ലിങ്ഗപുരാണമ്

തസ്യ ശൃങ്ഗം മഹേശസ്യ ഭൂഷണത്വം കഥം ഗതമ് ഏതത്സര്വം വിശേഷേണ സൂത വക്തുമിഹാര്ഹസി

അവന്റെ കുരിശ് മഹേശ്വരന്റെ അലങ്കാരമായി എങ്ങനെ മാറി? സൂതാ, ഇതെല്ലാം നീ വിശദമായി ഇവിടെ പറയണം.

ഹിരണ്യകശിപോര്ഭ്രാതാ ഹിരണ്യാക്ഷ ഇതി സ്മൃതഃ പുരാന്ധകാസുരേശസ്യ പിതാ കാലാന്തകോപമഃ

ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ സഹോദരനാണ് ഹിരണ്യാക്ഷന് എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു. പുരാ അന്ധകാസുരന്റെ പിതാവും, കാലംപോലും ഭയങ്കരനുമാണ് അവൻ.

ദേവാഞ്ജിത്വാഥ ദൈത്യേന്ദ്രോ ബദ്ധ്വാ ച ധരണീമിമാമ് നീത്വാ രസാതലം ചക്രേ വന്ദീമ് ഇന്ദീവരപ്രഭാമ്

ദേവന്മാരെ ജയിച്ച ശേഷം, അസുരരാജാവ് ഈ ഭൂമിയെ ബന്ധിച്ച്, അവളെ പാതാളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, നീലതാമരപോലുള്ള ഭാവത്തോടെ അവളെ തടവിലാക്കി.

തതഃ സബ്രഹ്മകാ ദേവാഃ പരിമ്ലാനമുഖശ്രിയഃ ബാധിതാസ്താഡിതാ ബദ്ധ്വാ ഹിരണ്യാക്ഷേണ തേന വൈ

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിനോടൊപ്പം ദേവന്മാർക്ക് മുഖം മങ്ങിപ്പോയി, അവർ ഹിരണ്യാക്ഷനാൽ ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടു, അടിയറവു പറഞ്ഞു, ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു.

ബലിനാ ദൈത്യമുഖ്യേന ക്രൂരേണ സുദുരാത്മനാ പ്രണമ്യ ശിരസാ വിഷ്ണും ദൈത്യകോടിവിമര്ദനമ്

അങ്ങനെയുള്ള ശക്തനായ, ക്രൂരനായ, ദുഷ്ടനായ അസുരനായ ഹിരണ്യാക്ഷനാൽ പീഡിക്കപ്പെട്ട ദേവന്മാർ, കോടിക്കണക്കിന് അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന് മുന്നിൽ തലകുനിഞ്ഞു.

സര്വേ വിജ്ഞാപയാമാസുര് ധരണീബന്ധനം ഹരേഃ ശ്രുത്വൈതദ്ഭഗവാന് വിഷ്ണുര് ധരണീബന്ധനം ഹരിഃ

അവരൊക്കെയും ഭൂമിയെ ബന്ധിച്ച കാര്യം വിഷ്ണുവിനോട് അപേക്ഷിച്ചു; ഇത് കേട്ടു ഭഗവാൻ വിഷ്ണു, ഹരി, ഭൂമിയുടെ ബന്ധനം അറിഞ്ഞു.

ഭൂത്വാ യജ്ഞവരാഹോ ഽസൌ യഥാ ലിങ്ഗോദ്ഭവേ തഥാ ദൈത്യൈശ് ച സാര്ധം ദൈത്യേന്ദ്രം ഹിരണ്യാക്ഷം മഹാബലമ്

അവൻ യജ്ഞവരാഹനായി, ലിംഗോദ്ഭവത്തിൽപോലെ, അസുരന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് മഹാബലശാലിയായ അസുരരാജാവായ ഹിരണ്യാക്ഷനെ നേരിട്ടു.

ദംഷ്ട്രാഗ്രകോട്യാ ഹത്വൈനം രേജേ ദൈത്യാന്തകൃത്പ്രഭുഃ കല്പാദിഷു യഥാപൂര്വം പ്രവിശ്യ ച രസാതലമ്

ദന്തത്തിന്റെ അറ്റത്താൽ അവനെ കൊല്ലുകയും, അസുരവിനാശകനായ പ്രഭു പ്രകാശിക്കുകയും, മുമ്പ് കല്പാരംഭത്തിൽപോലെ പാതാളത്തിലേക്ക് കടക്കുകയും ചെയ്തു.

ആനീയ വസുധാം ദേവീമ് അങ്കസ്ഥാമകരോദ്ബഹിഃ തതസ് തുഷ്ടാവ ദേവേശം ദേവദേവഃ പിതാമഹഃ

അവൻ ഭൂമിദേവിയെ ഉയർത്തി, തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, പിന്നെ ദേവന്മാരുടെ ദേവനായ പിതാമഹൻ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു.

ശക്രാദ്യൈഃ സഹിതോ ഭൂത്വാ ഹര്ഷഗദ്ഗദയാ ഗിരാ ശാശ്വതായ വരാഹായ ദംഷ്ട്രിണേ ദണ്ഡിനേ നമഃ

ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരുമായി ചേർന്ന്, സന്തോഷത്തിൽ കംപിച്ച സ്വരത്തിൽ, ശാശ്വതനായ വരാഹനെയും, ദന്തിയെയും, ദണ്ഡധാരിയെയും നമസ്കരിച്ചു.

നാരായണായ സര്വായ ബ്രഹ്മണേ പരമാത്മനേ കര്ത്രേ ധര്ത്രേ ധരായാസ്തു ഹര്ത്രേ ദേവാരിണാം സ്വയമ് കര്ത്രേ നേത്രേ സുരേന്ദ്രാണാം ശാസ്ത്രേ ച സകലസ്യ ച

നാരായണനേ, സകലത്തിന്റെയും ഉടമനേ, ബ്രഹ്മാവേ, പരമാത്മാവേ, സൃഷ്ടാവേ, നിലനിര്‍ത്താവേ, ഭൂമിയെ ഉയർത്തുന്നവനേ, ദേവശത്രുക്കളുടെ നാശകനേ, ദേവേന്ദ്രന്മാരുടെ നേതാവേ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും രചയിതാവേ, നിനക്ക് വന്ദനം.

ത്വമഷ്ടമൂര്തിസ്ത്വമനന്തമൂര്തിസ് ത്വമാദിദേവസ്ത്വമനന്തവേദിതഃ ത്വയാ കൃതം സര്വമിദം പ്രസീദ സുരേശ ലോകേശ വരാഹ വിഷ്ണോ

നീ അഷ്ടമൂർത്തിയുമാണ്, അനന്തമൂർത്തിയുമാണ്, ആദിദേവനുമാണ്, അനന്തന്മാരാൽ അറിയപ്പെടുന്നവനുമാണ്, ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാം നിന്റെ കൃപയാൽ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, ലോകനാഥനേ, വരാഹനേ, വിഷ്ണുവേ, ദയചെയ്യണം.

തഥൈകദംഷ്ട്രാഗ്രമുഖാഗ്രകോടിഭാഗൈകഭാഗാര്ധതമേന വിഷ്ണോ ഹതാഃ ക്ഷണാത് കാമദ ദൈത്യമുഖ്യാഃ സ്വദംഷ്ട്രകോട്യാ സഹ പുത്രഭൃത്യൈഃ

നിന്റെ ഏകദന്തത്തിന്റെ അറ്റത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തിന്റെ അർദ്ധഭാഗംകൊണ്ട് പോലും, കാമദായകനേ, പ്രധാന അസുരന്മാരെയും അവരുടെ പുത്രഭൃത്യന്മാരെയും നീ ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ സംഹരിച്ചു.

ത്വയോദ്ധൃതാ ദേവ ധരാ ധരേശ ധരാധരാകാര ധൃതാഗ്രദംഷ്ട്രേ ധരാധരൈഃ സര്വജനൈഃ സമുദ്രൈഃ സുരാസുരൈഃ സേവിതചന്ദ്രവക്ത്ര

ദേവനേ, ഭൂമിയെ നീ ഉയർത്തി, ഭൂമിയുടെയും പർവതങ്ങളുടെയും ഉടമനേ, നിന്റെ ദന്തത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ പർവതങ്ങൾ വഹിച്ച്, എല്ലാ ജന്തുക്കളും സമുദ്രങ്ങളും ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും നിന്നെ സേവിച്ചു, നിന്റെ ചന്ദ്രസദൃശമായ മുഖം അവരാൽ പൂജിക്കപ്പെട്ടു.

