ലിങ്ഗപുരാണമ്

പ്രദക്ഷിണീകൃത്യ ച താം ദേവീം സ ജഗതോ ഽരണീമ് കിമ് അര്ഥം തപസാ ലോകാന് സംതാപയസി ശൈലജേ

ആ ദേവിയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത ശേഷം, ലോകങ്ങളുടെ അഗ്നികൊല്ലായ ബ്രഹ്മാവ് ചോദിച്ചു: 'പർവതകുമാരിയെ, നീ തപസ്സിലൂടെ ലോകങ്ങളെ എന്തിനാണ് കഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്?'

ത്വയാ സൃഷ്ടം ജഗത്സര്വം മാതസ്ത്വം മാ വിനാശയ ത്വം ഹി സംധാരയേല്ലോകാന് ഇമാന് സര്വാന് സ്വതേജസാ

മാതാവേ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ നീ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്; ദയവായി അതിനെ നശിപ്പിക്കരുത്. നിന്റെ തേജസ്സാൽ നീ ഈ ലോകങ്ങളെ നിലനിർത്തുന്നു.

സര്വദേവേശ്വരഃ ശ്രീമാന് സര്വലോകപതിര്ഭവഃ യസ്യ വൈ ദേവദേവസ്യ വയം കിങ്കരവാദിനഃ

സകലദേവന്മാരുടെയും ഇശ്വരനായ ഭഗവാൻ ഭവൻ, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും അധിപൻ, ഞങ്ങൾ ദേവന്മാർ ദാസന്മാർ എന്നു പറയുന്നവൻ.

സ ഏവം പരമേശാനഃ സ്വയം ച വരയിഷ്യതി വരദേ യേന സൃഷ്ടാസി ന വിനാ യസ്ത്വയാംബികേ

അവൻ, പരമേശ്വരൻ, നിന്നെ തന്നെയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്ത് വരം നൽകാൻ വരിക. നിന്നാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവൻ, നിന്നില്ലാതെ അവനില്ല, അംബികേ.

വര്തതേ നാത്ര സംദേഹസ് തവ ഭര്ത്താ ഭവിഷ്യതി ഇത്യുക്ത്വാ താം നമസ്കൃത്യ മുഹുഃ സമ്പ്രേക്ഷ്യ പാര്വതീമ്

ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല; അവൻ നിന്റെ ഭർത്താവാകും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു പാർവതിയെ നോക്കി.

ഗതേ പിതാമഹേ ദേവോ ഭഗവാന് പരമേശ്വരഃ ജഗാമാനുഗ്രഹം കര്തും ദ്വിജരൂപേണ ചാശ്രമമ്

പിതാമഹൻ പോയപ്പോൾ, ഭഗവാൻ പരമേശ്വരൻ ദ്വിജരൂപത്തിൽ ആശ്രമത്തിലേക്ക് അനുഗ്രഹിക്കാൻ എത്തി.

സാ ച ദൃഷ്ട്വാ മഹാദേവം ദ്വിജരൂപേണ സംസ്ഥിതമ് പ്രതിഭാദ്യൈഃ പ്രഭും ജ്ഞാത്വാ നനാമ വൃഷഭധ്വജമ്

മഹാദേവനെ ദ്വിജരൂപത്തിൽ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അവൾ കാളിദ്വജനോട് നമസ്കരിച്ചു.

സമ്പൂജ്യ വരദം ദേവം ബ്രാഹ്മണച്ഛദ്മനാഗതമ് തുഷ്ടാവ പരമേശാനം പാര്വതീ പരമേശ്വരമ്

വരദനായ ദേവനെ ബ്രാഹ്മണവേഷത്തിൽ വരവേറ്റു, പാർവതി പരമേശ്വരനായ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു.

അനുഗൃഹ്യ തദാ ദേവീമ് ഉവാച പ്രഹസന്നിവ കുലധര്മാശ്രയം രക്ഷന് ഭൂധരസ്യ മഹാത്മനഃ

അപ്പോൾ ദേവിയെ അനുഗ്രഹിച്ച്, പർവതന്റെ മഹാത്മാവിന്റെ കുടുംബധർമ്മം സംരക്ഷിച്ചു കൊണ്ടു, അവൻ പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു.

ക്രീഡാര്ഥം ച സതാം മധ്യേ സര്വദേവപതിര്ഭവഃ സ്വയംവരേ മഹാദേവീ തവ ദിവ്യസുശോഭനേ

സദ്പുരുഷന്മാരുടെ ഇടയിൽ വിനോദത്തിനായി, ദിവ്യസൗന്ദര്യമുള്ള മഹാദേവി, നിന്റെ സ്വയംവരത്തിൽ സകലദേവന്മാരുടെയും അധിപൻ എത്തും.

