ലിങ്ഗപുരാണമ്

ധരണി ത്വം മഹാഭോഗേ ഭൂമിസ്ത്വം ധേനുരവ്യയേ ലോകാനാം ധാരിണീ ത്വം ഹി മൃത്തികേ ഹര പാതകമ്

മഹാവ്യാപ്തിയുള്ള ധരിണിയേ, നീ ഭൂമി, ക്ഷയമില്ലാത്ത പാൽകാള, ലോകങ്ങളെ താങ്ങുന്നവളും മണ്ണായ മൃതികേ, ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യണമേ.

മനസാ കര്മണാ വാചാ വരദേ വാരിജേക്ഷണേ ത്വയാ ഹതേന പാപേന ജീവാമസ്ത്വത്പ്രസാദതഃ

വരദായിനിയായ കമലനയനേ, മനസ്സിലും, പ്രവൃത്തിയിലും, വാക്കിലും നിന്നാൽ പാപം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നു.

ഇത്യുക്താ സാ തദാ ദേവീ ധരാ ദേവൈര് അഥാബ്രവീത് വരാഹദംഷ്ട്രാഭിന്നായാം ധരായാം മൃത്തികാം ദ്വിജാഃ

ഇങ്ങനെ ദേവതകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അപ്പോൾ ഭൂമിദേവി, വരാഹന്റെ കുരുക്കളാൽ തുളഞ്ഞ ഭൂമിയിലെ മണ്ണിനെക്കുറിച്ച് ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.

മന്ത്രേണാനേന യോ ബിഭ്രത് മൂര്ധ്നി പാപാത്പ്രമുച്യതേ ആയുഷ്മാന് ബലവാന് ധന്യഃ പുത്രപൌത്രസമന്വിതഃ

ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച്, ഈ മണ്ണ് തലയിലിട്ട് ധരിക്കുന്നവൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു; ദീർഘായുസ്സും, ബലവും, ഐശ്വര്യവും, പുത്രപൗത്രാദികൾ ലഭിക്കുന്നു.

ക്രമാദ്ഭുവി ദിവം പ്രാപ്യ കര്മാന്തേ മോദതേ സുരൈഃ അഥ ദേവേ ഗതേ ത്യക്ത്വാ വരാഹേ ക്ഷീരസാഗരമ്

അവൻ ഭൂമിയിൽ നിന്നു ക്രമമായി സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ച്, തന്റെ കർമ്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നു. പിന്നെ, ദേവൻ വിട്ട്, വരാഹസ്വരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

വാരാഹരൂപമനഘം ചചാല ച ധരാ പുനഃ തസ്യ ദംഷ്ട്രാഭരാക്രാന്താ ദേവദേവസ്യ ധീമതഃ

പാപരഹിതനായ വരാഹസ്വരൂപത്തിൽ, ദേവദേവന്റെ ശക്തമായ കുരുക്കളുടെ ഭാരം മൂലം ഭൂമി വീണ്ടും വിറച്ചു.

യദൃച്ഛയാ ഭവഃ പശ്യന് ജഗാമ ജഗദീശ്വരഃ ദംഷ്ട്രാം ജഗ്രാഹ ദൃഷ്ട്വാ താം ഭൂഷണാര്ഥമഥാത്മനഃ

അപ്പോൾ ഭവൻ, ലോകനാഥൻ, അതു കണ്ടു, ആ കുരു തന്റെ അലങ്കാരത്തിനായി എടുത്തു.

ദധാര ച മഹാദേവഃ കൂര്ചാന്തേ വൈ മഹോരസി ദേവാശ് ച തുഷ്ടുവുഃ സേന്ദ്രാ ദേവദേവസ്യ വൈഭവമ്

മഹാദേവൻ ആ കുരു തന്റെ ജടയുടെ അറ്റത്തും മഹാവക്ഷസ്സിലും ധരിച്ചു. ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും ചേർന്ന് ദേവദേവന്റെ മഹത്വം സ്തുതിച്ചു.

ധരാ പ്രതിഷ്ഠിതാ ഹ്യേവം ദേവദേവേന ലീലയാ ഭൂതാനാം സംപ്ലവേ ചാപി വിഷ്ണോശ്ചൈവ കലേവരമ്

ഇങ്ങനെ, ദേവദേവൻ കളിയോടെ ഭൂമിയെ സ്ഥാപിച്ചു; ഭൂതങ്ങളുടെ പ്രളയത്തിലും, വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരത്തിലും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.

ബ്രഹ്മണശ് ച തഥാന്യേഷാം ദേവാനാമപി ലീലയാ വിഭുരങ്ഗവിഭാഗേന ഭൂഷിതോ ന യദി പ്രഭുഃ

ബ്രഹ്മാവിന്റെയും മറ്റുള്ള ദേവന്മാരുടേയും ലീലയാൽ, അവരുടെ ശരീരങ്ങളുടെ വിഭജനം കൊണ്ടാണ് പ്രഭു അലങ്കരിക്കപ്പെടുന്നത്; എന്നാൽ പ്രഭു താനാഗ്രഹിക്കാത്തപക്ഷം അങ്ങനെ സംഭവിക്കില്ല.

കഥം വിമുക്തിര്വിപ്രാണാം തസ്മാദ്ദംഷ്ട്രീ മഹേശ്വരഃ

മഹേശ്വരൻ ആ കുരു ധരിക്കാതിരുന്നാൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് മോക്ഷം എങ്ങനെയുണ്ടാകും?

നൃസിംഹേന ഹതഃ പൂര്വം ഹിരണ്യാക്ഷാഗ്രജഃ ശ്രുതമ് കഥം നിഷൂദിതസ്തേന ഹിരണ്യകശിപുര്വദ

നരസിംഹൻ മുമ്പ് ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ മൂത്ത സഹോദരനെ സംഹരിച്ചു എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ ഹിരണ്യകശിപുവിനെ എങ്ങനെ അവൻ സംഹരിച്ചു എന്ന് പറയൂ.

ഹിരണ്യകശിപോഃ പുത്രഃ പ്രഹ്രാദ ഇതി വിശ്രുതഃ ധര്മജ്ഞഃ സത്യസമ്പന്നസ് തപസ്വീ ചാഭവത്സുധീഃ

ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ മകൻ പ്രഹ്ലാദൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാണ്; ധർമ്മജ്ഞനും സത്യസന്ധനും തപസ്സുകാരനും ഉത്തമബുദ്ധിയുമായിരുന്നു.

ജന്മപ്രഭൃതി ദേവേശം പൂജയാമാസ ചാവ്യയമ് സര്വജ്ഞം സര്വഗം വിഷ്ണും സര്വദേവഭവോദ്ഭവമ്

ജനനം മുതൽ അവൻ അക്ഷരമായ ദേവനെയും സർവ്വജ്ഞനുമായ, സർവ്വവ്യാപിയായ, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവമായ വിഷ്ണുവിനെയും ആരാധിച്ചു.

തമാദിപുരുഷം ഭക്ത്യാ പരബ്രഹ്മസ്വരൂപിണമ് ബ്രഹ്മണോ ഽധിപതിം സൃഷ്ടിസ്ഥിതിസംഹാരകാരണമ്

ആ ആദിപുരുഷനായ പരബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അധിപതിയായ, സൃഷ്ടി, നില, സംഹാരങ്ങളുടെ കാരണമായവനെ പ്രഹ്ലാദൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.

സോ ഽപി വിഷ്ണോസ്തഥാഭൂതം ദൃഷ്ട്വാ പുത്രം സമാഹിതമ് നമോ നാരായണായേതി ഗോവിന്ദേതി മുഹുര്മുഹുഃ

അവനും തന്റെ മകനെ അങ്ങനെയൊരു ഭാവത്തില്‍ ഏകാഗ്രനായി കണ്ടപ്പോള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും 'നമസ്കാരം നാരായണന്‍', 'നമസ്കാരം ഗോവിന്ദന്‍' എന്നു ഉച്ചരിച്ചു.

സ്തുവന്തം പ്രാഹ ദേവാരിഃ പ്രദഹന്നിവ പാപധീഃ ന മാം ജാനാസി ദുര്ബുദ്ധേ സര്വദൈത്യാമരേശ്വരമ്

അവനെ അങ്ങനെ സ്തുതിക്കുന്നതുകണ്ട് ദേവന്മാരുടെ ശത്രുവായ ഹിരണ്യകശിപു ദുഷ്ടചിന്തകളോടെ പറഞ്ഞു: 'നീ എന്നെ അറിയുന്നില്ല, മണ്ടനായവനേ, ദൈത്യരും ദേവന്മാരും എല്ലാം ഭരിക്കുന്ന സദാ അധിപതിയെ.'

പ്രഹ്രാദ വീര ദുഷ്പുത്ര ദ്വിജദേവാര്തികാരണമ് കോ വിഷ്ണുഃ പദ്മജോ വാപി ശക്രശ് ച വരുണോ ഽഥവാ

'പ്രഹ്ലാദാ, വീരനായ ദുഷ്പുത്രാ, ദ്വിജന്മാരെയും ദേവന്മാരെയും കഷ്ടത്തിലാക്കുന്നവനേ! വിഷ്ണു ആര്? പദ്മജനോ ആര്? ഇന്ദ്രന്‍ ആര്? വരു‍ണന്‍ ആര്? അവരാരും എന്നോട് തുല്യരല്ല.'

വായുഃ സോമസ്തഥേശാനഃ പാവകോ മമ യഃ സമഃ മാമേവാര്ചയ ഭക്ത്യാ ച സ്വല്പം നാരായണം സദാ

'വായു, സോമന്‍, ഈശാനന്‍, പാവകന്‍ — ഇവരാരെങ്കിലും എന്നോട് തുല്യരാണെങ്കില്‍ പോലും, നീ ഭക്തിയോടെ എന്നെ മാത്രം ആരാധിക്കണം; നാരായണനെ എപ്പോഴും ചെറുതായി കാണണം.'

പ്രഹ്രാദ ജീവിതേ വാഞ്ഛാ തവൈഷാ ശൃണു ചാസ്തി ചേത് ശ്രുത്വാപി തസ്യ വചനം ഹിരണ്യകശിപോഃ സുധീഃ

'പ്രഹ്ലാദാ, നീ ജീവന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ കേള്‍ക്കണം — എന്തെങ്കിലും ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കില്‍.' ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ ഈ വാക്കുകള്‍ കേട്ടിട്ടും ആ ജ്ഞാനിയാകുന്ന പ്രഹ്ലാദന്‍ —

പ്രഹ്രാദഃ പൂജയാമാസ നമോ നാരായണേതി ച നമോ നാരായണായേതി സര്വദൈത്യകുമാരകാന്

പ്രഹ്ലാദന്‍ 'നമസ്കാരം നാരായണന്‍' എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആരാധന തുടരുകയും, എല്ലാ ദൈത്യകുമാരന്മാരെയും അതിന് പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

അധ്യാപയാമാസ ച താം ബ്രഹ്മവിദ്യാം സുശോഭനാമ് ദുര്ലങ്ഘ്യാം ചാത്മനോ ദൃഷ്ട്വാ ശക്രാദിഭിര് അപി സ്വയമ്

അവന്‍ സ്വയം അതിന്റെ സത്യസ్వరൂപം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും കടക്കാനാവാത്ത അതി മനോഹരമായ ബ്രഹ്മവിദ്യയും അവരെ പഠിപ്പിച്ചു.

പുത്രേണ ലങ്ഘിതാമാജ്ഞാം ഹിരണ്യഃ പ്രാഹ ദാനവാന് ഏതം നാനാവിധൈര്വധ്യം ദുഷ്പുത്രം ഹന്തുമര്ഹഥ

മകന്‍ തന്റെ ആജ്ഞ ലംഘിച്ചതു കണ്ട ഹിരണ്യകശിപു ദാനവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ ദുഷ്ടപുത്രന്‍ പലവിധത്തിലും കൊല്ലപ്പെടേണ്ടവനാണ്; നിങ്ങള്‍ അവനെ കൊല്ലണം.'

ഏവമുക്താസ്തദാ തേന ദൈത്യേന സുദുരാത്മനാ നിജഘ്നുര്ദേവദേവസ്യ ഭൃത്യം പ്രഹ്രാദമവ്യയമ്

അങ്ങനെ ആ ദുഷ്ടഹൃദയനായ ദൈത്യന്‍ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച്, ദേവദേവന്റെ ഭക്തനായ അമരനായ പ്രഹ്ലാദനെ അവര്‍ ആക്രമിച്ചു.

തത്ര തത്പ്രതികൃതം തദാ സുരൈര് ദൈത്യരാജതനയം ദ്വിജോത്തമാഃ ക്ഷീരവാരിനിധിശായിനഃ പ്രഭോര് നിഷ്ഫലം ത്വഥ ബഭൂവ തേജസാ

അപ്പോള്‍ ദൈത്യരാജാവിന്റെ മകനോടു ദേവന്മാര്‍ ചെയ്തതെല്ലാം, ക്ഷീരസമുദ്രത്തില്‍ വിശ്രമിക്കുന്ന പ്രഭുവിന്റെ ശക്തിയാല്‍ ഫലമില്ലാത്തതായി മാറി.

തദാഥ ഗര്വഭിന്നസ്യ ഹിരണ്യകശിപോഃ പ്രഭുഃ തത്രൈവാവിരഭൂദ്ധന്തും നൃസിംഹാകൃതിമാസ്ഥിതഃ

അപ്പോള്‍ ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ അഹങ്കാരം തകര്‍ന്നതോടെ, അവിടുത്തെ തന്നെ നരസിംഹസ്വരൂപം ധരിച്ച് അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി അവനെ സംഹരിക്കാന്‍.

ജഘാന ച സുതം പ്രേക്ഷ്യ പിതരം ദാനവാധമമ് ബിഭേദ തത്ക്ഷണാദേവ കരജൈര് നിശിതൈഃ ശതൈഃ

അവന്‍ തന്റെ മകനെ കണ്ടുകൊണ്ട് ആ ദുഷ്ട ദാനവനെ കൊല്ലുകയും, ഉടനെ തന്നെ നൂറുകണക്കിന് മൂര്‍ച്ചയുള്ള നഖങ്ങളാല്‍ അവനെ കീറിക്കളയുകയും ചെയ്തു.

തതോ നിഹത്യ തം ദൈത്യം സബാന്ധവമഘാപഹഃ പീഡയാമാസ ദൈത്യേന്ദ്രം യുഗാന്താഗ്നിരിവാപരഃ

അവ ദാനവനെ ബന്ധുക്കളോടുകൂടി സംഹരിച്ച ശേഷം, പാപം നീക്കുന്നവന്‍ ദൈത്യരാജാവിനെ യുക്താന്തത്തിലെ അഗ്നിപോലെ പീഡിപ്പിച്ചു.

നാദൈസ്തസ്യ നൃസിംഹസ്യ ഘോരൈര്വിത്രാസിതം ജഗത് ആ ബ്രഹ്മഭുവനാദ് വിപ്രാഃ പ്രചചാല ച സുവ്രതാഃ

നരസിംഹന്റെ ഭയാനകമായ കുരലുകള്‍ കേട്ട് ലോകം ഭയപ്പെട്ടുപോയി; ബ്രഹ്മലോകം വരെ, മഹർഷിമാരും ഭക്തരും വിറച്ചു.