ലിങ്ഗപുരാണമ്

ശ്രുതിപ്രകാശഃ ശ്രുതിമാന് ഏകബന്ധുര് അനേകധൃക് ശ്രീവല്ലഭശിവാരമ്ഭഃ ശാന്തഭദ്രഃ സമഞ്ജസഃ

വേദങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവൻ, വേദങ്ങൾ ഉള്ളവൻ, ഏകസുഹൃത്ത്, അനേകം രൂപങ്ങൾ ഉള്ളവൻ, ശ്രീയുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, ശിവന്റെ ആരംഭം, ശാന്തനും ഭദ്രനും, നേരായവൻ.

ഭൂശയോ ഭൂതികൃദ്ഭൂതിര് ഭൂഷണോ ഭൂതവാഹനഃ അകായോ ഭക്തകായസ്ഥഃ കാലജ്ഞാനീ കലാവപുഃ

ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവൻ, ഐശ്വര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, ഐശ്വര്യം തന്നെയാണ്, അലങ്കാരം, ജീവികളെ ചുമക്കുന്നവൻ, ശരീരമില്ലാത്തവൻ, ഭക്തന്റെ ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ, കാലത്തെ അറിയുന്നവൻ, കലാരൂപൻ.

സത്യവ്രതമഹാത്യാഗീ നിഷ്ഠാശാന്തിപരായണഃ പരാര്ഥവൃത്തിര് വരദോ വിവിക്തഃ ശ്രുതിസാഗരഃ

സത്യവ്രതത്തിൽ മഹാത്യാഗി, സ്ഥിരതക്കും സമാധാനത്തിനും സമർപ്പിതൻ, പരോപകാരത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ, വരം നൽകുന്നവൻ, വ്യത്യസ്തനായവൻ, വേദസമുദ്രം.

അനിര്വിണ്ണോ ഗുണഗ്രാഹീ കലങ്കാങ്കഃ കലങ്കഹാ സ്വഭാവരുദ്രോ മധ്യസ്ഥഃ ശത്രുഘ്നോ മധ്യനാശകഃ

അവൻ ഒരിക്കലും ക്ഷീണിക്കാത്തവൻ, ഗുണങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നവൻ, ദോഷചിഹ്നങ്ങൾ ഉള്ളവൻ എങ്കിലും അവയെ നീക്കുന്നവൻ, സ്വഭാവത്തിൽ കഠിനൻ, ഒറ്റക്കാർക്കു അനുകൂലമല്ലാത്തവൻ, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, മദ്ധ്യസ്ഥതയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നവൻ.

ശിഖണ്ഡീ കവചീ ശൂലീ ചണ്ഡീ മുണ്ഡീ ച കുണ്ഡലീ മേഖലീ കവചീ ഖഡ്ഗീ മായീ സംസാരസാരഥിഃ

അവൻ കിരീടധാരിയുമാണ്, കവചം ധരിച്ചവനും, കുന്തം കൈവശമുള്ളവനും, ഭയങ്കരനും, ഖട്ഗം കൈവശമുള്ളവനും, കപാലം അലങ്കാരമായവനും, കുണ്ഡലവും മേഖലയുമുള്ളവനും, മായാവിയും, ഈ ലോകജീവിതത്തിന്റെ സാരഥിയുമാണ്.

അമൃത്യുഃ സര്വദൃക് സിംഹസ് തേജോരാശിര് മഹാമണിഃ അസംഖ്യേയോ ഽപ്രമേയാത്മാ വീര്യവാന് കാര്യകോവിദഃ

അവൻ മരണമില്ലാത്തവൻ, എല്ലാം കാണുന്നവൻ, സിംഹംപോലെ ധീരൻ, പ്രകാശത്തിന്റെ ആഗാരം, മഹാമൂല്യം, എണ്ണാനാവാത്തവൻ, അളക്കാനാവാത്ത സ്വഭാവമുള്ളവൻ, ശക്തനായവൻ, കാര്യങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ.