ആസ്ഥായ രൂപം യത്സൌമ്യം സമേഷ്യേ ഽഹം സഹ ത്വയാ ഇത്യുക്ത്വാ താം സമാലോക്യ ദേവോ ദിവ്യേന ചക്ഷുഷാ

സൗമ്യമായ രൂപം ധരിച്ച്, ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം വരാം. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദൈവം ദിവ്യദൃഷ്ടിയാൽ അവളെ നോക്കി.

ജഗാമേഷ്ടം തദാ ദിവ്യം സ്വപുരം പ്രയയൌ ച സാ ദൃഷ്ട്വാ ഹൃഷ്ടസ്തദാ ദേവീം മേനയാ തുഹിനാചലഃ

അപ്പോൾ ദൈവം തനിക്കിഷ്ടമായ ദിവ്യനഗരത്തിലേക്ക് പോയി, അവളും പുറപ്പെട്ടു. ദേവിയെ കണ്ടപ്പോൾ മേനാ, ഹിമപർവതൻ, സന്തോഷിച്ചു.

ആലിങ്ഗ്യാഘ്രായ സമ്പൂജ്യ പുത്രീം സാക്ഷാത്തപസ്വിനീമ് ദുഹിതുര്ദേവദേവേന ന ജാനന്നഭിമന്ത്രിതമ്

മകളെ അണങ്ങി, മണം വാസിച്ചു, ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ച്, തപസ്വിനിയായ ദുഹിതാവിനെ ദേവദേവൻ മോഹിപ്പിച്ചതെന്ന് പർവതൻ അറിയാതെ നിന്നു.

സ്വയംവരം തദാ ദേവ്യാഃ സര്വലോകേഷ്വഘോഷയത് അഥ ബ്രഹ്മാ ച ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ സാക്ഷാജ്ജനാര്ദനഃ

അപ്പോഴാണ് ദേവിയുടെ സ്വയംവര ചടങ്ങ് എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടത്. അതിനുശേഷം മഹാബ്രഹ്മാവും മഹാവിഷ്ണുവും、ごജനാർദ്ദനനും അവിടെ എത്തി.

ശക്രശ് ച ഭഗവാന് വഹ്നിര് ഭാസ്കരോ ഭഗ ഏവ ച ത്വഷ്ടാര്യമാ വിവസ്വാംശ് ച യമോ വരുണ ഏവ ച

അപ്പോൾ മഹേന്ദ്രൻ, അഗ്നിദേവൻ, സൂര്യൻ, ഭാഗദേവൻ, ത്വഷ്ടാവ്, അർയമൻ, വിവസ്വാൻ, യമൻ, വരുണൻ എന്നിവരും അവിടെ എത്തി.

വായുഃ സോമസ്തഥേശാനോ രുദ്രാശ് ച മുനയസ് തഥാ അശ്വിനൌ ദ്വാദശാദിത്യാ ഗന്ധര്വാ ഗരുഡസ് തഥാ

വായുദേവൻ, സോമൻ, ഈശാനൻ, രുദ്രന്മാർ, മുനിമാർ, അശ്വിനീദേവന്മാർ, പന്ത്രണ്ടു ആദിത്യന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ഗരുഡൻ ഇവരും അപ്പോൾ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.

യക്ഷാഃ സിദ്ധാസ്തഥാ സാധ്യാ ദൈത്യാഃ കിംപുരുഷോരഗാഃ സമുദ്രാശ് ച നദാ വേദാ മന്ത്രാഃ സ്തോത്രാദയഃ ക്ഷണാഃ

യക്ഷന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, സാദ്ധ്യന്മാർ, ദൈത്യന്മാർ, കിംപുരുഷന്മാർ, പാമ്പുകൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, നദികൾ, വേദങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, സ്തോത്രങ്ങൾ, സമയത്തിന്റെ കണങ്ങൾ എന്നിവയും അവിടെ സന്നിഹിതമായിരുന്നു.

നാഗാശ് ച പര്വതാഃ സര്വേ യജ്ഞാഃ സൂര്യാദയോ ഗ്രഹാഃ ത്രയസ്ത്രിംശച്ച ദേവാനാം ത്രയശ് ച ത്രിശതം തഥാ

നാഗങ്ങൾ, എല്ലാ പർവതങ്ങളും, യാഗങ്ങൾ, സൂര്യനും മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളും, മുപ്പത്തിമൂന്നു ദേവന്മാർ, മൂന്നു മൂവായിരം ദേവന്മാരും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.

ത്രയശ് ച ത്രിസഹസ്രം ച തഥാന്യേ ബഹവഃ സുരാ ജഗ്മുര് ഗിരീന്ദ്രപുത്ര്യാസ്തു സ്വയംവരമനുത്തമമ്

മൂന്നു മൂവായിരം ദേവന്മാരും അനേകം മറ്റു ദേവന്മാരും അങ്ങനെ പർവതരാജകുമാരിയുടെ അതുല്യമായ സ്വയംവര ചടങ്ങിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നു.

അഥ ശൈലസുതാ ദേവീ ഹൈമമാരുഹ്യ ശോഭനമ് വിമാനം സര്വതോഭദ്രം സര്വരത്നൈര് അലംകൃതമ്

അപ്പോൾ പർവതപുത്രിയായ ദേവി, എല്ലാ വശത്തും മംഗളമായ, എല്ലാ രത്നങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച, തിളങ്ങുന്ന പൊന്നിൻ വിമാനത്തിൽ കയറി.

അപ്സരോഭിഃ പ്രനൃത്താഭിഃ സര്വാഭരണഭൂഷിതൈഃ ഗന്ധര്വസിദ്ധൈര്വിവിധൈഃ കിന്നരൈശ് ച സുശോഭനൈഃ

അഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ് നൃത്തം ചെയ്യുന്ന അപ്സരസുകൾ, ഗന്ധർവന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, വിവിധ കിന്നരന്മാർ എന്നിവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ദേവി അതി മനോഹരമായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

ബന്ദിഭിഃ സ്തൂയമാനാ ച സ്ഥിതാ ശൈലസുതാ തദാ സിതാതപത്രം രത്നാംശുമിശ്രിതം ചാവഹത്തഥാ

ബന്ദികൾ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പർവതപുത്രി അവിടെ നിന്നു. രത്നങ്ങളുടെ പ്രകാശം കലർന്ന വെള്ളി കുടയും അവൾക്കായി കൊണ്ടുവന്നു.

മാലിനീ ഗിരിപുത്ര്യാസ്തു സംധ്യാ പൂര്ണേന്ദുമണ്ഡലമ് ചാമരാസക്തഹസ്താഭിര് ദിവ്യസ്ത്രീഭിശ് ച സംവൃതാ

മാലിനി ദേവിക്ക് ഒരു പൂമാല പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. സന്ധ്യാ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻപോലുള്ള ദിശയും പിടിച്ചു. ദിവ്യസ്ത്രീകൾ ചാമരം പിടിച്ച് ചുറ്റിനിൽക്കുന്നു.

മാലാം ഗൃഹ്യ ജയാ തസ്ഥൌ സുരദ്രുമസമുദ്ഭവാമ് വിജയാ വ്യജനം ഗൃഹ്യ സ്ഥിതാ ദേവ്യാഃ സമീപഗാ

ജയാ സ്വർഗ്ഗവൃക്ഷത്തിൽ നിന്നുള്ള പൂമാല പിടിച്ച് നിന്നു. വിജയാ ചാമരം പിടിച്ച് ദേവിയുടെ അടുത്ത് നിന്നു.

മാലാം പ്രഗൃഹ്യ ദേവ്യാം തു സ്ഥിതായാം ദേവസംസദി ശിശുര്ഭൂത്വാ മഹാദേവഃ ക്രീഡാര്ഥം വൃഷഭധ്വജഃ

ദേവി ദേവസഭയിൽ പൂമാല പിടിച്ച് നിന്നപ്പോൾ, വൃഷഭധ്വജനായ മഹാദേവൻ കളിക്കാനായി ശിശുവായി മാറി.

ഉത്സങ്ഗതലസംസുപ്തോ ബഭൂവ ഭഗവാന്ഭവഃ അഥ ദൃഷ്ട്വാ ശിശും ദേവാസ് തസ്യാ ഉത്സംഗവര്ത്തിനമ്

ഭഗവാൻ ഭവൻ അവളുടെ മടിയിൽ കിടന്നുറങ്ങി. അപ്പോൾ ദേവന്മാർ അവളുടെ മടിയിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ആ ശിശുവിനെ കണ്ടു.

കോ ഽയമ് അത്രേതി സംമന്ത്ര്യ ചുക്ഷുഭുശ് ച സമാഗതാഃ വജ്രമാഹാരയത്തസ്യ ബാഹുമ് ഉദ്യമ്യ വൃത്രഹാ

'ഇവൻ ആരാണ്?' എന്ന് അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു. എല്ലാവരും ആശങ്കയോടെ, വൃത്രഹൻ കൈ ഉയർത്തി വജ്രായുധം എടുത്തു.

സ ബാഹുരുദ്യമസ്തസ്യ തഥൈവ സമുപസ്ഥിതഃ സ്തമ്ഭിതഃ ശിശുരൂപേണ ദേവദേവേന ലീലയാ

അവൻ കൈ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, ദേവദേവൻ ശിശുരൂപത്തിൽ ലീലയായി അതിനെ നിർത്തിച്ചു.

വജ്രം ക്ഷേപ്തും ന ശശാക ബാഹും ചാലയിതും തഥാ വഹ്നിഃ ശക്തിം തഥാ ക്ഷേപ്തും ന ശശാക തഥാ സ്ഥിതഃ

അവൻ വജ്രം എറിയാനും കൈ നീക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. അഗ്നിയും തന്റെ ശക്തി എറിയാൻ സാധിച്ചില്ല. അങ്ങനെ എല്ലാവരും അവിടെയായിരുന്നു.