ലിങ്ഗപുരാണമ്

മുക്ത്വാ ഹസ്തസമായോഗം സഹിതൈഃ സര്വദൈവതൈഃ സുരൈശ് ച മാനവൈഃ സര്വൈഃ പ്രഹൃഷ്ടേനാന്തരാത്മനാ

കൈകോർത്ത് ചേർന്നിരുന്ന അവസ്ഥ വിട്ട്, എല്ലാ ദേവന്മാരും മനുഷ്യരും ആന്തരികമായി സന്തോഷിച്ചു.

നനാമ ഭഗവാന്ബ്രഹ്മാ ദേവദേവമുമാപതിമ് തതഃ പാദ്യം തയോര് ദത്ത്വാ ശംഭോരാചമനം തഥാ

അതിനുശേഷം ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവ് ദേവദേവനായ ഉമാപതിയെ നമസ്കരിച്ചു, ഇരുവർക്കും പാദ്യവും ശംഭുവിന് ആചമനജലവും അർപ്പിച്ചു.

മധുപര്കം തഥാ ഗാം ച പ്രണമ്യ ച പുനഃ ശിവമ് അതിഷ്ഠദ്ഭഗവാന്ബ്രഹ്മാ ദേവൈരിന്ദ്രപുരോഗമൈഃ

അവൻ മധുപർകം, ഒരു പശു എന്നിവയും അർപ്പിച്ചു, വീണ്ടും ശിവനെ നമസ്കരിച്ച്, ഇന്ദ്രൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാരോടൊപ്പം ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ നിന്നു.

ഭൃഗ്വാദ്യമുനയഃ സര്വേ ചാക്ഷതൈസ്തിലതണ്ഡുലൈഃ സൂര്യാദയഃ സമഭ്യര്ച്യ തുഷ്ടുവുര്വൃഷഭധ്വജമ്

ഭൃഗു മുതലായ എല്ലാ മുനികളും, സൂര്യനും മറ്റ് ദേവന്മാരും, അക്ഷത, എള്ള്, ചോറ് എന്നിവകൊണ്ട് വൃഷഭധ്വജനെ ആരാധിച്ചു, അവനെ സ്തുതിച്ചു.

ശിവഃ സമാപ്യ ദേവോക്തം വഹ്നിമാരോപ്യ ചാത്മനി തയാ സമാഗതോ രുദ്രഃ സര്വലോകഹിതായ വൈ

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞ ചടങ്ങുകൾ പൂർത്തിയാക്കി, അഗ്നിയെ തന്റെ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിച്ച്, ശിവൻ അവളോടൊപ്പം ഒന്നായി, ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി അവിടെ ഉണ്ടായി.

യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്വാപി ഭവോദ്വാഹം ശുചിസ്മിതഃ ശ്രാവയേദ്വാ ദ്വിജാഞ്ഛുദ്ധാന് വേദവേദാങ്ഗപാരഗാന്

ആ ഭവന്റെ വിവാഹം ആരെങ്കിലും വായിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, ശുദ്ധമായ ഹൃദയത്തോടെ വേദവും അതിന്റെ ശാഖകളും പഠിച്ച ദ്വിജന്മാർക്ക് വായിച്ചുകേൾപ്പിച്ചാലോ—

സ ലബ്ധ്വാ ഗാണപത്യം ച ഭവേന സഹ മോദതേ യത്രായം കീര്ത്യതേ വിപ്രൈസ് താവദാസ്തേ തദാ ഭവഃ

അവൻ ഗണപതിയുടെ അനുഗ്രഹം പ്രാപിച്ചു, ഭവനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും; പണ്ഡിതന്മാർ ഈ കഥ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നിടത്ത് ഭവൻ തന്നെ വസിക്കും.

തസ്മാത് സമ്പൂജ്യ വിധിവത് കീര്തയേന്നാന്യഥാ ദ്വിജാഃ ഉദ്വാഹേ ച ദ്വിജേന്ദ്രാണാം ക്ഷത്രിയാണാം ദ്വിജോത്തമാഃ

അതിനാൽ, ദ്വിജന്മാരേ, യഥാവിധി പൂജ ചെയ്ത്, ഈ കഥ വിവാഹസമയങ്ങളിൽ മാത്രം വായിക്കണം; ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും ക്ഷത്രിയന്മാരുടെയും വിവാഹത്തിൽ ഇതു പറയണം.

കീര്തനീയമിദം സര്വം ഭവോദ്വാഹമനുത്തമമ് കൃതോദ്വാഹസ്തദാ ദേവ്യാ ഹൈമവത്യാ വൃഷധ്വജഃ

ഭവന്റെ ഈ അതുല്യമായ വിവാഹകഥ മുഴുവനും പ്രസിദ്ധീകരിക്കണം; അപ്പോൾ വൃഷധ്വജൻ ഹിമവതിയുടെ മകളായ ദേവിയെ വിവാഹം ചെയ്തു.

സഗണോ നന്ദിനാ സാര്ധം സര്വദേവഗണൈര്വൃതഃ പുരീം വാരാണസീം ദിവ്യാമ് ആജഗാമ മഹാദ്യുതിഃ

സ്വന്തം ഗണങ്ങളോടും നന്ദിയോടും എല്ലാ ദേവസംഘങ്ങളോടും കൂടെ, മഹത്തായ പ്രകാശമുള്ളവൻ ദിവ്യമായ വാരാണസി നഗരത്തിലേക്ക് എത്തി.

അവിമുക്തേ സുഖാസീനം പ്രണമ്യ വൃഷഭധ്വജമ് അപൃച്ഛത്ക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യം ഭവാനീ ഹര്ഷിതാനനാ

അവിമുക്തത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്ന വൃഷഭധ്വജനെ ഭവാനി ആനന്ദപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു, ആ സ്ഥലത്തിന്റെ മഹത്വം ചോദിച്ചു.

അഥാഹാര്ധേന്ദുതിലകഃ ക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യമുത്തമമ് അവിമുക്തസ്യ മാഹാത്മ്യം വിസ്തരാച്ഛക്യതേ നഹി

അപ്പോൾ ചന്ദ്രക്കിരീടനായ ശിവൻ ആ സ്ഥലത്തിന്റെ പരമമായ മഹത്വം പറഞ്ഞു: 'അവിമുക്തത്തിന്റെ മഹത്വം വിശദമായി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല.' എന്ന് പറഞ്ഞു.

വക്തും മയാ സുരേശാനി ഋഷിസംഘാഭിപൂജിതമ് കിം മയാ വര്ണ്യതേ ദേവീ ഹ്യ് അവിമുക്തഫലോദയഃ

'ദേവതകളുടെ രാജ്ഞിയേ, മുനിസംഘങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നവളേ, ഞാൻ എങ്ങനെ അവിമുക്തത്തിന്റെ ഫലപ്രാപ്തിയെ വിശദമായി വിവരിക്കും?' എന്ന് പറഞ്ഞു.

പാപിനാം യത്ര മുക്തിഃ സ്യാന് മൃതാനാമ് ഏകജന്മനാ അന്യത്ര തു കൃതം പാപം വാരാണസ്യാം വ്യപോഹതി

'അവിടെ, പാപികൾക്കും മരിച്ചാൽ ഒരൊറ്റ ജന്മത്തിൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും; മറ്റിടങ്ങളിൽ ചെയ്ത പാപം വാരാണസിയിൽ മാത്രമേ നശിക്കൂ.'

വാരാണസ്യാം കൃതം പാപം പൈശാച്യനരകാവഹമ് കൃത്വാ പാപസഹസ്രാണി പിശാചത്വം വരം നൃണാമ്

'വാരാണസിയിൽ ചെയ്ത പാപം പിശാച്, നരകാദികളിലേക്ക് നയിക്കും; എന്നാൽ, ആയിരക്കണക്കിന് പാപങ്ങൾ ചെയ്താലും മനുഷ്യർക്കു പിശാച് ആയി ജനിക്കുന്നത് അതിലും നല്ലതാണ്.'

ന തു ശക്രസഹസ്രത്വം സ്വര്ഗേ കാശീപുരീം വിനാ യത്ര ത്രിവിഷ്ടപോ ദേവോ യത്ര വിശ്വേശ്വരോ വിഭുഃ

'സ്വർഗത്തിൽ ആയിരം ഇന്ദ്രന്മാരായി ജനിച്ചാലും, കാശി നഗരത്തിന് സമം അല്ല; അവിടെയാണ് മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ ദൈവവും സർവ്വവ്യാപിയായ ഈശ്വരനും വസിക്കുന്നത്.'

ഓംകാരേശഃ കൃത്തിവാസാ മൃതാനാം ന പുനര്ഭവഃ ഉക്ത്വാ ക്ഷേത്രസ്യ മാഹാത്മ്യം സംക്ഷേപാച്ഛശിശേഖരഃ

'ഓംകാരേശ്വരൻ, ചർമ്മം ധരിച്ചവൻ അവിടെയുണ്ട്; അവിടെ മരിച്ചവർക്കു വീണ്ടും ജനനം ഇല്ല.' അങ്ങനെ ആ സ്ഥലത്തിന്റെ മഹത്വം സംക്ഷിപ്തമായി ചന്ദ്രക്കിരീടൻ പറഞ്ഞു.

ദര്ശയാമാസ ചോദ്യാനം പരിത്യജ്യ ഗണേശ്വരാന് തത്രൈവ ഭഗവാന് ജാതോ ഗജവക്ത്രോ വിനായകഃ

ശേഷം, അവൻ തോട്ടം കാണിച്ചു, ഗണപതിമാരെ വിട്ട്, അവിടെയെ ഭഗവാൻ ഗജമുഖനായ വിനായകനായി ജനിച്ചു.

ദൈത്യാനാം വിഘ്നരൂപാര്ഥമ് അവിഘ്നായ ദിവൌകസാമ് ഏതദ്വഃ കഥിതം സര്വം കഥാസര്വസ്വമുത്തമമ്

ദാനവർക്കു തടസ്സമാകാനും ദേവന്മാർക്ക് തടസ്സങ്ങൾ നീക്കാനും വേണ്ടി, ഈ കഥയുടെ പരമമായ സാരാംശം മുഴുവനും നിങ്ങൾക്കായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

യഥാശ്രുതം മയാ സര്വം പ്രസാദാദ്വഃ സുശോഭനമ്

ഞാൻ കേട്ടതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ ദയയാൽ എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അതെല്ലാം അത്യന്തം മനോഹരമാണ്.

കഥം വിനായകോ ജാതോ ഗജവക്ത്രോ ഗണേശ്വരഃ കഥം പ്രഭാവസ്തസ്യൈവം സൂത വക്തുമിഹാര്ഹസി

വിനായകൻ, ആ ഗണങ്ങളുടെ നായകൻ, എങ്ങനെ ആനയുടെ മുഖംകൊണ്ട് ജനിച്ചു? അവന്റെ പ്രകാശം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? സൂതാ, ഇതെല്ലാം ഇവിടെ പറയേണ്ടത് നിനക്കാണ്.

ഏതസ്മിന്നന്തരേ ദേവാഃ സേന്ദ്രോപേന്ദ്രാഃ സമേത്യ തേ ധര്മവിഘ്നം തദാ കര്തും ദൈത്യാനാമഭവന്ദ്വിജാഃ

അതേസമയം, ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും കൂടി ചേർന്ന്, അദ്ഭുതജന്മമുള്ളവരേ, അസുരന്മാരുടെ അധർമ്മ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കാൻ ഒരുമിച്ചു.

അസുരാ യാതുധാനാശ് ച രാക്ഷസാഃ ക്രൂരകര്മിണഃ താമസാശ് ച തഥാ ചാന്യേ രാജസാശ് ച തഥാ ഭുവി

അസുരന്മാരും, യാതുദാനന്മാരും, ക്രൂരപ്രവൃത്തിയുള്ള രാക്ഷസന്മാരും, താമസസ്വഭാവമുള്ളവരും, രാജസസ്വഭാവമുള്ളവരും ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവിഘ്നം യജ്ഞദാനാദ്യൈഃ സമഭ്യര്ച്യ മഹേശ്വരമ് ബ്രഹ്മാണം ച ഹരിം വിപ്രാ ലബ്ധേപ്സിതവരാ യതഃ

യജ്ഞവും ദാനവും തുടങ്ങിയവയിൽ തടസ്സമില്ലാതെ മഹേശ്വരനെയും ബ്രഹ്മാവിനെയും ഹരിയെയും ആരാധിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അവർ ആഗ്രഹിച്ച വരങ്ങൾ നേടി.

തതോ ഽസ്മാകം സുരശ്രേഷ്ഠാഃ സദാ വിജയസംഭവഃ തേഷാം തതസ്തു വിഘ്നാര്ഥമ് അവിഘ്നായ ദിവൌകസാമ്

അതുകൊണ്ട്, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഞങ്ങൾക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും വിജയം ഉറപ്പായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവർക്കു തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കാനും സ്വർഗവാസികൾക്ക് തടസ്സമില്ലാതെ വിജയം ലഭിക്കാനുമാണ്—

പുത്രാര്ഥം ചൈവ നാരീണാം നരാണാം കര്മസിദ്ധയേ വിഘ്നേശം ശങ്കരം സ്രഷ്ടും ഗണപം സ്തോതുമര്ഹഥ

സ്ത്രീകൾക്ക് പുത്രലാഭത്തിനും, പുരുഷന്മാർക്ക് പ്രവർത്തികൾ വിജയിക്കാനുമാണ്, നിങ്ങൾ വിഘ്നേശ്വരനായ ശങ്കരനെ, ഗണപതിയെ സൃഷ്ടിക്കുകയും സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത്.

ഇത്യുക്ത്വാന്യോന്യമനഘം തുഷ്ടുവുഃ ശിവമീശ്വരമ് നമഃ സര്വാത്മനേ തുഭ്യം സര്വജ്ഞായ പിനാകിനേ

ഇങ്ങനെ പരസ്പരം പറഞ്ഞ്, അവർ ശിവനേ, ഈശ്വരനേ, സ്തുതിച്ചു: 'സകലാത്മാവായവനേ, സർവ്വജ്ഞനേ, പിനാകധാരിയേ, നിനക്കു വന്ദനം.'

അനഘായ വിരിഞ്ചായ ദേവ്യാഃ കാര്യാര്ഥദായിനേ അകായായാര്ഥകായായ ഹരേഃ കായാപഹാരിണേ

ദോഷരഹിതനേ, വിരിഞ്ചിയായവനേ, ദേവിയുടെ കാര്യങ്ങൾ ഫലപ്രദമാക്കുന്നവനേ, ശരീരമില്ലാത്തവനേ, ഉദ്ദേശമുള്ള രൂപമുള്ളവനേ, ഹരിയുടെ രൂപം നീക്കിയവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

കായാന്തസ്ഥാമൃതാധാരമണ്ഡലാവസ്ഥിതായ തേ കൃതാദിഭേദകാലായ കാലവേഗായ തേ നമഃ

ശരീരത്തിന്റെ അന്തസ്സിലുള്ള അമൃതവലയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനേ, സൃഷ്ടിയുടെ വിഭാഗങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നവനേ, കാലത്തിന്റെ വേഗമായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.