വേദ്യോ വേദാര്ഥവിദ്ഗോപ്താ സര്വാചാരോ മുനീശ്വരഃ അനുത്തമോ ദുരാധര്ഷോ മധുരഃ പ്രിയദര്ശനഃ

അവൻ അറിയാവുന്നതും, വേദാർത്ഥം അറിയുകയും അതിനെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനും, എല്ലാ ആചാരങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്നവനും, മുനികളുടെ അധിപതിയും, അതുല്യനും, ജയിക്കാനാവാത്തവനും, മൃദുവും, മനോഹരനുമാണ്.

സുരേശഃ ശരണം സര്വഃ ശബ്ദബ്രഹ്മ സതാം ഗതിഃ കാലഭക്ഷഃ കലങ്കാരിഃ കങ്കണീകൃതവാസുകിഃ

ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരൻ, എല്ലാവർക്കും ആശ്രയം, ശബ്ദബ്രഹ്മത്തിന്റെ രൂപം, സന്മാർഗ്ഗികളുടെ ലക്ഷ്യം, കാലത്തെ വിഴുങ്ങുന്നവൻ, ദോഷങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, വാസുകിയെ കങ്കണമായി ധരിച്ചവൻ.

മഹേഷ്വാസോ മഹീഭര്താ നിഷ്കലങ്കോ വിശൃങ്ഖലഃ ദ്യുമണിസ് തരണിര് ധന്യഃ സിദ്ധിദഃ സിദ്ധിസാധനഃ

മഹത്തായ വില്ലാളി, ഭൂമിയുടെ രക്ഷകൻ, ദോഷരഹിതൻ, നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാത്തവൻ, പ്രകാശമുള്ള രത്നം, സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ളവൻ, ഭാഗ്യശാലി, സിദ്ധികൾ നൽകുന്നവൻ, സിദ്ധി നേടാൻ വഴിയാകുന്നവൻ.

നിവൃത്തഃ സംവൃതഃ ശില്പോ വ്യൂഢോരസ്കോ മഹാഭുജഃ ഏകജ്യോതിര് നിരാതങ്കോ നരോ നാരായണപ്രിയഃ

അവൻ ലോകത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറിയവൻ, മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ, കലാപരിചയമുള്ളവൻ, വിശാലമായ നെഞ്ചുള്ളവൻ, ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ ഉള്ളവൻ, ഏകപ്രകാശം, തടസ്സങ്ങളില്ലാത്തവൻ, മനുഷ്യൻ, നാരായണന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ.

നിര്ലേപോ നിഷ്പ്രപഞ്ചാത്മാ നിര്വ്യഗ്രോ വ്യഗ്രനാശനഃ സ്തവ്യസ്തവപ്രിയഃ സ്തോതാ വ്യാസമൂര്തിരനാകുലഃ

അവൻ ദോഷം തൊടാത്തവൻ, ലോകമനഭിമാനമായ ആത്മാവ്, അശാന്തിയില്ലാത്തവൻ, അശാന്തിയെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, സ്തുതിക്കു യോജ്യൻ, സ്തുതികൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവൻ, സ്തുതികാരൻ, വ്യാസന്റെ രൂപം, അലസതയില്ലാത്തവൻ.

നിരവദ്യപദോപായോ വിദ്യാരാശിരവിക്രമഃ പ്രശാന്തബുദ്ധിരക്ഷുദ്രഃ ക്ഷുദ്രഹാ നിത്യസുന്ദരഃ

ദോഷരഹിതമായ പ്രാപ്തിക്ക് മാർഗ്ഗം, വിജ്ഞാനത്തിന്റെ നിധി, ധൈര്യത്തിൽ അചഞ്ചലൻ, സമാധാനമുള്ള മനസ്സുള്ളവൻ, ചെറുതായിട്ടില്ലാത്തവൻ, ചെറുതായുള്ളവരെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, എപ്പോഴും സുന്ദരൻ.

ധൈര്യാഗ്ര്യധുര്യോ ധാത്രീശഃ ശാകല്യഃ ശര്വരീപതിഃ പരമാര്ഥഗുരുര് ദൃഷ്ടിര് ഗുരുര് ആശ്രിതവത്സലഃ

ധൈര്യത്തിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവൻ, ഭൂമിയുടെ അധിപതി, വിഭജിക്കുന്നതിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, രാത്രിയുടെ ഇശ്വരൻ, പരമാർത്ഥത്തിന്റെ ഗുരു, ദർശനം, ഗുരു, ആശ്രയിച്ചവരെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ.

