ലിങ്ഗപുരാണമ്

വിചിത്രവസ്ത്രഭൂഷണൈര് അലംകൃതോ ഗജാനനഃ മഹേശ്വരസ്യ പുത്രകോ ഽഭിവന്ദ്യ താതമ് അമ്ബികാമ്

വിലക്ഷണമായ വസ്ത്രാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഗജാനനൻ, മഹേശ്വരന്റെ പുത്രൻ, തന്റെ അച്ഛനും അംബികയെയും ആദരപൂർവം വന്ദിച്ചു.

ജാതമാത്രം സുതം ദൃഷ്ട്വാ ചകാര ഭഗവാന്ഭവഃ ഗജാനനായ കൃത്യാംസ്തു സര്വാന്സര്വേശ്വരഃ സ്വയമ്

പുതുതായി ജനിച്ച പുത്രനെ കണ്ട ഭഗവാൻ ഭവൻ, എല്ലാ കര്‍ത്തവ്യങ്ങളും ഗജാനനനു തന്നേ സ്വയം ഏല്പിച്ചു.

ആദായ ച കരാഭ്യാം ച സുസുഖാഭ്യാം ഭവഃ സ്വയമ് ആലിങ്ഗ്യാഘ്രായ മൂര്ധാനം മഹാദേവോ ജഗദ്ഗുരുഃ

സ്വന്തം സ്നേഹപൂർവമായ കൈകളിൽ എടുത്ത്, ലോകഗുരുവായ മഹാദേവൻ തന്റെ മകനെ അണച്ച് തലമുടി നക്കിക്കൊണ്ട് സ്നേഹിച്ചു.

തവാവതാരോ ദൈത്യാനാം വിനാശായ മമാത്മജ ദേവാനാമുപകാരാര്ഥം ദ്വിജാനാം ബ്രഹ്മവാദിനാമ്

എന്റെ മകനേ, നിന്റെ അവതാരം ദാനവരെ നശിപ്പിക്കാനും, ദേവന്മാർക്കും, ദ്വിജന്മാർക്കും, ബ്രഹ്മവിദ്യാരതന്മാർക്കും ഉപകാരത്തിനുമാണ്.

യജ്ഞശ് ച ദക്ഷിണാഹീനഃ കൃതോ യേന മഹീതലേ തസ്യ ധര്മസ്യ വിഘ്നം ച കുരു സ്വര്ഗപഥേ സ്ഥിതഃ

ഭൂമിയിൽ യജ്ഞം ദക്ഷിണയില്ലാതെ നടത്തുകയാണെങ്കിൽ, സ്വർഗ്ഗപഥത്തിൽ നിന്നു നീ അതിന് തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കണം.

അധ്യാപനം ചാധ്യയനം വ്യാഖ്യാനം കര്മ ഏവ ച യോ ഽന്യായതഃ കരോത്യസ്മിന് തസ്യ പ്രാണാന്സദാ ഹര

ഈ ലോകത്തിൽ ആരെങ്കിലും നിയമവിരുദ്ധമായി അധ്യാപനം, പഠനം, വ്യാഖ്യാനം, കര്‍മ്മങ്ങൾ എന്നിവ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, അത്തരം ആളുകളുടെ ജീവൻ നീ എപ്പോഴും എടുത്തുകൊള്ളണം.

വര്ണാച്ച്യുതാനാം നാരീണാം നരാണാം നരപുങ്ഗവ സ്വധര്മരഹിതാനാം ച പ്രാണാനപഹര പ്രഭോ

വര്ണത്തിൽ നിന്ന് തെറ്റിയ സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും, സ്വധർമ്മം ഇല്ലാത്തവരും, മഹാപുരുഷനേ, അവരുടെ ജീവൻ നീ എടുത്തുകൊള്ളണം.

യാഃ സ്ത്രിയസ്ത്വാം സദാ കാലം പുരുഷാശ് ച വിനായക യജന്തി താസാം തേഷാം ച ത്വത്സാമ്യം ദാതുമര്ഹസി

ഹേ വിനായക, എപ്പോഴും നിന്നെ ഭജിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾക്കും പുരുഷന്മാർക്കും, നീ നിന്റെതുപോലെയുള്ള സ്ഥാനം നൽകണം.

ത്വം ഭക്താന് സര്വയത്നേന രക്ഷ ബാലഗണേശ്വര യൌവനസ്ഥാംശ് ച വൃദ്ധാംശ് ച ഇഹാമുത്ര ച പൂജിതഃ

ബാലഗണേശാ, ബാല്യവും യൗവനവും വാർദ്ധക്യവും ഉള്ള ഭക്തന്മാരെ, ഇവിടെയും പരലോകത്തും, നീ എല്ലാ ശ്രമത്തോടും സംരക്ഷിക്കണം.

ജഗത്ത്രയേ ഽത്ര സര്വത്ര ത്വം ഹി വിഘ്നഗണേശ്വരഃ സംപൂജ്യോ വന്ദനീയശ് ച ഭവിഷ്യസി ന സംശയഃ

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും എല്ലായിടത്തും, നീ വിഘ്നങ്ങളുടെ ഇശ്വരനായ് ആരാധിക്കപ്പെടുകയും, വന്ദനീയനാവുകയും വേണം — ഇതിൽ സംശയം ഇല്ല.

മാം ച നാരായണം വാപി ബ്രഹ്മാണമ് അപി പുത്രക യജന്തി യജ്ഞൈര്വാ വിപ്രൈര് അഗ്രേ പൂജ്യോ ഭവിഷ്യസി

പുത്രാ, ഞാൻ അല്ലെങ്കിൽ നാരായണൻ അല്ലെങ്കിൽ ബ്രഹ്മാവിനെ യജ്ഞങ്ങളാൽ ദ്വിജന്മാർ ആരാധിച്ചാലും, ആദ്യം ആരാധിക്കപ്പെടേണ്ടത് നീയാകണം.

ത്വാമ് അനഭ്യര്ച്യ കല്യാണം ശ്രൌതം സ്മാര്തം ച ലൌകികമ് കുരുതേ തസ്യ കല്യാണമ് അകല്യാണം ഭവിഷ്യതി

നിന്റെ ആരാധനയില്ലാതെ ആരെങ്കിലും ശ്രൗത, സ്മാര്ത്ത, ലോകിക കര്‍മ്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, അവർക്കുള്ള മംഗളം അമംഗളമാകും.

ബ്രാഹ്മണൈഃ ക്ഷത്രിയൈര്വൈശ്യൈഃ ശൂദ്രൈശ്ചൈവ ഗജാനന സമ്പൂജ്യ സര്വസിദ്ധ്യര്ഥം ഭക്ഷ്യഭോജ്യാദിഭിഃ ശുഭൈഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ക്ഷത്രിയന്മാർ, വൈശ്യന്മാർ, ശൂദ്രന്മാർ — എല്ലാവരും, ഗജാനനനേ, ശുദ്ധമായ ഭോജ്യപദാർത്ഥങ്ങളാൽ നിന്നെ ആരാധിച്ച് എല്ലാ സിദ്ധികളും നേടണം.

ത്വാം ഗന്ധപുഷ്പധൂപാദ്യൈര് അനഭ്യര്ച്യ ജഗത്ത്രയേ ദേവൈരപി തഥാന്യൈശ് ച ലബ്ധവ്യം നാസ്തി കുത്രചിത്

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള ദേവന്മാരും മറ്റുള്ളവരും സുഗന്ധം, പുഷ്പം, ധൂപം തുടങ്ങിയവകൊണ്ട് നിന്നെ ആരാധിക്കാതെ എവിടെയും നിന്നെ ലഭിക്കാനാവില്ല.

അഭ്യര്ചയന്തി യേ ലോകാ മാനവാസ്തു വിനായകമ് തേ ചാര്ചനീയാഃ ശക്രാദ്യൈര് ഭവിഷ്യന്തി ന സംശയഃ

വിനായകനെ ആരാധിക്കുന്ന മനുഷ്യരും മറ്റുള്ളവരും ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും ആരാധിക്കേണ്ടവരാകും; ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല.

അജം ഹരിം ച മാം വാപി ശക്രമന്യാന്സുരാനപി വിഘ്നൈര് ബാധയസി ത്വാം ചേന് നാര്ചയന്തി ഫലാര്ഥിനഃ

ഫലം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ നിന്നെ ആരാധിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, അജൻ, ഹരി, എന്നെ, ഇന്ദ്രൻ, മറ്റു ദേവന്മാർ ഇവർക്കും നീ itself തടസ്സങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കും.

സസര്ജ ച തദാ വിഘ്നഗണം ഗണപതിഃ പ്രഭുഃ ഗണൈഃ സാര്ധം നമസ്കൃത്വാപ്യ് അതിഷ്ഠത്തസ്യ ചാഗ്രതഃ

അപ്പോൾ മഹാനായ ഗണപതി തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം വന്ദനം ചെയ്ത് വിഘ്നങ്ങളുടെ കൂട്ടം സൃഷ്ടിച്ചു, അവൻ മുമ്പിൽ നിന്നു.

തദാ പ്രഭൃതി ലോകേ ഽസ്മിന് പൂജയന്തി ഗണേശ്വരമ് ദൈത്യാനാം ധര്മവിഘ്നം ച ചകാരാസൌ ഗണേശ്വരഃ

അന്നുമുതൽ ഈ ലോകത്ത് എല്ലാവരും ഗണേശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നു; ഗണേശ്വരൻ ദൈത്യരുടെ ധർമ്മത്തിൽ തടസ്സങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഏതദ്വഃ കഥിതം സര്വം സ്കന്ദാഗ്രജസമുദ്ഭവമ് യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്വാപി ശ്രാവയേദ്വാ സുഖീഭവേത്

സ്കന്ദന്റെ മൂത്താന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു; ആരെങ്കിലും ഇത് വായിച്ചാൽ, കേട്ടാൽ, മറ്റുള്ളവരെ കേൾപ്പിച്ചാൽ അവർ സന്തോഷം നേടും.

നൃത്യാരമ്ഭഃ കഥം ശംഭോഃ കിമര്ഥം വാ യഥാതഥമ് വക്തുമര്ഹസി ചാസ്മാകം ശ്രുതഃ സ്കന്ദാഗ്രജോദ്ഭവഃ

ശംഭുവിന്റെ നൃത്തം എങ്ങനെ ആരംഭിച്ചു, എന്തിനാണ് അതിന് കാരണം? സ്കന്ദന്റെ മൂത്താന്റെ ഉത്ഭവം ഞങ്ങൾ കേട്ടതുകൊണ്ട്, നീ ഞങ്ങൾക്കു സത്യം പറഞ്ഞുതരണം.

ദാരുകോ ഽസുരസമ്ഭൂതസ് തപസാ ലബ്ധവിക്രമഃ സൂദയാമാസ കാലാഗ്നിര് ഇവ ദേവാന്ദ്വിജോത്തമാന്

അസുരരിൽ ജനിച്ച ദാരുകൻ തപസ്സിലൂടെ ശക്തി നേടി, കാലാഗ്നിപോലെ ദേവന്മാരെയും പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും കൊല്ലാൻ തുടങ്ങി.

ദാരുകേണ തദാ ദേവാസ് താഡിതാഃ പീഡിതാ ഭൃശമ് ബ്രഹ്മാണം ച തഥേശാനം കുമാരം വിഷ്ണുമേവ ച

അപ്പോൾ ദാരുകന്റെ ആക്രമണത്തിൽ ദേവന്മാരും ബ്രഹ്മാവും ഈശാനനും കുമാരനും വിഷ്ണുവും വലിയ പീഡനമനുഭവിച്ചു.

യമമിന്ദ്രമനുപ്രാപ്യ സ്ത്രീവധ്യ ഇതി ചാസുരഃ സ്ത്രീരൂപധാരിഭിഃ സ്തുത്യൈര് ബ്രഹ്മാദ്യൈര്യുധി സംസ്ഥിതൈഃ

ദാരുകൻ യമനും ഇന്ദ്രനും നേരിട്ടു, 'സ്ത്രീഹന്താവ്' എന്ന പേരിൽ സ്ത്രീരൂപം ധരിച്ച്, യുദ്ധത്തിനായി നിന്ന ബ്രഹ്മാദിമാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടു.

ബാധിതാസ്തേന തേ സര്വേ ബ്രഹ്മാണം പ്രാപ്യ വൈ ദ്വിജാഃ വിജ്ഞാപ്യ തസ്മൈ തത്സര്വം തേന സാര്ധമുമാപതിമ്

അവൻ മൂലം പീഡിതരായ എല്ലാവരും ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ചു, ഉമാപതിയോടൊപ്പം എല്ലാം അവനോട് പറഞ്ഞു.

സമ്പ്രാപ്യ തുഷ്ടുവുഃ സര്വേ പിതാമഹപുരോഗമാഃ ബ്രഹ്മാ പ്രാപ്യ ച ദേവേശം പ്രണമ്യ ബഹുധാ നതഃ

അവരെല്ലാവരും ബ്രഹ്മാവിനെ മുന്നിൽ വെച്ച് സ്തുതിച്ചു; ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരുടെ നാഥനെ പലവിധം നമസ്കരിച്ചു.

ദാരുണോ ഭഗവാന്ദാരുഃ പൂര്വം തേന വിനിര്ജിതാഃ നിഹത്യ ദാരുകം ദൈത്യം സ്ത്രീവധ്യം ത്രാതുമര്ഹസി

ഭയങ്കരനായ ദാരുകൻ മുമ്പ് അവരെ ജയിച്ചിരുന്നു; ദാരുകൻ എന്ന ദൈത്യനെ, സ്ത്രീഹന്താവിനെ, നീ കൊല്ലണം, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം.

വിജ്ഞപ്തിം ബ്രഹ്മണഃ ശ്രുത്വാ ഭഗവാന് ഭഗനേത്രഹാ ദേവീമുവാച ദേവേശോ ഗിരിജാം പ്രഹസന്നിവ

ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷ കേട്ട ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ, ഭഗന്റെ കണ്ണ് നശിപ്പിച്ചവൻ, ഗിരിജയെ നോക്കി, ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു.

ഭവതീം പ്രാര്ഥയാമ്യദ്യ ഹിതായ ജഗതാം ശുഭേ വധാര്ഥം ദാരുകസ്യാസ്യ സ്ത്രീവധ്യസ്യ വരാനനേ

ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, സുന്ദരമുഖിയായേ, ഈ സ്ത്രീഹന്താവായ ദാരുകനെ കൊല്ലാൻ ഞാൻ ഇന്നു നിന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു.

അഥ സാ തസ്യ വചനം നിശമ്യ ജഗതോ ഽരണിഃ വിവേശ ദേഹേ ദേവസ്യ ദേവേശീ ജന്മതത്പരാ

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവതകളുടെ രാജ്ഞി, ലോകത്തിന്റെ ആശ്രയം, ജനനത്തിനായി ദേവന്റെ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.