ലിങ്ഗപുരാണമ്

വിജിത്യ വിഷ്ണുനാ സാര്ധം ഭഗവാന്പരമേശ്വരഃ സര്വാന്ദധീചവചനാത് കഥം ഭേജേ മഹേശ്വരഃ

വിഷ്ണുവിനോടൊപ്പം ജയിച്ച പരമേശ്വരൻ, ദധീചിയുടെ വാക്കനുസരിച്ച് മഹേശ്വരൻ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചു?

ദക്ഷയജ്ഞേ സുവിപുലേ ദേവാന് വിഷ്ണുപുരോഗമാന് ദദാഹ ഭഗവാന് രുദ്രഃ സര്വാന് മുനിഗണാന് അപി

ദക്ഷന്റെ മഹായാഗത്തിൽ, ഭഗവാൻ രുദ്രൻ, വിഷ്ണുവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ദേവന്മാരെയും മുനികൾക്കൂട്ടത്തെയും ദഹിപ്പിച്ചു.

ഭദ്രോ നാമ ഗണസ്തേന പ്രേഷിതഃ പരമേഷ്ഠിനാ വിപ്രയോഗേന ദേവ്യാ വൈ ദുഃസഹേനൈവ സുവ്രതാഃ

ദേവിയെ വിട്ടുപോയ ദുഃഖം സഹിക്കാനാവാതെ, പരമേശ്വരൻ ഭദ്ര എന്നൊരു സംഘത്തെ അയച്ചു, വിശ്വാസികളേ.

സോ ഽസൃജദ് വീരഭദ്രശ് ച ഗണേശാന്രോമജാഞ്ഛുഭാന് ഗണേശ്വരൈഃ സമാരുഹ്യ രഥം ഭദ്രഃ പ്രതാപവാന്

അവൻ വീരഭദ്രനും, മുടിയിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ശുഭമായ ഗണേശ്വരന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു; ഭദ്രൻ, ശക്തനായവൻ, ഗണേശ്വരന്മാരോടൊപ്പം രഥത്തിൽ കയറി.

ഗന്തും ചക്രേ മതിം യസ്യ സാരഥിര്ഭഗവാനജഃ ഗണേശ്വരാശ് ച തേ സര്വേ വിവിധായുധപാണയഃ

അവന്റെ രഥസാരഥിയായത് ജനനമില്ലാത്ത ഭഗവാനായിരുന്നു; എല്ലാ ഗണേശ്വരന്മാരും വിവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ച് അവനോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു.

വിമാനൈര്വിശ്വതോ ഭദ്രൈസ് തമന്വയുരഥോ സുരാഃ ഹിമവച്ഛിഖരേ രമ്യേ ഹേമശൃങ്ഗേ സുശോഭനേ

ദേവന്മാർ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ശുഭമായ ആകാശരഥങ്ങളിൽ കയറി, മനോഹരമായ ഹിമാലയപർവതത്തിന്റെ പൊന്നിൻ മുകളിലെ അതി മനോഹരമായ ശിഖരത്തിലേക്ക് അവനെ പിന്തുടർന്നു.

യജ്ഞവാടസ് തഥാ തസ്യ ഗങ്ഗാദ്വാരസമീപതഃ തദ്ദേശേ ചൈവ വിഖ്യാതം ശുഭം കനഖലം ദ്വിജാഃ

അവിടെ, ഗംഗയുടെ വാതിലിന് സമീപം, യാഗശാലയും, ആ പ്രദേശത്ത് തന്നെ പ്രശസ്തമായ ശുഭമായ കനഖലവും ഉണ്ടായിരുന്നു, ദ്വിജന്മാരേ.

ദഗ്ധും വൈ പ്രേഷിതശ്ചാസൌ ഭഗവാന് പരമേഷ്ഠിനാ തദോത്പാതോ ബഭൂവാഥ ലോകാനാം ഭയശംസനഃ

പിന്നീട് പരമേശ്വരൻ അയച്ചതനുസരിച്ച്, ആ ഭാഗ്യവാൻ യാഗം ദഹിപ്പിക്കാൻ അയക്കപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ ലോകങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഭയാനകമായ അശുഭം ഉദിച്ചു.

പര്വതാശ് ച വ്യശീര്യന്ത പ്രചകമ്പേ വസുംധരാ മരുതശ് ചാപ്യ് അഘൂര്ണന്ത ചുക്ഷുഭേ മകരാലയഃ

പർവതങ്ങൾ തകർന്നു, ഭൂമി നടുങ്ങി, കാറ്റുകൾ ഭയങ്കരമായി വീശി, സമുദ്രത്തിന്റെ ആലയം കലങ്ങിപ്പോയി.

അഗ്നയോ നൈവ ദീപ്യന്തി ന ച ദീപ്യതി ഭാസ്കരഃ ഗ്രഹാശ് ച ന പ്രകാശ്യന്തേ ന ദേവാ ന ച ദാനവാഃ

അഗ്നികൾ കത്തിയില്ല, സൂര്യനും പ്രകാശിച്ചില്ല; ഗ്രഹങ്ങൾക്കും വെളിച്ചമുണ്ടായില്ല, ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും ഒന്നും കാണാനായില്ല.

തതഃ ക്ഷണാത് പ്രവിശ്യൈവ യജ്ഞവാടം മഹാത്മനഃ രോമജൈഃ സഹിതോ ഭദ്രഃ കാലാഗ്നിരിവചാപരഃ

അപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്നെ, ഭാഗ്യവാൻ ഭദ്രൻ ഭൈരവഗണങ്ങളോടൊപ്പം മഹാത്മാവിന്റെ യാഗശാലയിൽ കടന്നു, മറ്റൊരു കാലാഗ്നിപോലെ.

ഉവാച ഭദ്രോ ഭഗവാന് ദക്ഷം ചാമിതതേജസമ് സംപര്കാദേവ ദക്ഷാദ്യ മുനീന്ദേവാന് പിനാകിനാ

ഭദ്രൻ ഭഗവാൻ അപ്രമിതതേജസ്സുള്ള ദക്ഷനോടു പറഞ്ഞു: 'പിനാകധാരിയുമായി ബന്ധം വന്നതുകൊണ്ട്, ദക്ഷാ, നീയും മുനിമാരും ദേവന്മാരും—'

ദഗ്ധും സംപ്രേഷിതശ് ചാഹം ഭവന്തം സമുനീശ്വരൈഃ ഇത്യുക്ത്വാ യജ്ഞശാലാം താം ദദാഹ ഗണപുങ്ഗവഃ

'നിനക്കുമുനീശ്വരന്മാർക്കുമൊപ്പമൊക്കെ എന്നെ ദഹിപ്പിക്കാൻ അയച്ചിരിക്കുന്നു.' എന്നു പറഞ്ഞ്, ഗണങ്ങളുടെ പ്രധാനി ആ യാഗശാലയെ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിച്ചു.

ഗണേശ്വരാശ് ച സംക്രുദ്ധാ യൂപാനുത്പാട്യ ചിക്ഷിപുഃ പ്രസ്തോത്രാ സഹ ഹോത്രാ ച ദഗ്ധം ചൈവ ഗണേശ്വരൈഃ

കോപംകൊണ്ട ഗണാധിപന്മാർ യാഗകമ്പങ്ങൾ പിഴുതെടുത്തു എറിഞ്ഞു; പ്രസ്ഥോത്രന്മാരെയും ഹോത്രന്മാരെയും കൂടി ഗണാധിപന്മാർ ദഹിപ്പിച്ചു.

ഗൃഹീത്വാ ഗണപാഃ സര്വാന് ഗങ്ഗാസ്രോതസി ചിക്ഷിപുഃ വീരഭദ്രോ മഹാതേജാഃ ശക്രസ്യോദ്യച്ഛതഃ കരമ്

ഗണങ്ങൾ എല്ലാവരെയും പിടിച്ചു ഗംഗയുടെ പ്രവാഹത്തിൽ എറിഞ്ഞു; മഹാതേജസ്സുള്ള വീരഭദ്രൻ ഇന്ദ്രന്റെ ഉയർത്തിയ കൈ പിടിച്ചു.

വ്യഷ്ടമ്ഭയദ് അദീനാത്മാ തഥാന്യേഷാം ദിവൌകസാമ് ഭഗസ്യ നേത്രേ ചോത്പാട്യ കരജാഗ്രേണ ലീലയാ

അവൻ ഭയമില്ലാതെ അതിനെ പിടിച്ചു നിർത്തി, മറ്റു ദേവന്മാരുടേയും അങ്ങനെ തന്നെ; ഭഗന്റെ കണ്ണുകൾ വിരലുകളുടെ അറ്റത്തോടെ കളിയായി പിഴുതെടുത്തു.

നിഹത്യ മുഷ്ടിനാ ദന്താന് പൂഷ്ണശ്ചൈവം ന്യപാതയത് തഥാ ചന്ദ്രമസം ദേവം പാദാങ്ഗുഷ്ഠേന ലീലയാ

കൈയാൽ അടിച്ചു പൂഷന്റെ പല്ലുകൾ വീഴ്ത്തി; അതുപോലെ തന്നെ, പാദം ഉപയോഗിച്ച് ചന്ദ്രനെ കളിയായി താഴെ വീഴ്ത്തി.

ഘര്ഷയാമാസ ഭഗവാന് വീരഭദ്രഃ പ്രതാപവാന് ചിഛേദ ച ശിരസ്തസ്യ ശക്രസ്യ ഭഗവാന്പ്രഭോഃ

മഹാതേജസ്സുള്ള വീരഭദ്രൻ ദയയോടെ ചുരണ്ടി, പിന്നെ ശസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഇന്ദ്രന്റെ തല അകറ്റി.

വഹ്നേര്ഹസ്തദ്വയം ഛിത്ത്വാ ജിഹ്വാമുത്പാട്യ ലീലയാ ജഘാന മൂര്ധ്നി പാദേന വീരഭദ്രോ മഹാബലഃ

അഗ്നിയുടെ ഇരുകൈകളും വെട്ടി, നാവും കളിയായി പിഴുതെടുത്തു; മഹാബലൻ വീരഭദ്രൻ പാദം കൊണ്ട് അവന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു.