രസോ രസജ്ഞഃ സര്വജ്ഞഃ സര്വസത്ത്വാവലംബനഃ ഏവം നാമ്നാം സഹസ്രേണ തുഷ്ടാവ വൃഷഭധ്വജമ്

അവൻ രസം, രസത്തെ അറിയുന്നവൻ, എല്ലാം അറിയുന്നവൻ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ആശ്രയമായവൻ; ഇങ്ങനെ ആയിരം പേരുകളിൽ വൃഷഭധ്വജനെ അവൻ സ്തുതിച്ചു.

സ്നാപയാമാസ ച വിഭുഃ പൂജയാമാസ പങ്കജൈഃ പരീക്ഷാര്ഥം ഹരേഃ പൂജാകമലേഷു മഹേശ്വരഃ

ശക്തനായവൻ അവനെ സ്നാനം കഴിപ്പിച്ചു, താമരപ്പൂക്കൾ കൊണ്ട് പൂജിച്ചു; ഹരിയെ പരീക്ഷിക്കാൻ മഹേശ്വരനു താമരപ്പൂക്കൾ അർപ്പിച്ചു.

ഗോപയാമാസ കമലം തദൈകം ഭുവനേശ്വരഃ ഹൃതപുഷ്പോ ഹരിസ്തത്ര കിമിദം ത്വഭ്യചിന്തയത്

ഭുവനാധിപൻ ഒരു താമരപ്പൂവ് മറച്ചു; ഒരു പൂവ് നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ഹരി അതെന്താണെന്ന് വിചാരിച്ചു.

ജ്ഞാത്വാ സ്വനേത്രമുദ്ധൃത്യ സര്വസത്ത്വാവലമ്ബനമ് പൂജയാമാസ ഭാവേന നാമ്നാ തേന ജഗദ്ഗുരുമ്

അവൻ അതറിഞ്ഞ്, തന്റെ കണ്ണ് എടുത്ത്, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ആശ്രയമായവൻ, ഭാവപൂർവ്വം ആ നാമത്തിൽ ലോകഗുരുവിനെ പൂജിച്ചു.

തതസ്തത്ര വിഭുര്ദൃഷ്ട്വാ തഥാഭൂതം ഹരോ ഹരിമ് തസ്മാദവതതാരാശു മണ്ഡലാത്പാവകസ്യ ച

അപ്പോൾ അവൻ അങ്ങനെ ഉള്ള ഹരിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ശക്തനായ ഹരൻ അഗ്നിയുടെ വലയത്തിൽ നിന്ന് ഉടൻ ഇറങ്ങി വന്നു.

കോടിഭാസ്കരസംകാശം ജടാമുകുടമണ്ഡിതമ് ജ്വാലാമാലാവൃതം ദിവ്യം തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രം ഭയങ്കരമ്

കോടി സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശം, ജടാമുടിയും കിരീടവും അണിഞ്ഞവൻ, ജ്വാലാമാലയിൽ പൊതിഞ്ഞ ദിവ്യശരീരം, മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകൾ, ഭയങ്കരമായ രൂപം.

ശൂലടങ്കഗദാചക്രകുന്തപാശധരം ഹരമ് വരാദഭയഹസ്തം ച ദ്വീപിചര്മോത്തരീയകമ്

കുന്തം, മുത്തി, ഗദ, ചക്രം, കുന്തം, പാശം എന്നിവ കൈവശമുള്ള ഹരൻ, വരവും ഭയരഹിതത്വവും നൽകുന്ന കൈകൾ, പുലിച്ചർമ്മം ധരിച്ചവൻ.

ഇത്ഥംഭൂതം തദാ ദൃഷ്ട്വാ ഭവം ഭസ്മവിഭൂഷിതമ് ഹൃഷ്ടോ നമശ്ചകാരാശു ദേവദേവം ജനാര്ദനഃ

അങ്ങനെ അഗ്നി ചാർത്തിയ ഭവനെ, ചിതാഭസ്മം അണിഞ്ഞവനെ കണ്ടപ്പോൾ, ജനാർദ്ദനൻ സന്തോഷത്തോടെ ദേവദേവനോട് ഉടൻ വണങ്ങി.

ദുദ്രുവുസ്തം പരിക്രമ്യ സേന്ദ്രാ ദേവാസ്ത്രിലോചനമ് ചചാല ബ്രഹ്മഭുവനം ചകമ്പേ ച വസുംധരാ

ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദേവന്മാർ ആ ത്രിനേത്രനേ ചുറ്റി ഭയത്താൽ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകം നടുങ്ങി, ഭൂമിയും വിറച്ചു.

ദദാഹ തേജസ്തച്ഛംഭോഃ പ്രാന്തം വൈ ശതയോജനമ് അധസ്താച്ചോര്ധ്വതശ്ചൈവ ഹാഹേത്യകൃത ഭൂതലേ

ശംഭുവിന്റെ തേജസ് താഴെയും മുകളിലും നൂറു യോജന ദൂരത്തോളം പടർന്നു കത്തിയപ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ 'അയ്യോ' എന്ന നിലവിളികൾ ഉയർന്നു.

തദാ പ്രാഹ മഹാദേവഃ പ്രഹസന്നിവ ശങ്കരഃ സമ്പ്രേക്ഷ്യ പ്രണയാദ്വിഷ്ണും കൃതാഞ്ജലിപുടം സ്ഥിതമ്

അപ്പോൾ മഹാദേവനായ ശങ്കരൻ, ഹര്ഷത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, കയ്യുമടക്കി നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി这样 പറഞ്ഞു.

ജ്ഞാതം മയേദമധുനാ ദേവകാര്യം ജനാര്ദന സുദര്ശനാഖ്യം ചക്രം ച ദദാമി തവ ശോഭനമ്

ജനാർദ്ദനാ, ദൈവികമായ ഈ ഉദ്ദേശം ഞാൻ ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കി. സുദർശനമെന്ന ഈ ഭംഗിയുള്ള ചക്രം ഞാൻ നിനക്കു നൽകുന്നു.

യദ്രൂപം ഭവതാ ദൃഷ്ടം സര്വലോകഭയംകരമ് ഹിതായ തവ യത്നേന തവ ഭാവായ സുവ്രത

നീ കണ്ട ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപം, എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും ഭയം ഉണർത്തുന്നതാണ്. എന്നാൽ, സുവ്രതാ, അതെല്ലാം നിന്റെ ക്ഷേമത്തിനും നിന്റെ സ്വഭാവത്തിനുമാണ്.

ശാന്തം രണാജിരേ വിഷ്ണോ ദേവാനാം ദുഃഖസാധനമ് ശാന്തസ്യ ചാസ്ത്രം ശാന്തഃ സ്യാച് ഛാന്തേനാസ്ത്രേണ കിം ഫലമ്

യുദ്ധഭൂമിയിൽ ശാന്തത ദേവന്മാർക്ക് ദു:ഖം മാത്രം നൽകും, വിഷ്ണുവേ. ശാന്തനായവന്റെ ആയുധവും ശാന്തത തന്നെ. ശാന്തമായ ആയുധത്തിൽ എന്ത് ഫലമുണ്ട്?

ശാന്തസ്യ സമരേ ചാസ്ത്രം ശാന്തിരേവ തപസ്വിനാമ് യോദ്ധുഃ ശാന്ത്യാ ബലച്ഛേദഃ പരസ്യ ബലവൃദ്ധിദഃ

യുദ്ധത്തിൽ ശാന്തനായവർക്കു ആയുധം ശാന്തത തന്നെയാണ്. തപസ്സുകാര്ക്ക് ശക്തി ശാന്തതയിലാണു. ശാന്തതകൊണ്ട് യോദ്ധാവ് ശത്രുവിന്റെ ശക്തി തകർക്കുകയും തനിക്കു കൂടുതൽ ശക്തി നേടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദേവൈരശാന്തൈര്യദ്രൂപം മദീയം ഭാവയാവ്യയമ് കിമായുധേന കാര്യം വൈ യോദ്ധും ദേവാരിസൂദന

ദേവന്മാർക്ക് മനസ്സിൽ ശാന്തത ഇല്ലാത്തപ്പോൾ, എന്റെ അക്ഷയമായ രൂപം ധ്യാനിക്കണം. ദേവാരിശൂദനാ, യുദ്ധത്തിന് ആയുധം കൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം?