ലിങ്ഗപുരാണമ്

നാരായണായ സര്വായ ബ്രഹ്മണേ പരമാത്മനേ കര്ത്രേ ധര്ത്രേ ധരായാസ്തു ഹര്ത്രേ ദേവാരിണാം സ്വയമ് കര്ത്രേ നേത്രേ സുരേന്ദ്രാണാം ശാസ്ത്രേ ച സകലസ്യ ച

നാരായണനേ, സകലത്തിന്റെയും ഉടമനേ, ബ്രഹ്മാവേ, പരമാത്മാവേ, സൃഷ്ടാവേ, നിലനിര്‍ത്താവേ, ഭൂമിയെ ഉയർത്തുന്നവനേ, ദേവശത്രുക്കളുടെ നാശകനേ, ദേവേന്ദ്രന്മാരുടെ നേതാവേ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും രചയിതാവേ, നിനക്ക് വന്ദനം.

ത്വമഷ്ടമൂര്തിസ്ത്വമനന്തമൂര്തിസ് ത്വമാദിദേവസ്ത്വമനന്തവേദിതഃ ത്വയാ കൃതം സര്വമിദം പ്രസീദ സുരേശ ലോകേശ വരാഹ വിഷ്ണോ

നീ അഷ്ടമൂർത്തിയുമാണ്, അനന്തമൂർത്തിയുമാണ്, ആദിദേവനുമാണ്, അനന്തന്മാരാൽ അറിയപ്പെടുന്നവനുമാണ്, ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാം നിന്റെ കൃപയാൽ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, ലോകനാഥനേ, വരാഹനേ, വിഷ്ണുവേ, ദയചെയ്യണം.

തഥൈകദംഷ്ട്രാഗ്രമുഖാഗ്രകോടിഭാഗൈകഭാഗാര്ധതമേന വിഷ്ണോ ഹതാഃ ക്ഷണാത് കാമദ ദൈത്യമുഖ്യാഃ സ്വദംഷ്ട്രകോട്യാ സഹ പുത്രഭൃത്യൈഃ

നിന്റെ ഏകദന്തത്തിന്റെ അറ്റത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തിന്റെ അർദ്ധഭാഗംകൊണ്ട് പോലും, കാമദായകനേ, പ്രധാന അസുരന്മാരെയും അവരുടെ പുത്രഭൃത്യന്മാരെയും നീ ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ സംഹരിച്ചു.

ത്വയോദ്ധൃതാ ദേവ ധരാ ധരേശ ധരാധരാകാര ധൃതാഗ്രദംഷ്ട്രേ ധരാധരൈഃ സര്വജനൈഃ സമുദ്രൈഃ സുരാസുരൈഃ സേവിതചന്ദ്രവക്ത്ര

ദേവനേ, ഭൂമിയെ നീ ഉയർത്തി, ഭൂമിയുടെയും പർവതങ്ങളുടെയും ഉടമനേ, നിന്റെ ദന്തത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ പർവതങ്ങൾ വഹിച്ച്, എല്ലാ ജന്തുക്കളും സമുദ്രങ്ങളും ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും നിന്നെ സേവിച്ചു, നിന്റെ ചന്ദ്രസദൃശമായ മുഖം അവരാൽ പൂജിക്കപ്പെട്ടു.

ത്വയൈവ ദേവേശ വിഭോ കൃതശ് ച ജയഃ സുരാണാമസുരേശ്വരാണാമ് അഹോ പ്രദത്തസ്തു വരഃ പ്രസീദ വാഗ്ദേവതാ വാരിജസംഭവായ

ദേവേശാ, മഹാശക്തനേ, ദേവന്മാർക്ക് അസുരന്മാരെതിരെയുള്ള വിജയം നിനക്കു കൊണ്ടാണ് സാധിച്ചിരുന്നത്. വാഗ്ദേവിയ്ക്ക്, കമലത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവള്ക്ക്, നീ വരം നൽകിയിരിക്കുന്നു. ദയവായി കൃപചെയ്യണം.

നിഹിതാ രസാതലഗതാ വസുംധരാ തവ പൃഷ്ഠതഃ സകലതാരകാദയഃ

പാതാളത്തിൽ വെച്ചിരുന്ന ഭൂമിയെ, എല്ലാ നക്ഷത്രങ്ങളോടും കൂടെ, നീ നിന്റെ പുറകിൽ സ്ഥാപിച്ചു.

ജഗതാം ഹിതായ ഭവതാ വസുംധരാ ഭഗവന് രസാതലപുടം ഗതാ തദാ അബലോദ്ധൃതാ ച ഭഗവംസ്തവൈവ സകലം ത്വയൈവ ഹി ധൃതം ജഗദ്ഗുരോ

ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിക്കായി, ഭഗവാനേ, നീ ഭൂമിയെ പാതാളത്തിലെ ഗുഹയിൽ എത്തിച്ചു; പിന്നെ, ഭഗവാനേ, നീയേ അവളെ ഉയർത്തി. ലോകഗുരുവേ, ഈ സകലവും നീയാണു സംരക്ഷിക്കുന്നത്.

ഇതി വാക്പതിര്ബഹുവിധൈസ്തവാര്ചനൈഃ പ്രണിപത്യ വിഷ്ണുമമരൈഃ പ്രജാപതിഃ വിവിധാന്വരാന് ഹരിമുഖാത്തു ലബ്ധവാന് ഹരിനാഭിവാരിജദേഹഭൃത് സ്വയമ്

ഇങ്ങനെ, വാക്കുകളുടെ അധിപതിയായ പ്രജാപതി, അമരന്മാരോടൊപ്പം വിഷ്ണുവിനെ അനേകം വിധത്തിലുള്ള സ്തുതികളാൽ ആരാധിച്ചു, ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു. അങ്ങനെ, നാഭിയിൽ നിന്ന് കമലം ഉദിച്ചിരിക്കുന്ന ഹരിയുടെ കൃപയാൽ, അവിടുന്ന് പലവിധ വരങ്ങൾ പ്രാപിച്ചു.

അഥ താമുദ്ധൃതാം തേന ധരാം ദേവാ മുനീശ്വരാഃ മൂര്ധ്ന്യാരോപ്യ നമശ്ചക്രുശ് ചക്രിണഃ സംനിധൌ തദാ

അപ്പോൾ, ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും ആ ഭൂമിയെ ഉയർത്തി തങ്ങളുടെ തലയിൽ വച്ചു, ചക്രധാരിയുടെ സന്നിധിയിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു.

അനേനൈവ വരാഹേണ ചോദ്ധൃതാസി വരപ്രദേ കൃഷ്ണേനാക്ലിഷ്ടകാര്യേണ ശതഹസ്തേന വിഷ്ണുനാ

നല്കുന്നവളേ, നീ ഈ വരാഹസ്വരൂപിയായ കൃഷ്ണനാൽ, effortless ആയ പ്രവർത്തികളുള്ള, നൂറ് കൈകളുള്ള വിഷ്ണുവാൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടു.

ധരണി ത്വം മഹാഭോഗേ ഭൂമിസ്ത്വം ധേനുരവ്യയേ ലോകാനാം ധാരിണീ ത്വം ഹി മൃത്തികേ ഹര പാതകമ്

മഹാവ്യാപ്തിയുള്ള ധരിണിയേ, നീ ഭൂമി, ക്ഷയമില്ലാത്ത പാൽകാള, ലോകങ്ങളെ താങ്ങുന്നവളും മണ്ണായ മൃതികേ, ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യണമേ.

മനസാ കര്മണാ വാചാ വരദേ വാരിജേക്ഷണേ ത്വയാ ഹതേന പാപേന ജീവാമസ്ത്വത്പ്രസാദതഃ

വരദായിനിയായ കമലനയനേ, മനസ്സിലും, പ്രവൃത്തിയിലും, വാക്കിലും നിന്നാൽ പാപം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നു.

ഇത്യുക്താ സാ തദാ ദേവീ ധരാ ദേവൈര് അഥാബ്രവീത് വരാഹദംഷ്ട്രാഭിന്നായാം ധരായാം മൃത്തികാം ദ്വിജാഃ

ഇങ്ങനെ ദേവതകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അപ്പോൾ ഭൂമിദേവി, വരാഹന്റെ കുരുക്കളാൽ തുളഞ്ഞ ഭൂമിയിലെ മണ്ണിനെക്കുറിച്ച് ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.

മന്ത്രേണാനേന യോ ബിഭ്രത് മൂര്ധ്നി പാപാത്പ്രമുച്യതേ ആയുഷ്മാന് ബലവാന് ധന്യഃ പുത്രപൌത്രസമന്വിതഃ

ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച്, ഈ മണ്ണ് തലയിലിട്ട് ധരിക്കുന്നവൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു; ദീർഘായുസ്സും, ബലവും, ഐശ്വര്യവും, പുത്രപൗത്രാദികൾ ലഭിക്കുന്നു.

ക്രമാദ്ഭുവി ദിവം പ്രാപ്യ കര്മാന്തേ മോദതേ സുരൈഃ അഥ ദേവേ ഗതേ ത്യക്ത്വാ വരാഹേ ക്ഷീരസാഗരമ്

അവൻ ഭൂമിയിൽ നിന്നു ക്രമമായി സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ച്, തന്റെ കർമ്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നു. പിന്നെ, ദേവൻ വിട്ട്, വരാഹസ്വരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

വാരാഹരൂപമനഘം ചചാല ച ധരാ പുനഃ തസ്യ ദംഷ്ട്രാഭരാക്രാന്താ ദേവദേവസ്യ ധീമതഃ

പാപരഹിതനായ വരാഹസ്വരൂപത്തിൽ, ദേവദേവന്റെ ശക്തമായ കുരുക്കളുടെ ഭാരം മൂലം ഭൂമി വീണ്ടും വിറച്ചു.

യദൃച്ഛയാ ഭവഃ പശ്യന് ജഗാമ ജഗദീശ്വരഃ ദംഷ്ട്രാം ജഗ്രാഹ ദൃഷ്ട്വാ താം ഭൂഷണാര്ഥമഥാത്മനഃ

അപ്പോൾ ഭവൻ, ലോകനാഥൻ, അതു കണ്ടു, ആ കുരു തന്റെ അലങ്കാരത്തിനായി എടുത്തു.

ദധാര ച മഹാദേവഃ കൂര്ചാന്തേ വൈ മഹോരസി ദേവാശ് ച തുഷ്ടുവുഃ സേന്ദ്രാ ദേവദേവസ്യ വൈഭവമ്

മഹാദേവൻ ആ കുരു തന്റെ ജടയുടെ അറ്റത്തും മഹാവക്ഷസ്സിലും ധരിച്ചു. ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും ചേർന്ന് ദേവദേവന്റെ മഹത്വം സ്തുതിച്ചു.

ധരാ പ്രതിഷ്ഠിതാ ഹ്യേവം ദേവദേവേന ലീലയാ ഭൂതാനാം സംപ്ലവേ ചാപി വിഷ്ണോശ്ചൈവ കലേവരമ്

ഇങ്ങനെ, ദേവദേവൻ കളിയോടെ ഭൂമിയെ സ്ഥാപിച്ചു; ഭൂതങ്ങളുടെ പ്രളയത്തിലും, വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരത്തിലും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.

ബ്രഹ്മണശ് ച തഥാന്യേഷാം ദേവാനാമപി ലീലയാ വിഭുരങ്ഗവിഭാഗേന ഭൂഷിതോ ന യദി പ്രഭുഃ

ബ്രഹ്മാവിന്റെയും മറ്റുള്ള ദേവന്മാരുടേയും ലീലയാൽ, അവരുടെ ശരീരങ്ങളുടെ വിഭജനം കൊണ്ടാണ് പ്രഭു അലങ്കരിക്കപ്പെടുന്നത്; എന്നാൽ പ്രഭു താനാഗ്രഹിക്കാത്തപക്ഷം അങ്ങനെ സംഭവിക്കില്ല.

കഥം വിമുക്തിര്വിപ്രാണാം തസ്മാദ്ദംഷ്ട്രീ മഹേശ്വരഃ

മഹേശ്വരൻ ആ കുരു ധരിക്കാതിരുന്നാൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് മോക്ഷം എങ്ങനെയുണ്ടാകും?

നൃസിംഹേന ഹതഃ പൂര്വം ഹിരണ്യാക്ഷാഗ്രജഃ ശ്രുതമ് കഥം നിഷൂദിതസ്തേന ഹിരണ്യകശിപുര്വദ

നരസിംഹൻ മുമ്പ് ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ മൂത്ത സഹോദരനെ സംഹരിച്ചു എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ ഹിരണ്യകശിപുവിനെ എങ്ങനെ അവൻ സംഹരിച്ചു എന്ന് പറയൂ.

ഹിരണ്യകശിപോഃ പുത്രഃ പ്രഹ്രാദ ഇതി വിശ്രുതഃ ധര്മജ്ഞഃ സത്യസമ്പന്നസ് തപസ്വീ ചാഭവത്സുധീഃ

ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ മകൻ പ്രഹ്ലാദൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാണ്; ധർമ്മജ്ഞനും സത്യസന്ധനും തപസ്സുകാരനും ഉത്തമബുദ്ധിയുമായിരുന്നു.

ജന്മപ്രഭൃതി ദേവേശം പൂജയാമാസ ചാവ്യയമ് സര്വജ്ഞം സര്വഗം വിഷ്ണും സര്വദേവഭവോദ്ഭവമ്

ജനനം മുതൽ അവൻ അക്ഷരമായ ദേവനെയും സർവ്വജ്ഞനുമായ, സർവ്വവ്യാപിയായ, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവമായ വിഷ്ണുവിനെയും ആരാധിച്ചു.

തമാദിപുരുഷം ഭക്ത്യാ പരബ്രഹ്മസ്വരൂപിണമ് ബ്രഹ്മണോ ഽധിപതിം സൃഷ്ടിസ്ഥിതിസംഹാരകാരണമ്

ആ ആദിപുരുഷനായ പരബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അധിപതിയായ, സൃഷ്ടി, നില, സംഹാരങ്ങളുടെ കാരണമായവനെ പ്രഹ്ലാദൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.

സോ ഽപി വിഷ്ണോസ്തഥാഭൂതം ദൃഷ്ട്വാ പുത്രം സമാഹിതമ് നമോ നാരായണായേതി ഗോവിന്ദേതി മുഹുര്മുഹുഃ

അവനും തന്റെ മകനെ അങ്ങനെയൊരു ഭാവത്തില്‍ ഏകാഗ്രനായി കണ്ടപ്പോള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും 'നമസ്കാരം നാരായണന്‍', 'നമസ്കാരം ഗോവിന്ദന്‍' എന്നു ഉച്ചരിച്ചു.

സ്തുവന്തം പ്രാഹ ദേവാരിഃ പ്രദഹന്നിവ പാപധീഃ ന മാം ജാനാസി ദുര്ബുദ്ധേ സര്വദൈത്യാമരേശ്വരമ്

അവനെ അങ്ങനെ സ്തുതിക്കുന്നതുകണ്ട് ദേവന്മാരുടെ ശത്രുവായ ഹിരണ്യകശിപു ദുഷ്ടചിന്തകളോടെ പറഞ്ഞു: 'നീ എന്നെ അറിയുന്നില്ല, മണ്ടനായവനേ, ദൈത്യരും ദേവന്മാരും എല്ലാം ഭരിക്കുന്ന സദാ അധിപതിയെ.'

പ്രഹ്രാദ വീര ദുഷ്പുത്ര ദ്വിജദേവാര്തികാരണമ് കോ വിഷ്ണുഃ പദ്മജോ വാപി ശക്രശ് ച വരുണോ ഽഥവാ

'പ്രഹ്ലാദാ, വീരനായ ദുഷ്പുത്രാ, ദ്വിജന്മാരെയും ദേവന്മാരെയും കഷ്ടത്തിലാക്കുന്നവനേ! വിഷ്ണു ആര്? പദ്മജനോ ആര്? ഇന്ദ്രന്‍ ആര്? വരു‍ണന്‍ ആര്? അവരാരും എന്നോട് തുല്യരല്ല.'

വായുഃ സോമസ്തഥേശാനഃ പാവകോ മമ യഃ സമഃ മാമേവാര്ചയ ഭക്ത്യാ ച സ്വല്പം നാരായണം സദാ

'വായു, സോമന്‍, ഈശാനന്‍, പാവകന്‍ — ഇവരാരെങ്കിലും എന്നോട് തുല്യരാണെങ്കില്‍ പോലും, നീ ഭക്തിയോടെ എന്നെ മാത്രം ആരാധിക്കണം; നാരായണനെ എപ്പോഴും ചെറുതായി കാണണം.'