ലിങ്ഗപുരാണമ്

തതസ്തേ സമസ്താഃ സുരേന്ദ്രാഃ സസാധ്യാഃ സുരേശം മഹേശം പുരേത്യാഹുരേവമ് ദ്രുതം ചാല്പവീര്യപ്രഭിന്നാങ്ഗഭിന്നാ വയം ദൈത്യരാജസ്യ ശസ്ത്രൈര്നികൃത്താഃ

അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവേന്ദ്രന്മാരും സാധ്യന്മാരുമൊത്ത് നഗരത്തിൽ മഹേശ്വരനെ സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു: 'ഞങ്ങൾ ദൈത്യരാജാവിന്റെ ആയുധങ്ങളിൽ 의해 ദുർബലരായി, അവയവങ്ങൾ തകർന്നു വീണിരിക്കുന്നു.'

ഇതീദമഖിലം ശ്രുത്വാ ദൈത്യാഗമമ് അനൌപമമ് ഗണേശ്വരൈശ് ച ഭഗവാന് അന്ധകാഭിമുഖം യയൌ

ഇങ്ങനെ ഈ അതുല്യമായ ദാനവന്റെ വരവ് എല്ലാം കേട്ടശേഷം, ഭഗവാൻ ഗണപതിമാരോടൊപ്പം അന്ധകനെ നേരിട്ട് പോന്നു.

ജയേതി വാചാ ഭഗവന്തമ് ഊചുഃ കിരീടബദ്ധാഞ്ജലയഃ സമന്താത്

വിജയമെന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ട്, കിരീടം ധരിച്ചവരും കൈകൂപ്പി ഭഗവാനെ ചുറ്റി നിന്ന് സ്തുതിച്ചു.

അഥാശേഷാസുരാംസ്തസ്യ കോടികോടിശതൈസ് തതഃ ഭസ്മീകൃത്യ മഹാദേവോ നിര്ബിഭേദാന്ധകം തദാ

അപ്പോൾ മഹാദേവൻ അവന്റെ അനേകം കോടിക്കണക്കിന് അസുരന്മാരെ പൊടിച്ചുമാറ്റി, അന്നേ അന്ധകനെ തുളച്ചു.

ശൂലേന ശൂലിനാ പ്രോതം ദഗ്ധകല്മഷകഞ്ചുകമ് ദൃഷ്ട്വാന്ധകം നനാദേശം പ്രണമ്യ സ പിതാമഹഃ

ശൂലംകൊണ്ട് തുളഞ്ഞു, പാപങ്ങൾ കത്തിപ്പൊള്ളിച്ച അന്ധകനെ കണ്ടു, പിതാമഹൻ ഭക്തിപൂർവ്വം വന്ദിച്ച് ഉച്ചത്തിൽ ഘോഷിച്ചു.

തന്നാദശ്രവണാന്നേദുര് ദേവാ ദേവം പ്രണമ്യ തമ് നനൃതുര്മുനയഃ സര്വേ മുമുദുര്ഗണപുങ്ഗവാഃ

ആ ഘോഷം കേട്ട് ദേവന്മാർ ആനന്ദത്തിൽ മുഴങ്ങുകയും, ആ ദൈവത്തെ വണങ്ങി, എല്ലാ മുനിമാരും നൃത്തം ചെയ്തു, ഗണപതിമാരും സന്തോഷിച്ചു.

സസൃജുഃ പുഷ്പവര്ഷാണി ദേവാഃ ശംഭോസ്തദോപരി ത്രൈലോക്യമഖിലം ഹര്ഷാന് നനന്ദ ച നനാദ ച

ദേവന്മാർ ശംഭുവിന് മേൽ പുഷ്പവർഷം പെയ്യിച്ചു, മൂന്നു ലോകവും ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു, മുഴങ്ങി.

ദഗ്ധോ ഽഗ്നിനാ ച ശൂലേന പ്രോതഃ പ്രേത ഇവാന്ധകഃ സാത്ത്വികം ഭാവമാസ്ഥായ ചിന്തയാമാസ ചേതസാ

അന്ധകൻ അഗ്നിയിൽ കത്തിപ്പൊള്ളിക്കയും ശൂലത്തിൽ തുളഞ്ഞു മരിച്ചവനെപ്പോലെ ആയപ്പോൾ, സാത്വികഭാവം സ്വീകരിച്ച് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.

ജന്മാന്തരേ ഽപി ദേവേന ദഗ്ധോ യസ്മാച്ഛിവേന വൈ ആരാധിതോ മയാ ശംഭുഃ പുരാ സാക്ഷാന്മഹേശ്വരഃ

മുൻജന്മത്തിലും ശിവൻ എന്ന ദൈവം എന്നെ കത്തിച്ചു, ഞാൻ നേരിട്ട് മഹേശ്വരനെ ആരാധിച്ചിരുന്നു.

തസ്മാദേതന്മയാ ലബ്ധമ് അന്യഥാ നോപപദ്യതേ യഃ സ്മരേന്മനസാ രുദ്രം പ്രാണാന്തേ സകൃദേവ വാ

അതുകൊണ്ടാണ് ഇതൊക്കെയും എനിക്ക് ലഭിച്ചത്; അല്ലെങ്കിൽ ഇതൊന്നും സംഭവിക്കില്ലായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും മരണം സമീപിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കൽ പോലും മനസ്സിൽ രുദ്രനെ ഓർക്കുകയാണെങ്കിൽ—

സ യാതി ശിവസായുജ്യം കിം പുനര്ബഹുശഃ സ്മരന് ബ്രഹ്മാ ച ഭഗവാന്വിഷ്ണുഃ സര്വേ ദേവാഃ സവാസവാഃ

അവൻ ശിവസായുജ്യം നേടും; പിന്നെ പലതവണ ഓർക്കുന്നവൻ എത്രയോ കൂടുതലാണ്! ബ്രഹ്മാവും, ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവും, എല്ലാ ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം—

ശരണം പ്രാപ്യ തിഷ്ഠന്തി തമേവ ശരണം വ്രജേത് ഏവം സംചിന്ത്യ തുഷ്ടാത്മാ സോ ഽന്ധകശ് ചാന്ധകാര്ദനമ്

അവർ ശരണം തേടി അവനിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു; അതിനാൽ അവനിൽ തന്നെ ശരണം തേടണം. ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച് അന്ധകൻ, അന്ധകസംഹാരൻ, മനസ്സിൽ തൃപ്തനായി.

സഗണം ശിവമീശാനമ് അസ്തുവത്പുണ്യഗൌരവാത് പ്രാര്ഥിതസ്തേന ഭഗവാന് പരമാര്തിഹരോ ഹരഃ

തന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം ശിവനെ മഹത്വംകൊണ്ട് സ്തുതിച്ചു. അങ്ങനെ അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, പരമാര്ത്തി ഹരനായ ഭഗവാൻ സന്തോഷിച്ചു.

ഹിരണ്യനേത്രതനയം ശൂലാഗ്രസ്ഥം സുരേശ്വരഃ പ്രോവാച ദാനവം പ്രേക്ഷ്യ ഘൃണയാ നീലലോഹിതഃ

ഹിരണ്യനെത്രന്റെ മകനായ അന്ധകൻ ശൂലത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ തുളഞ്ഞിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, ദേവാദിപതി, നീലലോഹിതൻ, കരുണയോടെ ആ ദാനവനോട് പറഞ്ഞു.

തുഷ്ടോ ഽസ്മി വത്സ ഭദ്രം തേ കാമം കിം കരവാണി തേ വരാന്വരയ ദൈത്യേന്ദ്ര വരദോ ഽഹം തവാന്ധക

എനിക്ക് സന്തോഷം, മകനേ, നിന്റെ ഭാഗ്യം. എന്ത് വരം വേണം? ദാനവരാജാവേ, അന്ധകാ, ഞാൻ നിനക്കു വരങ്ങൾ നൽകുന്നവനാണ്; വേണമെന്നു പറയു.

ശ്രുത്വാ വാക്യം തദാ ശംഭോര് ഹിരണ്യനയനാത്മജഃ ഹര്ഷഗദ്ഗദയാ വാചാ പ്രോവാചേദം മഹേശ്വരമ്

ശംഭുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ഹിരണ്യനെത്രന്റെ മകൻ ആനന്ദത്തിൽ കംപിച്ച സ്വരത്തിൽ മഹേശ്വരനോട് പറഞ്ഞു.

ഭഗവന്ദേവദേവേശ ഭക്താര്തിഹര ശങ്കര ത്വയി ഭക്തിഃ പ്രസീദേശ യദി ദേയോ വരശ് ച മേ

ഭഗവനെ, ദേവദേവേശാ, ഭക്തരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്ന ശങ്കരാ, എനിക്ക് ഒരു വരം നൽകേണ്ടതാണെങ്കിൽ, ഭഗവൻ്റെ ഭക്തി എനിക്ക് നൽകണമേ.

ശ്രുത്വാ ഭവോ ഽപി വചനമ് അന്ധകസ്യ മഹാത്മനഃ പ്രദദൌ ദുര്ലഭാം ശ്രദ്ധാം ദൈത്യേന്ദ്രായ മഹാദ്യുതിഃ

മഹാത്മാവായ അന്ധകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭവൻ, മഹാതേജസ്സോടെ, ദാനവരാജാവിന് അപൂർവ്വമായ വിശ്വാസം നൽകി.

ഗാണപത്യം ച ദൈത്യായ പ്രദദൌ ചാവരോപ്യ തമ് പ്രണേമുസ്തം സുരേന്ദ്രാദ്യാ ഗാണപത്യേ പ്രതിഷ്ഠിതമ്

അവനോട് ഗാണപത്യം കൂടി നൽകി, അവനെ സ്ഥാനാരോഹിതനാക്കി. ഗാണപത്യത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതനായ അവനെ ദേവേന്ദ്രന്മാരും മറ്റ് ദേവന്മാരും വണങ്ങി.

കഥമസ്യ പിതാ ദൈത്യോ ഹിരണ്യാക്ഷഃ സുദാരുണഃ വിഷ്ണുനാ സൂദിതോ വിഷ്ണുര് വാരാഹത്വം കഥം ഗതഃ

അവന്റെ പിതാവായ ഭയങ്കരനായ ഹിരണ്യാക്ഷനെ വിഷ്ണു എങ്ങനെ കൊല്ലുകയുണ്ടായി? വിഷ്ണു എങ്ങനെ വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചു?

തസ്യ ശൃങ്ഗം മഹേശസ്യ ഭൂഷണത്വം കഥം ഗതമ് ഏതത്സര്വം വിശേഷേണ സൂത വക്തുമിഹാര്ഹസി

അവന്റെ കുരിശ് മഹേശ്വരന്റെ അലങ്കാരമായി എങ്ങനെ മാറി? സൂതാ, ഇതെല്ലാം നീ വിശദമായി ഇവിടെ പറയണം.

ഹിരണ്യകശിപോര്ഭ്രാതാ ഹിരണ്യാക്ഷ ഇതി സ്മൃതഃ പുരാന്ധകാസുരേശസ്യ പിതാ കാലാന്തകോപമഃ

ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ സഹോദരനാണ് ഹിരണ്യാക്ഷന് എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു. പുരാ അന്ധകാസുരന്റെ പിതാവും, കാലംപോലും ഭയങ്കരനുമാണ് അവൻ.

ദേവാഞ്ജിത്വാഥ ദൈത്യേന്ദ്രോ ബദ്ധ്വാ ച ധരണീമിമാമ് നീത്വാ രസാതലം ചക്രേ വന്ദീമ് ഇന്ദീവരപ്രഭാമ്

ദേവന്മാരെ ജയിച്ച ശേഷം, അസുരരാജാവ് ഈ ഭൂമിയെ ബന്ധിച്ച്, അവളെ പാതാളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, നീലതാമരപോലുള്ള ഭാവത്തോടെ അവളെ തടവിലാക്കി.

തതഃ സബ്രഹ്മകാ ദേവാഃ പരിമ്ലാനമുഖശ്രിയഃ ബാധിതാസ്താഡിതാ ബദ്ധ്വാ ഹിരണ്യാക്ഷേണ തേന വൈ

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിനോടൊപ്പം ദേവന്മാർക്ക് മുഖം മങ്ങിപ്പോയി, അവർ ഹിരണ്യാക്ഷനാൽ ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടു, അടിയറവു പറഞ്ഞു, ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു.

ബലിനാ ദൈത്യമുഖ്യേന ക്രൂരേണ സുദുരാത്മനാ പ്രണമ്യ ശിരസാ വിഷ്ണും ദൈത്യകോടിവിമര്ദനമ്

അങ്ങനെയുള്ള ശക്തനായ, ക്രൂരനായ, ദുഷ്ടനായ അസുരനായ ഹിരണ്യാക്ഷനാൽ പീഡിക്കപ്പെട്ട ദേവന്മാർ, കോടിക്കണക്കിന് അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന് മുന്നിൽ തലകുനിഞ്ഞു.

സര്വേ വിജ്ഞാപയാമാസുര് ധരണീബന്ധനം ഹരേഃ ശ്രുത്വൈതദ്ഭഗവാന് വിഷ്ണുര് ധരണീബന്ധനം ഹരിഃ

അവരൊക്കെയും ഭൂമിയെ ബന്ധിച്ച കാര്യം വിഷ്ണുവിനോട് അപേക്ഷിച്ചു; ഇത് കേട്ടു ഭഗവാൻ വിഷ്ണു, ഹരി, ഭൂമിയുടെ ബന്ധനം അറിഞ്ഞു.

ഭൂത്വാ യജ്ഞവരാഹോ ഽസൌ യഥാ ലിങ്ഗോദ്ഭവേ തഥാ ദൈത്യൈശ് ച സാര്ധം ദൈത്യേന്ദ്രം ഹിരണ്യാക്ഷം മഹാബലമ്

അവൻ യജ്ഞവരാഹനായി, ലിംഗോദ്ഭവത്തിൽപോലെ, അസുരന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് മഹാബലശാലിയായ അസുരരാജാവായ ഹിരണ്യാക്ഷനെ നേരിട്ടു.

ദംഷ്ട്രാഗ്രകോട്യാ ഹത്വൈനം രേജേ ദൈത്യാന്തകൃത്പ്രഭുഃ കല്പാദിഷു യഥാപൂര്വം പ്രവിശ്യ ച രസാതലമ്

ദന്തത്തിന്റെ അറ്റത്താൽ അവനെ കൊല്ലുകയും, അസുരവിനാശകനായ പ്രഭു പ്രകാശിക്കുകയും, മുമ്പ് കല്പാരംഭത്തിൽപോലെ പാതാളത്തിലേക്ക് കടക്കുകയും ചെയ്തു.

ആനീയ വസുധാം ദേവീമ് അങ്കസ്ഥാമകരോദ്ബഹിഃ തതസ് തുഷ്ടാവ ദേവേശം ദേവദേവഃ പിതാമഹഃ

അവൻ ഭൂമിദേവിയെ ഉയർത്തി, തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, പിന്നെ ദേവന്മാരുടെ ദേവനായ പിതാമഹൻ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു.