ലിങ്ഗപുരാണമ്

നിര്ലേപോ നിഷ്പ്രപഞ്ചാത്മാ നിര്വ്യഗ്രോ വ്യഗ്രനാശനഃ സ്തവ്യസ്തവപ്രിയഃ സ്തോതാ വ്യാസമൂര്തിരനാകുലഃ

അവൻ ദോഷം തൊടാത്തവൻ, ലോകമനഭിമാനമായ ആത്മാവ്, അശാന്തിയില്ലാത്തവൻ, അശാന്തിയെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, സ്തുതിക്കു യോജ്യൻ, സ്തുതികൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവൻ, സ്തുതികാരൻ, വ്യാസന്റെ രൂപം, അലസതയില്ലാത്തവൻ.

നിരവദ്യപദോപായോ വിദ്യാരാശിരവിക്രമഃ പ്രശാന്തബുദ്ധിരക്ഷുദ്രഃ ക്ഷുദ്രഹാ നിത്യസുന്ദരഃ

ദോഷരഹിതമായ പ്രാപ്തിക്ക് മാർഗ്ഗം, വിജ്ഞാനത്തിന്റെ നിധി, ധൈര്യത്തിൽ അചഞ്ചലൻ, സമാധാനമുള്ള മനസ്സുള്ളവൻ, ചെറുതായിട്ടില്ലാത്തവൻ, ചെറുതായുള്ളവരെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, എപ്പോഴും സുന്ദരൻ.

ധൈര്യാഗ്ര്യധുര്യോ ധാത്രീശഃ ശാകല്യഃ ശര്വരീപതിഃ പരമാര്ഥഗുരുര് ദൃഷ്ടിര് ഗുരുര് ആശ്രിതവത്സലഃ

ധൈര്യത്തിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവൻ, ഭൂമിയുടെ അധിപതി, വിഭജിക്കുന്നതിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, രാത്രിയുടെ ഇശ്വരൻ, പരമാർത്ഥത്തിന്റെ ഗുരു, ദർശനം, ഗുരു, ആശ്രയിച്ചവരെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ.

രസോ രസജ്ഞഃ സര്വജ്ഞഃ സര്വസത്ത്വാവലംബനഃ ഏവം നാമ്നാം സഹസ്രേണ തുഷ്ടാവ വൃഷഭധ്വജമ്

അവൻ രസം, രസത്തെ അറിയുന്നവൻ, എല്ലാം അറിയുന്നവൻ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ആശ്രയമായവൻ; ഇങ്ങനെ ആയിരം പേരുകളിൽ വൃഷഭധ്വജനെ അവൻ സ്തുതിച്ചു.

സ്നാപയാമാസ ച വിഭുഃ പൂജയാമാസ പങ്കജൈഃ പരീക്ഷാര്ഥം ഹരേഃ പൂജാകമലേഷു മഹേശ്വരഃ

ശക്തനായവൻ അവനെ സ്നാനം കഴിപ്പിച്ചു, താമരപ്പൂക്കൾ കൊണ്ട് പൂജിച്ചു; ഹരിയെ പരീക്ഷിക്കാൻ മഹേശ്വരനു താമരപ്പൂക്കൾ അർപ്പിച്ചു.

ഗോപയാമാസ കമലം തദൈകം ഭുവനേശ്വരഃ ഹൃതപുഷ്പോ ഹരിസ്തത്ര കിമിദം ത്വഭ്യചിന്തയത്

ഭുവനാധിപൻ ഒരു താമരപ്പൂവ് മറച്ചു; ഒരു പൂവ് നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ഹരി അതെന്താണെന്ന് വിചാരിച്ചു.

ജ്ഞാത്വാ സ്വനേത്രമുദ്ധൃത്യ സര്വസത്ത്വാവലമ്ബനമ് പൂജയാമാസ ഭാവേന നാമ്നാ തേന ജഗദ്ഗുരുമ്

അവൻ അതറിഞ്ഞ്, തന്റെ കണ്ണ് എടുത്ത്, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ആശ്രയമായവൻ, ഭാവപൂർവ്വം ആ നാമത്തിൽ ലോകഗുരുവിനെ പൂജിച്ചു.

തതസ്തത്ര വിഭുര്ദൃഷ്ട്വാ തഥാഭൂതം ഹരോ ഹരിമ് തസ്മാദവതതാരാശു മണ്ഡലാത്പാവകസ്യ ച

അപ്പോൾ അവൻ അങ്ങനെ ഉള്ള ഹരിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ശക്തനായ ഹരൻ അഗ്നിയുടെ വലയത്തിൽ നിന്ന് ഉടൻ ഇറങ്ങി വന്നു.

കോടിഭാസ്കരസംകാശം ജടാമുകുടമണ്ഡിതമ് ജ്വാലാമാലാവൃതം ദിവ്യം തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രം ഭയങ്കരമ്

കോടി സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശം, ജടാമുടിയും കിരീടവും അണിഞ്ഞവൻ, ജ്വാലാമാലയിൽ പൊതിഞ്ഞ ദിവ്യശരീരം, മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകൾ, ഭയങ്കരമായ രൂപം.

ശൂലടങ്കഗദാചക്രകുന്തപാശധരം ഹരമ് വരാദഭയഹസ്തം ച ദ്വീപിചര്മോത്തരീയകമ്

കുന്തം, മുത്തി, ഗദ, ചക്രം, കുന്തം, പാശം എന്നിവ കൈവശമുള്ള ഹരൻ, വരവും ഭയരഹിതത്വവും നൽകുന്ന കൈകൾ, പുലിച്ചർമ്മം ധരിച്ചവൻ.

ഇത്ഥംഭൂതം തദാ ദൃഷ്ട്വാ ഭവം ഭസ്മവിഭൂഷിതമ് ഹൃഷ്ടോ നമശ്ചകാരാശു ദേവദേവം ജനാര്ദനഃ

അങ്ങനെ അഗ്നി ചാർത്തിയ ഭവനെ, ചിതാഭസ്മം അണിഞ്ഞവനെ കണ്ടപ്പോൾ, ജനാർദ്ദനൻ സന്തോഷത്തോടെ ദേവദേവനോട് ഉടൻ വണങ്ങി.

ദുദ്രുവുസ്തം പരിക്രമ്യ സേന്ദ്രാ ദേവാസ്ത്രിലോചനമ് ചചാല ബ്രഹ്മഭുവനം ചകമ്പേ ച വസുംധരാ

ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദേവന്മാർ ആ ത്രിനേത്രനേ ചുറ്റി ഭയത്താൽ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകം നടുങ്ങി, ഭൂമിയും വിറച്ചു.

ദദാഹ തേജസ്തച്ഛംഭോഃ പ്രാന്തം വൈ ശതയോജനമ് അധസ്താച്ചോര്ധ്വതശ്ചൈവ ഹാഹേത്യകൃത ഭൂതലേ

ശംഭുവിന്റെ തേജസ് താഴെയും മുകളിലും നൂറു യോജന ദൂരത്തോളം പടർന്നു കത്തിയപ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ 'അയ്യോ' എന്ന നിലവിളികൾ ഉയർന്നു.

തദാ പ്രാഹ മഹാദേവഃ പ്രഹസന്നിവ ശങ്കരഃ സമ്പ്രേക്ഷ്യ പ്രണയാദ്വിഷ്ണും കൃതാഞ്ജലിപുടം സ്ഥിതമ്

അപ്പോൾ മഹാദേവനായ ശങ്കരൻ, ഹര്ഷത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, കയ്യുമടക്കി നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി这样 പറഞ്ഞു.

ജ്ഞാതം മയേദമധുനാ ദേവകാര്യം ജനാര്ദന സുദര്ശനാഖ്യം ചക്രം ച ദദാമി തവ ശോഭനമ്

ജനാർദ്ദനാ, ദൈവികമായ ഈ ഉദ്ദേശം ഞാൻ ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കി. സുദർശനമെന്ന ഈ ഭംഗിയുള്ള ചക്രം ഞാൻ നിനക്കു നൽകുന്നു.

യദ്രൂപം ഭവതാ ദൃഷ്ടം സര്വലോകഭയംകരമ് ഹിതായ തവ യത്നേന തവ ഭാവായ സുവ്രത

നീ കണ്ട ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപം, എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും ഭയം ഉണർത്തുന്നതാണ്. എന്നാൽ, സുവ്രതാ, അതെല്ലാം നിന്റെ ക്ഷേമത്തിനും നിന്റെ സ്വഭാവത്തിനുമാണ്.

ശാന്തം രണാജിരേ വിഷ്ണോ ദേവാനാം ദുഃഖസാധനമ് ശാന്തസ്യ ചാസ്ത്രം ശാന്തഃ സ്യാച് ഛാന്തേനാസ്ത്രേണ കിം ഫലമ്

യുദ്ധഭൂമിയിൽ ശാന്തത ദേവന്മാർക്ക് ദു:ഖം മാത്രം നൽകും, വിഷ്ണുവേ. ശാന്തനായവന്റെ ആയുധവും ശാന്തത തന്നെ. ശാന്തമായ ആയുധത്തിൽ എന്ത് ഫലമുണ്ട്?

ശാന്തസ്യ സമരേ ചാസ്ത്രം ശാന്തിരേവ തപസ്വിനാമ് യോദ്ധുഃ ശാന്ത്യാ ബലച്ഛേദഃ പരസ്യ ബലവൃദ്ധിദഃ

യുദ്ധത്തിൽ ശാന്തനായവർക്കു ആയുധം ശാന്തത തന്നെയാണ്. തപസ്സുകാര്ക്ക് ശക്തി ശാന്തതയിലാണു. ശാന്തതകൊണ്ട് യോദ്ധാവ് ശത്രുവിന്റെ ശക്തി തകർക്കുകയും തനിക്കു കൂടുതൽ ശക്തി നേടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദേവൈരശാന്തൈര്യദ്രൂപം മദീയം ഭാവയാവ്യയമ് കിമായുധേന കാര്യം വൈ യോദ്ധും ദേവാരിസൂദന

ദേവന്മാർക്ക് മനസ്സിൽ ശാന്തത ഇല്ലാത്തപ്പോൾ, എന്റെ അക്ഷയമായ രൂപം ധ്യാനിക്കണം. ദേവാരിശൂദനാ, യുദ്ധത്തിന് ആയുധം കൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം?

ക്ഷമാ യുധി ന കാര്യം വൈ യോദ്ധും ദേവാരിസൂദന അനാഗതേ വ്യതീതേ ച ദൌര്ബല്യേ സ്വജനോത്കരേ

ദേവാരിശൂദനാ, യുദ്ധത്തിൽ ക്ഷമ വേണ്ടതല്ല. ഭാവിയിലോ, കഴിഞ്ഞതിലോ, ദുർബലതയിലോ, സ്വന്തം ആളുകളുടെ ഇടയിലോ, ക്ഷമ പാലിക്കേണ്ടതില്ല.

അകാലികേ ത്വധര്മേ ച അനര്ഥേ വാരിസൂദന ഏവമുക്ത്വാ ദദൌ ചക്രം സൂര്യായുതസമപ്രഭമ്

സമയമല്ലാത്തപ്പോൾ, അധർമ്മത്തിലും ദുരന്തത്തിലും, ദുഷ്മൻശൂദനാ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പതിനായിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ചക്രം അവൻ നിനക്കു നൽകി.

നേത്രം ച നേതാ ജഗതാം പ്രഭുര്വൈ പദ്മസന്നിഭമ് തദാപ്രഭൃതി തം പ്രാഹുഃ പദ്മാക്ഷമിതി സുവ്രതമ്

ലോകങ്ങളുടെ നേതാവായവൻ, താമരപൂവിനെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണും നൽകി. അന്ന് മുതൽ, സുവ്രതാ, അവനെ 'പദ്മാക്ഷൻ' എന്ന് വിളിച്ചു.

ദത്ത്വൈനം നയനം ചക്രം വിഷ്ണവേ നീലലോഹിതഃ പസ്പര്ശ ച കരാഭ്യാം വൈ സുശുഭാഭ്യാമുവാച ഹ

കണ്ണും ചക്രവും വിഷ്ണുവിന് നൽകി, നീലലോഹിതൻ തന്റെ മനോഹരമായ കൈകളാൽ അവനെ തൊട്ടി, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

വരദോ ഽഹം വരശ്രേഷ്ഠ വരാന്വരയ ചേപ്സിതാന് ഭക്ത്യാ വശീകൃതോ നൂനം ത്വയാഹം പുരുഷോത്തമ

ഞാൻ വരദാനങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ. നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏറ്റവും ഉത്തമമായ വരങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കു. പുരുഷോത്തമാ, നിന്റെ ഭക്തിയാൽ ഞാൻ നിനക്കു കീഴടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഇത്യുക്തോ ദേവദേവേന ദേവദേവം പ്രണമ്യ തമ് ത്വയി ഭക്തിര്മഹാദേവ പ്രസീദ വരമുത്തമമ്

ദേവദേവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ അവനെ വണങ്ങി പറഞ്ഞു: മഹാദേവാ, എനിക്ക് നിന്റെ ഭക്തി ലഭിക്കണം. ഉത്തമമായ വരം ദയവായി നൽകൂ.

നാന്യമിച്ഛാമി ഭക്താനാമ് ആര്തയോ നാസ്തി യത്പ്രഭോ തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യ ദയാവാന് സുതരാം ഭവഃ

മറ്റൊന്നും എനിക്ക് ആവശ്യമില്ല. ഭക്തന്മാർക്ക്, പ്രഭോ, യാതൊരു ദു:ഖവും ഇല്ല. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ഭവാൻ അത്യന്തം ദയയോടെ നിറഞ്ഞു.

പസ്പര്ശ ച ദദൌ തസ്മൈ ശ്രദ്ധാം ശീതാംശുഭൂഷണഃ പ്രാഹ ചൈവം മഹാദേവഃ പരമാത്മാനമച്യുതമ്

തണുത്ത ചന്ദ്രനെ അലങ്കാരമാക്കിയവൻ അവനെ തൊട്ടി, വിശ്വാസം സമ്മാനിച്ചു. മഹാദേവൻ അച്യുതനോടു, പരമാത്മാവിനോടു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

മയി ഭക്തശ് ച വന്ദ്യശ് ച പൂജ്യശ്ചൈവ സുരാസുരൈഃ ഭവിഷ്യസി ന സംദേഹോ മത്പ്രസാദാത്സുരോത്തമ

എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, നീ എനിക്ക് ഭക്തനായി, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ആരാധനയും ആദരവും നേടും, സുറോത്തമാ, ഇതിൽ സംശയമില്ല.

യദാ സതീ ദക്ഷപുത്രീ വിനിന്ദ്യൈവ സുലോചനാ മാതരം പിതരം ദക്ഷം ഭവിഷ്യതി സുരേശ്വരീ

ഡക്ഷന്റെ മകൾ സതീ, മനോഹരമായ കണ്ണുകളോടെ, അമ്മയെയും അച്ഛനെയും, ഡക്ഷനെയും കുറ്റം പറയുംപോൾ, അവൾ ദേവതകളുടെ രാജ്ഞിയാകും.