യമസ്യ ദണ്ഡം ഭഗവാന് പ്രചിഛേദ സ്വയം പ്രഭുഃ ജഘാന ദേവമീശാനം ത്രിശൂലേന മഹാബലമ്

ഭഗവാൻ യമന്റെ ദണ്ഡം തന്നെ വെട്ടി, മഹാബലൻ ഈശാനദേവനെ ത്രിശൂലം കൊണ്ട് വീഴ്ത്തി.

ത്രയസ്ത്രിംശത്സുരാനേവം വിനിഹത്യാപ്രയത്നതഃ ത്രയശ് ച ത്രിശതം തേഷാം ത്രിസാഹസ്രം ച ലീലയാ

അങ്ങനെ, യാതൊരു പ്രയത്നവുമില്ലാതെ, മുപ്പത്തിമൂന്ന് ദേവന്മാരെയും, അവരിൽ മൂവായിരത്തെയും, മൂവായിരം പേരെയും കളിയായി സംഹരിച്ചു.

ത്രയം ചൈവ സുരേന്ദ്രാണാം ജഘാന ച മുനീശ്വരാന് അന്യാംശ് ച ദേവാന് ദേവോ ഽസൌ സര്വാന്യുദ്ധായ സംസ്ഥിതാന്

മൂന്നു ദേവേന്ദ്രന്മാരെയും, മുനീശ്വരന്മാരെയും, യുദ്ധത്തിനായി കൂടിയ മറ്റ് ദേവന്മാരെയും ദേവൻ സംഹരിച്ചു.

ജഘാന ഭഗവാന് രുദ്രഃ ഖഡ്ഗമുഷ്ട്യാദിസായകൈഃ അഥ വിഷ്ണുര്മഹാതേജാശ് ചക്രമ് ഉദ്യമ്യ മൂര്ഛിതഃ

ഭഗവാൻ രുദ്രൻ വാൾ, മുഷ്ടി, അമ്പ് എന്നിവകൊണ്ട് സംഹരിച്ചു; അതിനുശേഷം മഹാതേജസ്സുള്ള വിഷ്ണു ചക്രം ഉയർത്തി കോപിച്ചു.

യുയോധ ഭഗവാംസ്തേന രുദ്രേണ സഹ മാധവഃ തയോഃ സമഭവദ്യുദ്ധം സുഘോരം രോമഹര്ഷണമ്

ഭഗവാൻ മാധവനും രുദ്രനും തമ്മിൽ അത്യന്തം ഭയാനകവും രോമാഞ്ചം വരുത്തുന്നതുമായ ഒരു യുദ്ധം ഉണ്ടായി.

വിഷ്ണോര്യോഗബലാത്തസ്യ ദിവ്യദേഹാഃ സുദാരുണാഃ

വിഷ്ണുവിന്റെ യോഗശക്തിയാൽ അനവധി ഭയങ്കരമായ ദിവ്യരൂപങ്ങൾ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ശങ്ഖചക്രഗദാഹസ്താ അസംഖ്യാതാശ് ച ജജ്ഞിരേ താന്സര്വാനപി ദേവോ ഽസൌ നാരായണസമപ്രഭാന്

ശംഖവും ചക്രവും ഗദയും കൈയിൽ പിടിച്ച അനേകം രൂപങ്ങൾ ജനിച്ചു; അവയെല്ലാം നാരായണന്റെ പ്രകാശംപോലെ ദീപ്തിയോടെ തിളങ്ങി.

നിഹത്യ ഗദയാ വിഷ്ണും താഡയാമാസ മൂര്ധനി തതശ്ചോരസി തം ദേവം ലീലയൈവ രണാജിരേ

ദേവൻ തന്റെ ഗദയാൽ വിഷ്ണുവിനെ തലയിൽ അടിച്ചു, പിന്നെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ലീലയായി അവനെ ചുണ്ടിൽ വീണ്ടും അടിച്ചു.

പപാത ച തദാ ഭൂമൌ വിസംജ്ഞഃ പുരുഷോത്തമഃ പുനരുത്ഥായ തം ഹന്തും ചക്രമുദ്യമ്യ സ പ്രഭുഃ

അപ്പോൾ പരമപുരുഷൻ അവബോധംകെട്ട് നിലത്ത് വീണു; വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ്, അവനെ കൊല്ലാൻ ചക്രം ഉയർത്തി പിടിച്ചു.

ക്രോധരക്തേക്ഷണഃ ശ്രീമാന് അതിഷ്ഠത് പുരുഷര്ഷഭഃ തസ്യ ചക്രം ച യദ്രൌദ്രം കാലാദിത്യസമപ്രഭമ്

കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, മഹത്വമുള്ള പുരുഷോത്തമൻ ഉറച്ചുനിന്നു; അവന്റെ ഭയങ്കരമായ ചക്രം കാലാന്ത്യത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങി.