ലിങ്ഗപുരാണമ്

തതഃ ക്ഷണാത് പ്രവിശ്യൈവ യജ്ഞവാടം മഹാത്മനഃ രോമജൈഃ സഹിതോ ഭദ്രഃ കാലാഗ്നിരിവചാപരഃ

അപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്നെ, ഭാഗ്യവാൻ ഭദ്രൻ ഭൈരവഗണങ്ങളോടൊപ്പം മഹാത്മാവിന്റെ യാഗശാലയിൽ കടന്നു, മറ്റൊരു കാലാഗ്നിപോലെ.

ഉവാച ഭദ്രോ ഭഗവാന് ദക്ഷം ചാമിതതേജസമ് സംപര്കാദേവ ദക്ഷാദ്യ മുനീന്ദേവാന് പിനാകിനാ

ഭദ്രൻ ഭഗവാൻ അപ്രമിതതേജസ്സുള്ള ദക്ഷനോടു പറഞ്ഞു: 'പിനാകധാരിയുമായി ബന്ധം വന്നതുകൊണ്ട്, ദക്ഷാ, നീയും മുനിമാരും ദേവന്മാരും—'

ദഗ്ധും സംപ്രേഷിതശ് ചാഹം ഭവന്തം സമുനീശ്വരൈഃ ഇത്യുക്ത്വാ യജ്ഞശാലാം താം ദദാഹ ഗണപുങ്ഗവഃ

'നിനക്കുമുനീശ്വരന്മാർക്കുമൊപ്പമൊക്കെ എന്നെ ദഹിപ്പിക്കാൻ അയച്ചിരിക്കുന്നു.' എന്നു പറഞ്ഞ്, ഗണങ്ങളുടെ പ്രധാനി ആ യാഗശാലയെ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിച്ചു.

ഗണേശ്വരാശ് ച സംക്രുദ്ധാ യൂപാനുത്പാട്യ ചിക്ഷിപുഃ പ്രസ്തോത്രാ സഹ ഹോത്രാ ച ദഗ്ധം ചൈവ ഗണേശ്വരൈഃ

കോപംകൊണ്ട ഗണാധിപന്മാർ യാഗകമ്പങ്ങൾ പിഴുതെടുത്തു എറിഞ്ഞു; പ്രസ്ഥോത്രന്മാരെയും ഹോത്രന്മാരെയും കൂടി ഗണാധിപന്മാർ ദഹിപ്പിച്ചു.

ഗൃഹീത്വാ ഗണപാഃ സര്വാന് ഗങ്ഗാസ്രോതസി ചിക്ഷിപുഃ വീരഭദ്രോ മഹാതേജാഃ ശക്രസ്യോദ്യച്ഛതഃ കരമ്

ഗണങ്ങൾ എല്ലാവരെയും പിടിച്ചു ഗംഗയുടെ പ്രവാഹത്തിൽ എറിഞ്ഞു; മഹാതേജസ്സുള്ള വീരഭദ്രൻ ഇന്ദ്രന്റെ ഉയർത്തിയ കൈ പിടിച്ചു.

വ്യഷ്ടമ്ഭയദ് അദീനാത്മാ തഥാന്യേഷാം ദിവൌകസാമ് ഭഗസ്യ നേത്രേ ചോത്പാട്യ കരജാഗ്രേണ ലീലയാ

അവൻ ഭയമില്ലാതെ അതിനെ പിടിച്ചു നിർത്തി, മറ്റു ദേവന്മാരുടേയും അങ്ങനെ തന്നെ; ഭഗന്റെ കണ്ണുകൾ വിരലുകളുടെ അറ്റത്തോടെ കളിയായി പിഴുതെടുത്തു.

നിഹത്യ മുഷ്ടിനാ ദന്താന് പൂഷ്ണശ്ചൈവം ന്യപാതയത് തഥാ ചന്ദ്രമസം ദേവം പാദാങ്ഗുഷ്ഠേന ലീലയാ

കൈയാൽ അടിച്ചു പൂഷന്റെ പല്ലുകൾ വീഴ്ത്തി; അതുപോലെ തന്നെ, പാദം ഉപയോഗിച്ച് ചന്ദ്രനെ കളിയായി താഴെ വീഴ്ത്തി.

ഘര്ഷയാമാസ ഭഗവാന് വീരഭദ്രഃ പ്രതാപവാന് ചിഛേദ ച ശിരസ്തസ്യ ശക്രസ്യ ഭഗവാന്പ്രഭോഃ

മഹാതേജസ്സുള്ള വീരഭദ്രൻ ദയയോടെ ചുരണ്ടി, പിന്നെ ശസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഇന്ദ്രന്റെ തല അകറ്റി.

വഹ്നേര്ഹസ്തദ്വയം ഛിത്ത്വാ ജിഹ്വാമുത്പാട്യ ലീലയാ ജഘാന മൂര്ധ്നി പാദേന വീരഭദ്രോ മഹാബലഃ

അഗ്നിയുടെ ഇരുകൈകളും വെട്ടി, നാവും കളിയായി പിഴുതെടുത്തു; മഹാബലൻ വീരഭദ്രൻ പാദം കൊണ്ട് അവന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു.

യമസ്യ ദണ്ഡം ഭഗവാന് പ്രചിഛേദ സ്വയം പ്രഭുഃ ജഘാന ദേവമീശാനം ത്രിശൂലേന മഹാബലമ്

ഭഗവാൻ യമന്റെ ദണ്ഡം തന്നെ വെട്ടി, മഹാബലൻ ഈശാനദേവനെ ത്രിശൂലം കൊണ്ട് വീഴ്ത്തി.

ത്രയസ്ത്രിംശത്സുരാനേവം വിനിഹത്യാപ്രയത്നതഃ ത്രയശ് ച ത്രിശതം തേഷാം ത്രിസാഹസ്രം ച ലീലയാ

അങ്ങനെ, യാതൊരു പ്രയത്നവുമില്ലാതെ, മുപ്പത്തിമൂന്ന് ദേവന്മാരെയും, അവരിൽ മൂവായിരത്തെയും, മൂവായിരം പേരെയും കളിയായി സംഹരിച്ചു.

ത്രയം ചൈവ സുരേന്ദ്രാണാം ജഘാന ച മുനീശ്വരാന് അന്യാംശ് ച ദേവാന് ദേവോ ഽസൌ സര്വാന്യുദ്ധായ സംസ്ഥിതാന്

മൂന്നു ദേവേന്ദ്രന്മാരെയും, മുനീശ്വരന്മാരെയും, യുദ്ധത്തിനായി കൂടിയ മറ്റ് ദേവന്മാരെയും ദേവൻ സംഹരിച്ചു.

ജഘാന ഭഗവാന് രുദ്രഃ ഖഡ്ഗമുഷ്ട്യാദിസായകൈഃ അഥ വിഷ്ണുര്മഹാതേജാശ് ചക്രമ് ഉദ്യമ്യ മൂര്ഛിതഃ

ഭഗവാൻ രുദ്രൻ വാൾ, മുഷ്ടി, അമ്പ് എന്നിവകൊണ്ട് സംഹരിച്ചു; അതിനുശേഷം മഹാതേജസ്സുള്ള വിഷ്ണു ചക്രം ഉയർത്തി കോപിച്ചു.

യുയോധ ഭഗവാംസ്തേന രുദ്രേണ സഹ മാധവഃ തയോഃ സമഭവദ്യുദ്ധം സുഘോരം രോമഹര്ഷണമ്

ഭഗവാൻ മാധവനും രുദ്രനും തമ്മിൽ അത്യന്തം ഭയാനകവും രോമാഞ്ചം വരുത്തുന്നതുമായ ഒരു യുദ്ധം ഉണ്ടായി.

വിഷ്ണോര്യോഗബലാത്തസ്യ ദിവ്യദേഹാഃ സുദാരുണാഃ

വിഷ്ണുവിന്റെ യോഗശക്തിയാൽ അനവധി ഭയങ്കരമായ ദിവ്യരൂപങ്ങൾ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ശങ്ഖചക്രഗദാഹസ്താ അസംഖ്യാതാശ് ച ജജ്ഞിരേ താന്സര്വാനപി ദേവോ ഽസൌ നാരായണസമപ്രഭാന്

ശംഖവും ചക്രവും ഗദയും കൈയിൽ പിടിച്ച അനേകം രൂപങ്ങൾ ജനിച്ചു; അവയെല്ലാം നാരായണന്റെ പ്രകാശംപോലെ ദീപ്തിയോടെ തിളങ്ങി.

നിഹത്യ ഗദയാ വിഷ്ണും താഡയാമാസ മൂര്ധനി തതശ്ചോരസി തം ദേവം ലീലയൈവ രണാജിരേ

ദേവൻ തന്റെ ഗദയാൽ വിഷ്ണുവിനെ തലയിൽ അടിച്ചു, പിന്നെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ലീലയായി അവനെ ചുണ്ടിൽ വീണ്ടും അടിച്ചു.

പപാത ച തദാ ഭൂമൌ വിസംജ്ഞഃ പുരുഷോത്തമഃ പുനരുത്ഥായ തം ഹന്തും ചക്രമുദ്യമ്യ സ പ്രഭുഃ

അപ്പോൾ പരമപുരുഷൻ അവബോധംകെട്ട് നിലത്ത് വീണു; വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ്, അവനെ കൊല്ലാൻ ചക്രം ഉയർത്തി പിടിച്ചു.

ക്രോധരക്തേക്ഷണഃ ശ്രീമാന് അതിഷ്ഠത് പുരുഷര്ഷഭഃ തസ്യ ചക്രം ച യദ്രൌദ്രം കാലാദിത്യസമപ്രഭമ്

കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, മഹത്വമുള്ള പുരുഷോത്തമൻ ഉറച്ചുനിന്നു; അവന്റെ ഭയങ്കരമായ ചക്രം കാലാന്ത്യത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങി.

വ്യഷ്ടമ്ഭയദ് അദീനാത്മാ കരസ്ഥം ന ചചാല സഃ അതിഷ്ഠത് സ്തമ്ഭിതസ്തേന ശൃങ്ഗവാനിവ നിശ്ചലഃ

ഭയമില്ലാത്തവൻ കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ചക്രം തടഞ്ഞു; അത് ചലിച്ചില്ല, അവൻ അപ്രത്യക്ഷമായി അചഞ്ചലമായി ഒരു പർവ്വതത്തിന്റെ കൊടുമുടിപോലെ നിന്നു.

ത്രിഭിശ് ച ധര്ഷിതം ശാര്ങ്ഗം ത്രിധാഭൂതം പ്രഭോസ്തദാ ശാര്ങ്ഗകോടിപ്രസങ്ഗാദ് വൈ ചിഛേദ ച ശിരഃ പ്രഭോഃ

അപ്പോൾ പ്രഭുവിന്റെ ശാർംഗം എന്ന വില്ല് മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി തകർന്ന് പോയി; ശാർംഗത്തിന്റെ അഗ്രശക്തിയാൽ പ്രഭുവിന്റെ തല വെട്ടപ്പെട്ടു.

ഛിന്നം ച നിപപാതാസു ശിരസ്തസ്യ രസാതലേ വായുനാ പ്രേരിതം ചൈവ പ്രാണജേന പിനാകിനാ

വെട്ടപ്പെട്ട തല വായുവിന്റെ പ്രേരണയാൽ, ജീവനെ നൽകുന്ന പിനാകിയുടെ ശക്തിയാൽ, ഭൂമിക്കടിയിലെ ലോകത്തേക്ക് വീണു.

പ്രവിവേശ തദാ ചൈവ തദീയാഹവനീയകമ് തത് പ്രതിധ്വസ്തകലശം ഭഗ്നയൂപം സതോരണമ്

അപ്പോൾ അതു അവന്റെ യാഗാഗ്നിയിലേക്ക് കടന്നു, അൽത്താര തകർന്നും, യൂപങ്ങൾ പൊട്ടിയും, ഗോപുരം വീണും കിടന്നു.

പ്രദീപിതമഹാശാലം ദൃഷ്ട്വാ യജ്ഞോ ഽപി ദുദ്രുവേ തം തദാ മൃഗരൂപേണ ധാവന്തം ഗഗനം പ്രതി

മഹാ ശാലം അഗ്നിയിൽ കത്തുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, യാഗവും മൃഗരൂപത്തിൽ ആകാശത്തേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

വീരഭദ്രഃ സമാധായ വിശിരസ്കമഥാകരോത് തതഃ പ്രജാപതിം ധര്മം കശ്യപം ച ജഗദ്ഗുരുമ്

വീരഭദ്രൻ അവനെ പിടിച്ചു തല വെട്ടി; പിന്നെ പ്രജാപതി ധർമ്മനെയും ലോകഗുരുവായ കശ്യപനെയും അടിച്ചു.

അരിഷ്ടനേമിനം വീരോ ബഹുപുത്രം മുനീശ്വരമ് മുനിമ് അങ്ഗിരസം ചൈവ കൃഷ്ണാശ്വം ച മഹാബലഃ

ശക്തനായ വീരൻ അനേകം പുത്രന്മാരുള്ള അരിഷ്ടനേമിയെയും, അംഗിരസെന്ന മുനിയെയും, കൃഷ്ണാശ്വനെയും അടിച്ചു.

ജഘാന മൂര്ധ്നി പാദേന ദക്ഷം ചൈവ യശസ്വിനമ് ചിഛേദ ച ശിരസ്തസ്യ ദദാഹാഗ്നൌ ദ്വിജോത്തമാഃ

പ്രശസ്തനായ ദക്ഷനെ കാലിൽ അടിച്ചു, അവന്റെ തല വെട്ടി, അതു ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ അഗ്നിയിൽ ദഹിപ്പിച്ചു.

സരസ്വത്യാശ് ച നാസാഗ്രം ദേവമാതുസ്തഥൈവ ച നികൃത്യ കരജാഗ്രേണ വീരഭദ്രഃ പ്രതാപവാന്

ശക്തനായ വീരഭദ്രൻ തന്റെ വിരലിന്റെ അഗ്രംകൊണ്ട് സരസ്വതിയുടെ മൂക്കിന്റെ അറ്റവും ദേവമാതാവിന്റെ മൂക്കിന്റെ അറ്റവും വെട്ടി.

തസ്ഥൌ ശ്രിയാ വൃതോ മധ്യേ പ്രേതസ്ഥാനേ യഥാ ഭവഃ ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു ഭഗവാന്പദ്മസംഭവഃ

അവൻ മഹിമയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ശ്മശാനത്തിൽ ഭവൻപോലെ നടുവിൽ നിന്നു; അപ്പോൾ തന്നെ പദ്മത്തിൽ ജനിച്ച ഭഗവാൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.