ലിങ്ഗപുരാണമ്

ആസ്ഥായ രൂപം യത്സൌമ്യം സമേഷ്യേ ഽഹം സഹ ത്വയാ ഇത്യുക്ത്വാ താം സമാലോക്യ ദേവോ ദിവ്യേന ചക്ഷുഷാ

സൗമ്യമായ രൂപം ധരിച്ച്, ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം വരാം. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദൈവം ദിവ്യദൃഷ്ടിയാൽ അവളെ നോക്കി.

ജഗാമേഷ്ടം തദാ ദിവ്യം സ്വപുരം പ്രയയൌ ച സാ ദൃഷ്ട്വാ ഹൃഷ്ടസ്തദാ ദേവീം മേനയാ തുഹിനാചലഃ

അപ്പോൾ ദൈവം തനിക്കിഷ്ടമായ ദിവ്യനഗരത്തിലേക്ക് പോയി, അവളും പുറപ്പെട്ടു. ദേവിയെ കണ്ടപ്പോൾ മേനാ, ഹിമപർവതൻ, സന്തോഷിച്ചു.

ആലിങ്ഗ്യാഘ്രായ സമ്പൂജ്യ പുത്രീം സാക്ഷാത്തപസ്വിനീമ് ദുഹിതുര്ദേവദേവേന ന ജാനന്നഭിമന്ത്രിതമ്

മകളെ അണങ്ങി, മണം വാസിച്ചു, ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ച്, തപസ്വിനിയായ ദുഹിതാവിനെ ദേവദേവൻ മോഹിപ്പിച്ചതെന്ന് പർവതൻ അറിയാതെ നിന്നു.

സ്വയംവരം തദാ ദേവ്യാഃ സര്വലോകേഷ്വഘോഷയത് അഥ ബ്രഹ്മാ ച ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ സാക്ഷാജ്ജനാര്ദനഃ

അപ്പോഴാണ് ദേവിയുടെ സ്വയംവര ചടങ്ങ് എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടത്. അതിനുശേഷം മഹാബ്രഹ്മാവും മഹാവിഷ്ണുവും、ごജനാർദ്ദനനും അവിടെ എത്തി.

ശക്രശ് ച ഭഗവാന് വഹ്നിര് ഭാസ്കരോ ഭഗ ഏവ ച ത്വഷ്ടാര്യമാ വിവസ്വാംശ് ച യമോ വരുണ ഏവ ച

അപ്പോൾ മഹേന്ദ്രൻ, അഗ്നിദേവൻ, സൂര്യൻ, ഭാഗദേവൻ, ത്വഷ്ടാവ്, അർയമൻ, വിവസ്വാൻ, യമൻ, വരുണൻ എന്നിവരും അവിടെ എത്തി.

വായുഃ സോമസ്തഥേശാനോ രുദ്രാശ് ച മുനയസ് തഥാ അശ്വിനൌ ദ്വാദശാദിത്യാ ഗന്ധര്വാ ഗരുഡസ് തഥാ

വായുദേവൻ, സോമൻ, ഈശാനൻ, രുദ്രന്മാർ, മുനിമാർ, അശ്വിനീദേവന്മാർ, പന്ത്രണ്ടു ആദിത്യന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ഗരുഡൻ ഇവരും അപ്പോൾ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.

യക്ഷാഃ സിദ്ധാസ്തഥാ സാധ്യാ ദൈത്യാഃ കിംപുരുഷോരഗാഃ സമുദ്രാശ് ച നദാ വേദാ മന്ത്രാഃ സ്തോത്രാദയഃ ക്ഷണാഃ

യക്ഷന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, സാദ്ധ്യന്മാർ, ദൈത്യന്മാർ, കിംപുരുഷന്മാർ, പാമ്പുകൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, നദികൾ, വേദങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, സ്തോത്രങ്ങൾ, സമയത്തിന്റെ കണങ്ങൾ എന്നിവയും അവിടെ സന്നിഹിതമായിരുന്നു.

നാഗാശ് ച പര്വതാഃ സര്വേ യജ്ഞാഃ സൂര്യാദയോ ഗ്രഹാഃ ത്രയസ്ത്രിംശച്ച ദേവാനാം ത്രയശ് ച ത്രിശതം തഥാ

നാഗങ്ങൾ, എല്ലാ പർവതങ്ങളും, യാഗങ്ങൾ, സൂര്യനും മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളും, മുപ്പത്തിമൂന്നു ദേവന്മാർ, മൂന്നു മൂവായിരം ദേവന്മാരും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.

ത്രയശ് ച ത്രിസഹസ്രം ച തഥാന്യേ ബഹവഃ സുരാ ജഗ്മുര് ഗിരീന്ദ്രപുത്ര്യാസ്തു സ്വയംവരമനുത്തമമ്

മൂന്നു മൂവായിരം ദേവന്മാരും അനേകം മറ്റു ദേവന്മാരും അങ്ങനെ പർവതരാജകുമാരിയുടെ അതുല്യമായ സ്വയംവര ചടങ്ങിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നു.

അഥ ശൈലസുതാ ദേവീ ഹൈമമാരുഹ്യ ശോഭനമ് വിമാനം സര്വതോഭദ്രം സര്വരത്നൈര് അലംകൃതമ്

അപ്പോൾ പർവതപുത്രിയായ ദേവി, എല്ലാ വശത്തും മംഗളമായ, എല്ലാ രത്നങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച, തിളങ്ങുന്ന പൊന്നിൻ വിമാനത്തിൽ കയറി.

അപ്സരോഭിഃ പ്രനൃത്താഭിഃ സര്വാഭരണഭൂഷിതൈഃ ഗന്ധര്വസിദ്ധൈര്വിവിധൈഃ കിന്നരൈശ് ച സുശോഭനൈഃ

അഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ് നൃത്തം ചെയ്യുന്ന അപ്സരസുകൾ, ഗന്ധർവന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, വിവിധ കിന്നരന്മാർ എന്നിവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ദേവി അതി മനോഹരമായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

ബന്ദിഭിഃ സ്തൂയമാനാ ച സ്ഥിതാ ശൈലസുതാ തദാ സിതാതപത്രം രത്നാംശുമിശ്രിതം ചാവഹത്തഥാ

ബന്ദികൾ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പർവതപുത്രി അവിടെ നിന്നു. രത്നങ്ങളുടെ പ്രകാശം കലർന്ന വെള്ളി കുടയും അവൾക്കായി കൊണ്ടുവന്നു.

മാലിനീ ഗിരിപുത്ര്യാസ്തു സംധ്യാ പൂര്ണേന്ദുമണ്ഡലമ് ചാമരാസക്തഹസ്താഭിര് ദിവ്യസ്ത്രീഭിശ് ച സംവൃതാ

മാലിനി ദേവിക്ക് ഒരു പൂമാല പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. സന്ധ്യാ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻപോലുള്ള ദിശയും പിടിച്ചു. ദിവ്യസ്ത്രീകൾ ചാമരം പിടിച്ച് ചുറ്റിനിൽക്കുന്നു.

മാലാം ഗൃഹ്യ ജയാ തസ്ഥൌ സുരദ്രുമസമുദ്ഭവാമ് വിജയാ വ്യജനം ഗൃഹ്യ സ്ഥിതാ ദേവ്യാഃ സമീപഗാ

ജയാ സ്വർഗ്ഗവൃക്ഷത്തിൽ നിന്നുള്ള പൂമാല പിടിച്ച് നിന്നു. വിജയാ ചാമരം പിടിച്ച് ദേവിയുടെ അടുത്ത് നിന്നു.

മാലാം പ്രഗൃഹ്യ ദേവ്യാം തു സ്ഥിതായാം ദേവസംസദി ശിശുര്ഭൂത്വാ മഹാദേവഃ ക്രീഡാര്ഥം വൃഷഭധ്വജഃ

ദേവി ദേവസഭയിൽ പൂമാല പിടിച്ച് നിന്നപ്പോൾ, വൃഷഭധ്വജനായ മഹാദേവൻ കളിക്കാനായി ശിശുവായി മാറി.

ഉത്സങ്ഗതലസംസുപ്തോ ബഭൂവ ഭഗവാന്ഭവഃ അഥ ദൃഷ്ട്വാ ശിശും ദേവാസ് തസ്യാ ഉത്സംഗവര്ത്തിനമ്

ഭഗവാൻ ഭവൻ അവളുടെ മടിയിൽ കിടന്നുറങ്ങി. അപ്പോൾ ദേവന്മാർ അവളുടെ മടിയിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ആ ശിശുവിനെ കണ്ടു.

കോ ഽയമ് അത്രേതി സംമന്ത്ര്യ ചുക്ഷുഭുശ് ച സമാഗതാഃ വജ്രമാഹാരയത്തസ്യ ബാഹുമ് ഉദ്യമ്യ വൃത്രഹാ

'ഇവൻ ആരാണ്?' എന്ന് അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു. എല്ലാവരും ആശങ്കയോടെ, വൃത്രഹൻ കൈ ഉയർത്തി വജ്രായുധം എടുത്തു.

സ ബാഹുരുദ്യമസ്തസ്യ തഥൈവ സമുപസ്ഥിതഃ സ്തമ്ഭിതഃ ശിശുരൂപേണ ദേവദേവേന ലീലയാ

അവൻ കൈ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, ദേവദേവൻ ശിശുരൂപത്തിൽ ലീലയായി അതിനെ നിർത്തിച്ചു.

വജ്രം ക്ഷേപ്തും ന ശശാക ബാഹും ചാലയിതും തഥാ വഹ്നിഃ ശക്തിം തഥാ ക്ഷേപ്തും ന ശശാക തഥാ സ്ഥിതഃ

അവൻ വജ്രം എറിയാനും കൈ നീക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. അഗ്നിയും തന്റെ ശക്തി എറിയാൻ സാധിച്ചില്ല. അങ്ങനെ എല്ലാവരും അവിടെയായിരുന്നു.

യമോ ഽപി ദണ്ഡം ഖഡ്ഗം ച നിരൃതിര്മുനിപുങ്ഗവാഃ വരുണോ നാഗപാശം ച ധ്വജയഷ്ടിം സമീരണഃ

യമനും തന്റെ ദണ്ഡവും വാളും ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നിരൃതി, മഹാമുനികൾ, വരുണൻ പാമ്പുപാശവും, സമീരൻ ധ്വജയഷ്ടിയും എടുത്ത് നിന്നു.

സോമോ ഗദാം ധനേശശ് ച ദണ്ഡം ദണ്ഡഭൃതാം വരഃ ഈശാനശ് ച തഥാ ശൂലം തീവ്രമുദ്യമ്യ സംസ്ഥിതഃ

സോമൻ ഗദയും, ധനേശൻ ദണ്ഡവും, ദണ്ഡധാരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനും, ഈശാനൻ ഭയങ്കരമായ ത്രിശൂലം ഉയർത്തിയും അചഞ്ചലമായി നിന്നു.

രുദ്രാശ് ച ശൂലമാദിത്യാ മുശലം വസവസ് തഥാ മുദ്ഗരം സ്തമ്ഭിതാഃ സര്വേ ദേവേനാശു ദിവൌകസഃ

രുദ്രന്മാർ തങ്ങളുടെ ത്രിശൂലവും, ആദിത്യന്മാർ തങ്ങളുടെ ഗദയും, വസുക്കൾ തങ്ങളുടെ ഉരുമിയും പിടിച്ചു നിന്നു; സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന എല്ലാ ദേവന്മാരെയും ദേവൻ ഒരുമിച്ച് അടക്കിയിരുത്തി.

