ലിങ്ഗപുരാണമ്

പുരുഷരൂപായ പുരുഷൈകതത്പുരുഷായ വൈ നമഃ

മനുഷ്യരൂപമുള്ളവനേ, ഏക പരപുരുഷനായവനേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

പുരുഷാര്ഥപ്രദാനായ പതയേ പരമേഷ്ഠിനേ ഈശാനായ നമസ്തുഭ്യമ് ഈശ്വരായ നമോനമഃ

മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ നല്കുന്നവനേ, നാഥനായവനേ, പരമേശ്വരനായവനേ, ഇശാനനായവനേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. ഈശ്വരനായവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം.

ബ്രഹ്മണേ ബ്രഹ്മരൂപായ നമഃ സാക്ഷാച്ഛിവായ തേ സര്വവിഷ്ണുര്നൃസിംഹസ്യ രൂപമാസ്ഥായ വിശ്വകൃത്

ബ്രഹ്മാവായവനേ, ബ്രഹ്മാരൂപനായവനേ, നേരെ ശിവനായവനേ, സർവ്വവിഷ്ണുവായും നരസിംഹനായി വിശ്വം സൃഷ്ടിച്ചവനേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

ഹിരണ്യകശിപും ഹത്വാ കരജൈര്നിശിതൈഃ സ്വയമ് ദൈത്യേന്ദ്രൈര്ബഹുഭിഃ സാര്ധം ഹിതാര്ഥം ജഗതാം പ്രഭുഃ

നിന്റെ തീവ്രമായ നഖങ്ങൾകൊണ്ട് ഹിരണ്യകശിപുവിനെയും അനേകം അസുരരാജാക്കളെയും സംഹരിച്ചു ലോകത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ച പ്രഭുവേ.

സൈംഹീം സമാനയന്യോനിം ബാധതേ നിഖിലം ജഗത് യത്കൃത്യമത്ര ദേവേശ തത്കുരുഷ്വ ഭവാനിഹ

സിംഹിയുടെ ഗർഭം സ്വീകരിച്ച്, നീ മുഴുവൻ ലോകത്തെയും അലട്ടുന്നു; ദേവേശാ, ഇവിടെ ചെയ്യേണ്ടതെന്തോ അതു ചെയ്യുക, ഇവിടെ സന്നിഹിതനാകുക.

ഉഗ്രോ ഽസി സര്വദുഷ്ടാനാം നിയന്താസി ശിവോ ഽസി നഃ കാലകൂടാദിവപുഷാ ത്രാഹി നഃ ശരണാഗതാന്

സകല ദുഷ്ടന്മാരിലും ഭയങ്കരനായവനേ, ഞങ്ങളുടെ നിയന്ത്രകനായവനേ, ഞങ്ങൾക്ക് മംഗളമായവനേ, കാലകൂട്ടാദി രൂപത്തിൽ ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കണമേ, ഞങ്ങൾ ശരണാഗതരാണ്.

ശുക്രം തു വൃത്തം വിശ്വേശ ക്രീഡാ വൈ കേവലം വയമ് തവോന്മേഷനിമേഷാഭ്യാമ് അസ്മാകം പ്രലയോദയൌ

വിശ്വേശാ, ശുദ്ധം നിന്റെ വിനോദം മാത്രമാണ്; നിന്റെ കണ്ണടയ്ക്കലിലും തുറക്കലിലും ഞങ്ങളുടെ ലയവും ഉത്പത്തിയും സംഭവിക്കുന്നു.

ഉന്മീലയേത് ത്വയി ബ്രഹ്മന് വിനാശോ ഽസ്തി ന തേ ശിവ സംതപ്താസ്മോ വയം ദേവ ഹരിണാമിതതേജസാ

നീ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മനേ, നശനം ഉണ്ടാകില്ല; അങ്ങനെ അല്ലെങ്കിൽ, ശിവനേ, ഹരിയുടെ അതിരൂക്ഷമായ പ്രകാശം കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ വേദനിക്കുന്നു ദേവാ.

സര്വലോകഹിതായൈനം തത്ത്വം സംഹര്തുമിച്ഛസി വിജ്ഞാപിതസ് തഥാ ദേവഃ പ്രഹസന്പ്രാഹ താന് സുരാന്

സകല ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഈ സത്യം നശിപ്പിക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ദേവൻ പുഞ്ചിരിച്ച് ആ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.

അഭയം ച ദദൌ തേഷാം ഹനിഷ്യാമീതി തം പ്രഭുഃ സോ ഽപി ശക്രഃ സുരൈഃ സാര്ധം പ്രണിപത്യ യഥാഗതമ്

അവർക്കു ഭയം വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ്, 'ഞാൻ അവനെ കൊല്ലാം' എന്നു ഭഗവാൻ ഉറപ്പു നൽകി. അപ്പോൾ ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും ചേർന്ന് ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു, വന്ന വഴി തന്നെ തിരിച്ചു പോയി.

ജഗാമ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാ തഥാന്യേ ച സുരോത്തമാഃ അഥോത്ഥായ മഹാദേവഃ ശാരഭം രൂപമാസ്ഥിതഃ

പിന്നീട് ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവും മറ്റു പ്രധാന ദേവന്മാരും അവിടം വിട്ടുപോയി. അതിനുശേഷം മഹാദേവൻ എഴുന്നേറ്റ് ശാരഭൻ എന്ന ഭയങ്കരമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

യയൌ പ്രാന്തേ നൃസിംഹസ്യ ഗര്വിതസ്യ മൃഗാശിനഃ അപഹൃത്യ തദാ പ്രാണാന് ശരഭഃ സുരപൂജിതഃ

ശാരഭൻ, ദേവന്മാരുടെ ആരാധനയോടെ, അഹങ്കാരത്തോടെ മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്ന നരസിംഹന്റെ അതിരിലേക്ക് പോയി; അവിടെ അവന്റെ ജീവൻ എടുത്തു.

സിംഹാത്തതോ നരോ ഭൂത്വാ ജഗാമ ച യഥാക്രമമ് ഏവം സ്തുതസ്തദാ ദേവൈര് ജഗാമ സ യഥാക്രമമ്

പിന്നീട് സിംഹരൂപത്തിൽ നിന്നു മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്, ക്രമമായി അവൻ അകന്നു. അപ്പോൾ ദേവന്മാർ അവനെ സ്തുതിച്ച്, അവൻ വീണ്ടും തന്റെ വഴിക്ക് പോയി.

യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്വാപി സംസ്തവം ശാര്വമുത്തമമ് രുദ്രലോകമനുപ്രാപ്യ രുദ്രേണ സഹ മോദതേ

ആ ശർവ്വനെ കുറിച്ചുള്ള ഉത്തമമായ സ്തോത്രം ആരെങ്കിലും വായിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, അവൻ രുദ്രലോകം പ്രാപിച്ച് രുദ്രനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ വാസം ചെയ്യും.

കഥം ദേവോ മഹാദേവോ വിശ്വസംഹാരകാരകഃ ശരഭാഖ്യം മഹാഘോരം വികൃതം രൂപമാസ്ഥിതഃ

ലോകത്തെ സംഹരിക്കുന്ന മഹാദേവൻ എങ്ങനെ ശാരഭൻ എന്ന അതി ഭയങ്കരവും വിചിത്രവുമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു എന്നു പറയൂ.

കിം കിം ധൈര്യം കൃതം തേന ബ്രൂഹി സര്വമ് അശേഷതഃ ഏവമഭ്യര്ഥിതോ ദേവൈര് മതിം ചക്രേ കൃപാലയഃ

അവൻ അതിൽ കാണിച്ച ധൈര്യം എന്തൊക്കെയാണു? എല്ലാം പൂർണ്ണമായി പറയണം. ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചതോടെ, കരുണാമയൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനമെടുത്തു.

യത്തേജസ്തു നൃസിംഹാഖ്യം സംഹര്തും പരമേശ്വരഃ തദര്ഥം സ്മൃതവാന് രുദ്രോ വീരഭദ്രം മഹാബലമ്

നരസിംഹൻ എന്ന ശക്തിയെ സംഹരിക്കാൻ പരമേശ്വരനായ രുദ്രൻ അതിനായി മഹാബലശാലിയായ വീരഭദ്രനെ ഓർത്തു.

ആത്മനോ ഭൈരവം രൂപം മഹാപ്രലയകാരകമ് ആജഗാമ പുരാ സദ്യോ ഗണാനാമഗ്രതോ ഹസന്

സ്വയം ഭൈരവരൂപം, മഹാപ്രളയത്തിന് കാരണമാകുന്ന രൂപം, ഒരിക്കൽ ഗണങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഉടനടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സാട്ടഹാസൈര് ഗണവരൈര് ഉത്പതദ്ഭിര് ഇതസ്തതഃ നൃസിംഹരൂപൈരത്യുഗ്രൈഃ കോടിഭിഃ പരിവാരിതഃ

പ്രധാന ഗണങ്ങൾ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചും ചാടിക്കൊണ്ടും, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ അനേകം നരസിംഹരൂപങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പറ്റിയും അവനെ വേട്ടയാടുകയായിരുന്നു.

താവദ്ഭിര് അഭിതോ വീരൈര് നൃത്യദ്ഭിശ് ച മുദാന്വിതൈഃ ക്രീഡദ്ഭിശ് ച മഹാധീരൈര് ബ്രഹ്മാദ്യൈഃ കന്ദുകൈരിവ

അവിടെ വീരന്മാർ ചുറ്റും സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു, കളിച്ചു; ബ്രഹ്മാദിമാരും വലിയ ധൈര്യത്തോടെ, പന്തുകളുമായി കളിക്കുന്നതുപോലെ അവനെ ചുറ്റി നിന്നു.