ത്വയൈവ ദേവേശ വിഭോ കൃതശ് ച ജയഃ സുരാണാമസുരേശ്വരാണാമ് അഹോ പ്രദത്തസ്തു വരഃ പ്രസീദ വാഗ്ദേവതാ വാരിജസംഭവായ

ദേവേശാ, മഹാശക്തനേ, ദേവന്മാർക്ക് അസുരന്മാരെതിരെയുള്ള വിജയം നിനക്കു കൊണ്ടാണ് സാധിച്ചിരുന്നത്. വാഗ്ദേവിയ്ക്ക്, കമലത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവള്ക്ക്, നീ വരം നൽകിയിരിക്കുന്നു. ദയവായി കൃപചെയ്യണം.

നിഹിതാ രസാതലഗതാ വസുംധരാ തവ പൃഷ്ഠതഃ സകലതാരകാദയഃ

പാതാളത്തിൽ വെച്ചിരുന്ന ഭൂമിയെ, എല്ലാ നക്ഷത്രങ്ങളോടും കൂടെ, നീ നിന്റെ പുറകിൽ സ്ഥാപിച്ചു.

ജഗതാം ഹിതായ ഭവതാ വസുംധരാ ഭഗവന് രസാതലപുടം ഗതാ തദാ അബലോദ്ധൃതാ ച ഭഗവംസ്തവൈവ സകലം ത്വയൈവ ഹി ധൃതം ജഗദ്ഗുരോ

ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിക്കായി, ഭഗവാനേ, നീ ഭൂമിയെ പാതാളത്തിലെ ഗുഹയിൽ എത്തിച്ചു; പിന്നെ, ഭഗവാനേ, നീയേ അവളെ ഉയർത്തി. ലോകഗുരുവേ, ഈ സകലവും നീയാണു സംരക്ഷിക്കുന്നത്.

ഇതി വാക്പതിര്ബഹുവിധൈസ്തവാര്ചനൈഃ പ്രണിപത്യ വിഷ്ണുമമരൈഃ പ്രജാപതിഃ വിവിധാന്വരാന് ഹരിമുഖാത്തു ലബ്ധവാന് ഹരിനാഭിവാരിജദേഹഭൃത് സ്വയമ്

ഇങ്ങനെ, വാക്കുകളുടെ അധിപതിയായ പ്രജാപതി, അമരന്മാരോടൊപ്പം വിഷ്ണുവിനെ അനേകം വിധത്തിലുള്ള സ്തുതികളാൽ ആരാധിച്ചു, ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു. അങ്ങനെ, നാഭിയിൽ നിന്ന് കമലം ഉദിച്ചിരിക്കുന്ന ഹരിയുടെ കൃപയാൽ, അവിടുന്ന് പലവിധ വരങ്ങൾ പ്രാപിച്ചു.

അഥ താമുദ്ധൃതാം തേന ധരാം ദേവാ മുനീശ്വരാഃ മൂര്ധ്ന്യാരോപ്യ നമശ്ചക്രുശ് ചക്രിണഃ സംനിധൌ തദാ

അപ്പോൾ, ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും ആ ഭൂമിയെ ഉയർത്തി തങ്ങളുടെ തലയിൽ വച്ചു, ചക്രധാരിയുടെ സന്നിധിയിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു.

അനേനൈവ വരാഹേണ ചോദ്ധൃതാസി വരപ്രദേ കൃഷ്ണേനാക്ലിഷ്ടകാര്യേണ ശതഹസ്തേന വിഷ്ണുനാ

നല്കുന്നവളേ, നീ ഈ വരാഹസ്വരൂപിയായ കൃഷ്ണനാൽ, effortless ആയ പ്രവർത്തികളുള്ള, നൂറ് കൈകളുള്ള വിഷ്ണുവാൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടു.

ധരണി ത്വം മഹാഭോഗേ ഭൂമിസ്ത്വം ധേനുരവ്യയേ ലോകാനാം ധാരിണീ ത്വം ഹി മൃത്തികേ ഹര പാതകമ്

മഹാവ്യാപ്തിയുള്ള ധരിണിയേ, നീ ഭൂമി, ക്ഷയമില്ലാത്ത പാൽകാള, ലോകങ്ങളെ താങ്ങുന്നവളും മണ്ണായ മൃതികേ, ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യണമേ.

മനസാ കര്മണാ വാചാ വരദേ വാരിജേക്ഷണേ ത്വയാ ഹതേന പാപേന ജീവാമസ്ത്വത്പ്രസാദതഃ

വരദായിനിയായ കമലനയനേ, മനസ്സിലും, പ്രവൃത്തിയിലും, വാക്കിലും നിന്നാൽ പാപം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നു.

ഇത്യുക്താ സാ തദാ ദേവീ ധരാ ദേവൈര് അഥാബ്രവീത് വരാഹദംഷ്ട്രാഭിന്നായാം ധരായാം മൃത്തികാം ദ്വിജാഃ

ഇങ്ങനെ ദേവതകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അപ്പോൾ ഭൂമിദേവി, വരാഹന്റെ കുരുക്കളാൽ തുളഞ്ഞ ഭൂമിയിലെ മണ്ണിനെക്കുറിച്ച് ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.

മന്ത്രേണാനേന യോ ബിഭ്രത് മൂര്ധ്നി പാപാത്പ്രമുച്യതേ ആയുഷ്മാന് ബലവാന് ധന്യഃ പുത്രപൌത്രസമന്വിതഃ

ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച്, ഈ മണ്ണ് തലയിലിട്ട് ധരിക്കുന്നവൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു; ദീർഘായുസ്സും, ബലവും, ഐശ്വര്യവും, പുത്രപൗത്രാദികൾ ലഭിക്കുന്നു.

ക്രമാദ്ഭുവി ദിവം പ്രാപ്യ കര്മാന്തേ മോദതേ സുരൈഃ അഥ ദേവേ ഗതേ ത്യക്ത്വാ വരാഹേ ക്ഷീരസാഗരമ്

അവൻ ഭൂമിയിൽ നിന്നു ക്രമമായി സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ച്, തന്റെ കർമ്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നു. പിന്നെ, ദേവൻ വിട്ട്, വരാഹസ്വരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

വാരാഹരൂപമനഘം ചചാല ച ധരാ പുനഃ തസ്യ ദംഷ്ട്രാഭരാക്രാന്താ ദേവദേവസ്യ ധീമതഃ

പാപരഹിതനായ വരാഹസ്വരൂപത്തിൽ, ദേവദേവന്റെ ശക്തമായ കുരുക്കളുടെ ഭാരം മൂലം ഭൂമി വീണ്ടും വിറച്ചു.

യദൃച്ഛയാ ഭവഃ പശ്യന് ജഗാമ ജഗദീശ്വരഃ ദംഷ്ട്രാം ജഗ്രാഹ ദൃഷ്ട്വാ താം ഭൂഷണാര്ഥമഥാത്മനഃ

അപ്പോൾ ഭവൻ, ലോകനാഥൻ, അതു കണ്ടു, ആ കുരു തന്റെ അലങ്കാരത്തിനായി എടുത്തു.

ദധാര ച മഹാദേവഃ കൂര്ചാന്തേ വൈ മഹോരസി ദേവാശ് ച തുഷ്ടുവുഃ സേന്ദ്രാ ദേവദേവസ്യ വൈഭവമ്

മഹാദേവൻ ആ കുരു തന്റെ ജടയുടെ അറ്റത്തും മഹാവക്ഷസ്സിലും ധരിച്ചു. ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും ചേർന്ന് ദേവദേവന്റെ മഹത്വം സ്തുതിച്ചു.

ധരാ പ്രതിഷ്ഠിതാ ഹ്യേവം ദേവദേവേന ലീലയാ ഭൂതാനാം സംപ്ലവേ ചാപി വിഷ്ണോശ്ചൈവ കലേവരമ്

ഇങ്ങനെ, ദേവദേവൻ കളിയോടെ ഭൂമിയെ സ്ഥാപിച്ചു; ഭൂതങ്ങളുടെ പ്രളയത്തിലും, വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരത്തിലും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.