സ്തമ്ഭിതാ ദേവദേവേന തഥാന്യേ ച ദിവൌകസഃ ശിരഃ പ്രകമ്പയന് വിഷ്ണുശ് ചക്രമ് ഉദ്യമ്യ സംസ്ഥിതഃ

ദേവദേവനായ ആ മഹാത്മാവ് മറ്റു സ്വർഗ്ഗദേവന്മാരെയും അങ്ങനെ തന്നെ അടക്കിയിരുത്തി. വിഷ്ണു തല കുലുക്കി, ചക്രം ഉയർത്തി നിന്നു.

തസ്യാപി ശിരസോ ബാലഃ സ്ഥിരത്വം പ്രചകാര ഹ ചക്രം ക്ഷേപ്തും ന ശശാക ബാഹൂംശ്ചാലയിതും ന ച

അവനോടും ആ ബാലൻ വിഷ്ണുവിന്റെ തല ഉറപ്പാക്കി; വിഷ്ണുവിന് ചക്രം എറിയാനും കൈകൾ നീക്കാനും കഴിയില്ലായിരുന്നു.

പൂഷാ ദന്താന് ദശന് ദന്തൈര് ബാലമൈക്ഷത മോഹിതഃ തസ്യാപി ദശനാഃ പേതുര് ദൃഷ്ടമാത്രസ്യ ശംഭുനാ

പൂഷൻ പല്ലുകൾ കുരുട്ടി ആ ബാലനെ ആശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കി; ശംഭു ഒരു കാഴ്ച നോക്കിയതുമാത്രത്തിൽ പൂഷന്റെ പല്ലുകൾ എല്ലാം വീണുപോയി.

ബലം തേജശ് ച യോഗം ച തഥൈവാസ്തമ്ഭയദ് വിഭുഃ അഥ തേഷു സ്ഥിതേഷ്വേവ മന്യുമത്സു സുരേഷ്വപി

അവൻ അവരുടെ ശക്തിയും തേജസ്സും യോഗശക്തിയും അടക്കിയിരുത്തി; അപ്പോൾ ദേവന്മാർ കോപത്തോടെ അവിടെ നില്ക്കുമ്പോൾ—

ബ്രഹ്മാ പരമസംവിഗ്നോ ധ്യാനമാസ്ഥായ ശങ്കരമ് ബുബുധേ ദേവമീശാനമ് ഉമോത്സംഗേ തമാസ്ഥിതമ്

ബ്രഹ്മാവ് അതീവ ഉത്കണ്ഠയോടെ ശങ്കരനെ ധ്യാനിച്ചു; ഉമയുടെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്ന ദേവദേവനെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

സ ബുദ്ധ്വാ ദേവമീശാനം ശീഘ്രമ് ഉത്ഥായ വിസ്മിതഃ വവന്ദേ ചരണൌ ശംഭോര് അസ്തുവച്ച പിതാമഹഃ

ദേവദേവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ബ്രഹ്മാവ് അതിവേഗം എഴുന്നേറ്റ്, അത്ഭുതത്തോടെ ശംഭുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങി; പിതാമഹൻ അവനെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു.

ബുദ്ധിസ്ത്വം സര്വലോകാനാമ് അഹങ്കാരസ് ത്വമ് ഈശ്വരഃ ഭൂതാനാമിന്ദ്രിയാണാം ച ത്വമേവേശ പ്രവര്ത്തകഃ

സകല ലോകങ്ങളുടെയും ബുദ്ധി നീയാണു; അഹങ്കാരം നീയാണു, ഈശ്വരാ; സകലഭൂതങ്ങളുടെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും ആരംഭം നീയാണു, പ്രഭുവേ.