അദൃഷ്ടപൂര്വൈരന്യൈശ് ച വേഷ്ടിതോ വീരവന്ദിതഃ കല്പാന്തജ്വലനജ്വാലോ വിലസല്ലോചനത്രയഃ

മുമ്പ് ആരും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത മറ്റുള്ളവരും അവനെ ചുറ്റി, വീരന്മാർ ആദരവോടെ നമസ്കരിച്ചു; കാലാന്ത്യത്തിലെ അഗ്നിപോലെ മൂന്ന് കണ്ണുകളും പ്രകാശിച്ചു.

ആത്തശസ്ത്രോ ജടാജൂടേ ജ്വലദ്ബാലേന്ദുമണ്ഡിതഃ ബാലേന്ദുദ്വിതയാകാരതീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രാങ്കുരദ്വയഃ

അയുധം കൈവശം, ജടാമുടിയിൽ ജ്വലിക്കുന്ന ചന്ദ്രക്കല അലങ്കാരമായി, ഇരട്ട ചന്ദ്രക്കലപോലെയുള്ള മൂർച്ചയുള്ള കത്തികൊണ്ടു.

ആഖണ്ഡലധനുഃഖണ്ഡസംനിഭഭ്രൂലതായുതഃ മഹാപ്രചണ്ഡഹുങ്കാരബധിരീകൃതദിങ്മുഖഃ

ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിന്റെ തുണ്ടുപോലെയുള്ള കനൽ ക眉കൾ; മഹാഭയങ്കരമായ ഹുങ്കാരത്തോടെ ദിശകളെ പൂർണ്ണമായും ബദ്ധിരമാക്കി.

നീലമേഘാഞ്ജനാകാരഭീഷണശ്മശ്രുരദ്ഭുതഃ വാദഖണ്ഡമ് അഖണ്ഡാഭ്യാം ഭ്രാമയംസ്ത്രിശിഖം മുഹുഃ

കറുത്ത മേഘം പോലെയും കാജലുപോലെയും ഭയങ്കരമായ ദാഢ്യം; അത്ഭുതകരമായ രൂപം; രണ്ടും തകർന്നിട്ടില്ലാത്ത കൈകളാൽ ത്രിശൂലം നിരന്തരം ഭ്രമിപ്പിച്ചു.

വീരഭദ്രോ ഽപി ഭഗവാന് വീരശക്തിവിജൃമ്ഭിതഃ സ്വയം വിജ്ഞാപയാമാസ കിമത്ര സ്മൃതികാരണമ്

വീരഭദ്രനും, ഭഗവാനായ വീരശക്തി പ്രകടിപ്പിച്ച്, 'ഇതിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലിന് കാരണമെന്ത്?' എന്ന് സ്വയം ചോദിച്ചു.

ആജ്ഞാപയ ജഗത്സ്വാമിന് പ്രസാദഃ ക്രിയതാം മയി അകാലേ ഭയമുത്പന്നം ദേവാനാമപി ഭൈരവ

'ലോകനാഥാ, ദയചെയ്യണം, എനിക്ക് കൃപ കാണിക്കണം. ഭൈരവാ, ഈ സമയമല്ലാതെ പോലും ദേവന്മാർക്കും ഭയം ഉണ്ടായി.'

ജ്വലിതഃ സ നൃസിംഹാഗ്നിഃ ശമയൈനം ദുരാസദമ് സാന്ത്വയന് ബോധയാദൌ തം തേന കിം നോപശാമ്യതി

നരസിംഹന്റെ അഗ്നി കത്തുകയാണ്; അവനെ ശമിപ്പിക്കണം, അവൻ സമീപിക്കാനാവാത്തവനാണ്. ആദ്യം സാന്ത്വനവും ഉപദേശവും നൽകി, എങ്കിലും അവൻ ശാന്തനാകുന്നില്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചു.

തതോ മത്പരമം ഭാവം ഭൈരവം സംപ്രദര്ശയ സൂക്ഷ്മം സൂക്ഷ്മേണ സംഹൃത്യ സ്ഥൂലം സ്ഥൂലേന തേജസാ

അതിനുശേഷം, എന്റെ പരമാവസ്ഥയായ സൂക്ഷ്മമായ ഭൈരവസ്വഭാവം, ഭൗതികത്വം ഭൗതികത്വത്താൽ പിന്‍വലിച്ചും സൂക്ഷ്മത്വം സൂക്ഷ്മത്വത്താൽ പിന്‍വലിച്ചും, നീ വെളിപ്പെടുത്തണം.

വക്ത്രമാനയ കൃത്തിം ച വീരഭദ്ര മമാജ്ഞയാ ഇത്യാദിഷ്ടോ ഗണാധ്യക്ഷഃ പ്രശാന്തവപുരാസ്ഥിതഃ

നീ എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം മുഖവും ചർമ്മവും കൊണ്ടുവരിക, വീരഭദ്രാ. ഇങ്ങനെ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട ഗണാധ്യക്ഷൻ ശാന്തമായ രൂപത്തിൽ നിലകൊണ്ടു.