"സൃഷ്ടാവും നേതാവും സംഹാരകനുമാണ് ഞാൻ; എന്നോട് തുല്യൻ ആരുമില്ല, മഹാബലശാലിയേ. പരബ്രഹ്മവും പരമസത്യവും പിതാമഹനേ, ഞാൻ തന്നെയാണ്."

അഹമേവ പരം ജ്യോതിഃ പരമാത്മാ ത്വഹം വിഭുഃ യദ്യദ്ദൃഷ്ടം ശ്രുതം സര്വം ജഗത്യസ്മിംശ്ചരാചരമ്

"പരമജ്യോതി, പരമാത്മാവ്, സർവ്വവ്യാപകൻ—all ഞാൻ തന്നെയാണ്. ഈ ലോകത്തിൽ കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും, ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും എല്ലാം എന്നിൽ തന്നെ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു."

തത്തദ്വിദ്ധി ചതുര്വക്ത്ര സര്വം മന്മയമിത്യഥ മയാ സൃഷ്ടം പുരാവ്യക്തം ചതുര്വിംശതികം സ്വയമ്

"നാലുമുഖനേ, ഇതെല്ലാം എന്നിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത് എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊൾക. മുമ്പ് ഞാൻ തന്നെ അവ്യക്തമായ ഇരുപത്തിനാലു തത്ത്വങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു."

നിത്യാന്താ ഹ്യണവോ ബദ്ധാഃ സൃഷ്ടാഃ ക്രോധോദ്ഭവാദയഃ പ്രസാദാദ്ധി ഭവാനണ്ഡാന്യ് അനേകാനീഹ ലീലയാ

"നിത്യമായ അനുക്കങ്ങൾ ബന്ധിതരായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; കോപം മുതലായവ ഉദിച്ചുവന്നു. നിന്റെ കൃപയാൽ അനേകം അണ്ഡങ്ങൾ ഇവിടെ ലീലയായി ഉണ്ടാകുന്നു."

സൃഷ്ടാ ബുദ്ധിര്മയാ തസ്യാമ് അഹങ്കാരസ്ത്രിധാ തതഃ തന്മാത്രാപഞ്ചകം തസ്മാന് മനഃ ഷഷ്ഠേന്ദ്രിയാണി ച

"ബുദ്ധി ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് മൂന്നുവിധമായ അഹങ്കാരം ഉദിച്ചു. അതിൽ നിന്ന് അഞ്ചു തന്മാത്രകൾ; അവയിൽ നിന്ന് മനസ്സും ആറു ഇന്ദ്രിയങ്ങളും."

ആകാശാദീനി ഭൂതാനി ഭൌതികാനി ച ലീലയാ ഇത്യുക്തവതി തസ്മിംശ് ച മയി ചാപി വചസ് തഥാ

"ആകാശം തുടങ്ങിയ ഭൂതങ്ങൾക്കും അവയുടെ ഭൗതിക രൂപങ്ങൾക്കും ഞാൻ ലീലയായി രൂപം നൽകി." ഇങ്ങനെ അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാനും അതുപോലെ പറഞ്ഞു.

ആവയോശ്ചാഭവദ്യുദ്ധം സുഘോരം രോമഹര്ഷണമ് പ്രലയാര്ണവമധ്യേ തു രജസാ ബദ്ധവൈരയോഃ

അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും, രാഗവും വൈരവും കൊണ്ട് ബന്ധിതരായി, പ്രളയസമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ ഭയങ്കരവും രോമാഞ്ചം പകരുന്നതുമായ ഒരു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.

ഏതസ്മിന്നന്തരേ ലിങ്ഗമ് അഭവച്ചാവയോഃ പുരഃ വിവാദശമനാര്ഥം ഹി പ്രബോധാര്ഥം ച ഭാസ്വരമ്

അത്തവണ, ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ, ഞങ്ങളുടെ വഴക്കിന് അവസാനമുണ്ടാക്കാനും ബോധം ഉണർത്താനും ഒരു പ്രകാശമുള്ള ലിംഗം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ജ്വാലാമാലാസഹസ്രാഢ്യം കാലാനലശതോപമമ് ക്ഷയവൃദ്ധിവിനിര്മുക്തമ് ആദിമധ്യാന്തവര്ജിതമ്

അത് ആയിരക്കണക്കിന് ജ്വാലാമാലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു; നൂറുകണക്കിന് കാലാഗ്നികൾ പോലെയും, വളർച്ചയോ ക്ഷയമോ ഇല്ലാത്തതും, ആരംഭം, നടുവു, അവസാനം ഇല്ലാത്തതുമായതുമായിരുന്നു.

അനൌപമ്യമനിര്ദേശ്യമ് അവ്യക്തം വിശ്വസംഭവമ് തസ്യ ജ്വാലാസഹസ്രേണ മോഹിതോ ഭഗവാന് ഹരിഃ

തുലനയില്ലാത്തതും വിവരണമാകാത്തതും ദൃശ്യമല്ലാത്തതും ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവമായതുമായ അതിന്റെ ആയിരം ജ്വാലകളാൽ മഹാവിഷ്ണു ആശ്ചര്യചിത്തനായി.

മോഹിതം പ്രാഹ മാമത്ര പരീക്ഷാവോ ഽഗ്നിസംഭവമ് അധോഗമിഷ്യാമ്യനലസ്തംഭസ്യാനുപമസ്യ ച

ആശ്ചര്യത്തിൽ ആകാനായ ഞാൻ അവിടെ പറഞ്ഞു: 'നമുക്ക് ഈ അഗ്നിയിൽ നിന്നു ഉദിച്ച തൂണിനെ പരീക്ഷിക്കാം; ഞാൻ താഴോട്ടു ഈ അതുല്യമായ അഗ്നിതൂണിലേക്കു പോകാം.'

ഭവാനൂര്ധ്വം പ്രയത്നേന ഗന്തുമര്ഹസി സത്വരമ് ഏവം വ്യാഹൃത്യ വിശ്വാത്മാ സ്വരൂപമകരോത്തദാ

നീ ശ്രമത്തോടെ വേഗത്തിൽ മേലോട്ടു പോകണം.' എന്നിങ്ങനെ പറഞ്ഞ് സർവ്വലോകത്തിന്റെയും ആത്മാവ് തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

വാരാഹമഹമപ്യാശു ഹംസത്വം പ്രാപ്തവാന്സുരാഃ തദാപ്രഭൃതി മാമാഹുര്ഹ് അംസം ഹംസോ വിരാഡിതി

ഞാൻ വേഗത്തിൽ വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചു; ദേവന്മാർ മഹാവിഷ്ണുവിനെ ഹംസരൂപത്തിൽ കണ്ടു. അന്ന് മുതൽ അവർ എന്നെ 'ഹംസൻ', 'വലിയ ഹംസൻ' എന്നിങ്ങനെ വിളിച്ചു.

ഹംസഹംസേതി യോ ബ്രൂയാന് മാം ഹംസഃ സ ഭവിഷ്യതി സുശ്വേതോ ഹ്യനലാക്ഷശ് ച വിശ്വതഃ പക്ഷസംയുതഃ

'ഹംസ ഹംസ' എന്നു എന്നെ വിളിക്കുന്നവൻ ഹംസനാകും—ശുദ്ധവെളുത്തവനും അഗ്നിപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുമുള്ളവനും എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ചിറകുകളുള്ളവനും.

മനോ ഽനിലജവോ ഭൂത്വാ ഗതോ ഽഹം ചോര്ധ്വതഃ സുരാഃ നാരായണോ ഽപി വിശ്വാത്മാ നീലാഞ്ജനചയോപമമ്

മനസ്സിനെയും കാറ്റിനെയും പോലെ വേഗത്തിൽ ഞാൻ മേലോട്ടു പോയി, ദേവന്മാരേ; നാരായണനും, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ ആത്മാവും, കറുത്ത അഞ്ജനക്കൂട്ടുപോലെയുള്ള നിറത്തിൽ,

ദശയോജനവിസ്തീര്ണം ശതയോജനമായതമ് മേരുപര്വതവര്ഷ്മാണം ഗൌരതീക്ഷ്ണാഗ്രദംഷ്ട്രിണമ്

പത്ത് യോജന വീതിയും നൂറ് യോജന നീളവും ഉള്ള, മേരു പർവ്വതത്തിനെപ്പോലെയുള്ള, വെളുത്ത നിറവും മൂർച്ചയുള്ള ദന്തങ്ങളും ഉള്ള വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

കാലാദിത്യസമാഭാസം ദീര്ഘഘോണം മഹാസ്വരമ് ഹ്രസ്വപാദം വിചിത്രാങ്ഗം ജൈത്രം ദൃഢമ് അനൌപമമ്

കാലാന്ത്യത്തിലെ സൂര്യപ്രഭയെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശം, നീണ്ട മൂക്ക്, വലിയ ശബ്ദം, ചുരുങ്ങിയ കാലുകൾ, അത്ഭുതകരമായ അവയവങ്ങൾ, ജയശീലിയും ദൃഢവുമായ അതുല്യരൂപവും.

വാരാഹമസിതം രൂപമ് ആസ്ഥായ ഗതവാനധഃ ഏവം വര്ഷസഹസ്രം തു ത്വരന്വിഷ്ണുരധോഗതഃ

അവൻ കറുത്ത വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ച് താഴോട്ടു പോയി; അങ്ങനെ ആയിരം വർഷം വിഷ്ണു വേഗത്തിൽ താഴോട്ടു പോയി.

നാപശ്യദല്പമപ്യസ്യ മൂലം ലിങ്ഗസ്യ സൂകരഃ താവത്കാലം ഗതോ ഹ്യൂര്ധ്വമ് അഹമപ്യരിസൂദനഃ

വരാഹൻ ആ ലിംഗത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ചെറിയൊരു ഭാഗം പോലും കണ്ടില്ല; അതേ സമയം ഞാൻ, ശത്രുനാശകൻ, മേലോട്ടു പോയി.